Ṛgveda · Sūkta 2.38
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.38.1
उदु॒ ष्य दे॒वः स॑वि॒ता स॒वाय॑ शश्वत्त॒मं तद॑पा॒ वह्नि॑रस्थात् ।
नू॒नं दे॒वेभ्यो॒ वि हि धाति॒ रत्न॒मथाभ॑जद्वी॒तिहो॑त्रं स्व॒स्तौ ॥
Jener Gott Savitṛ erhob sich für den Antreiber als ewiger Träger Agnis, dessen Werke nie aufhören. Gewiss legt er Schätze für die Götter nieder und teilt dann dem Opfergenießer Wohlergehen zu.
2.38.2
विश्व॑स्य॒ हि श्रु॒ष्टये॑ दे॒व ऊ॒र्ध्वः प्र बा॒हवा॑ पृ॒थुपा॑णिः॒ सिस॑र्ति ।
आप॑श्चिदस्य व्र॒त आ निमृ॑ग्रा अ॒यं चि॒द्वातो॑ रमते॒ परि॑ज्मन् ॥
Zum Geben an alle hebt jener Gott sich empor und streckt seine breithändigen Arme aus. Auf sein Gebot sind die Wasser nach unten gewendet, und auch dieser Wind spielt im weit ausgreifenden Himmel.
2.38.3
आ॒शुभि॑श्चि॒द्यान्वि मु॑चाति नू॒नमरी॑रम॒दत॑मानं चि॒देतोः॑ ।
अ॒ह्यर्षू॑णां चि॒न्न्य॑याँ अवि॒ष्यामनु॑ व्र॒तं स॑वि॒तुर्मोक्यागा॑त् ॥
Er löse die schnell Gehenden von ihren schnellen Gefährten; gewiss hat er auch den Strebenden zum Stehen gebracht. Selbst von den glänzenden Ahyarṣu hielt er den nicht Rastenden nieder; nach Savitṛs Gebot kam er ungehindert.
2.38.4
पुनः॒ सम॑व्य॒द्वित॑तं॒ वय॑न्ती म॒ध्या कर्तो॒र्न्य॑धा॒च्छक्म॒ धीरः॑ ।
उत्सं॒हाया॑स्था॒द्व्यृ॑तूँर॑दर्धर॒रम॑तिः सवि॒ता दे॒व आगा॑त् ॥
Wieder sammelte er das Ausgebreitete, webend; in der Mitte legte er das Werk des Schöpfers nieder, der Standhafte. Vereint erhob er sich und befestigte die Jahreszeiten einzeln; der rastlose Gott Savitṛ kam.
2.38.5
नानौकां॑सि॒ दुर्यो॒ विश्व॒मायु॒र्वि ति॑ष्ठते प्रभ॒वः शोको॑ अ॒ग्नेः ।
ज्येष्ठं॑ मा॒ता सू॒नवे॑ भा॒गमाधा॒दन्व॑स्य॒ केत॑मिषि॒तं स॑वि॒त्रा ॥
Die vielgestaltigen Wohnstätten, alles Leben und die Kräfte der Flamme Agnis stehen getrennt. Die Mutter gibt dem Sohn den ältesten Anteil; seine von Savitṛ gesandte Einsicht wurde nach ihm eingesetzt.
2.38.6
स॒माव॑वर्ति॒ विष्ठि॑तो जिगी॒षुर्विश्वे॑षां॒ काम॒श्चर॑ताम॒माभू॑त् ।
शश्वाँ॒ अपो॒ विकृ॑तं हि॒त्व्यागा॒दनु॑ व्र॒तं स॑वि॒तुर्दैव्य॑स्य ॥
Vereint stehend, die Eroberung begehrend, erhob er sich; das Verlangen aller Bewegten wurde grenzenlos. Die ewigen Wasser und das Veränderte hinter sich lassend, kam er gemäß dem göttlichen Gebot des Gottes Savitṛ.
2.38.7
त्वया॑ हि॒तमप्य॑म॒प्सु भा॒गं धन्वान्वा मृ॑ग॒यसो॒ वि त॑स्थुः ।
वना॑नि॒ विभ्यो॒ नकि॑रस्य॒ तानि॑ व्र॒ता दे॒वस्य॑ सवि॒तुर्मि॑नन्ति ॥
Durch dich wurde das letzte Ziel gesetzt und ihr Anteil in den Wassern; die Suchenden stehen verstreut in vielen Richtungen, und auch die Wälder gehören ihnen. Niemand verletzt die Ordnungen des Gottes Savitṛ.
2.38.8
या॒द्रा॒ध्यं॑ वरु॑णो॒ योनि॒मप्य॒मनि॑शितं नि॒मिषि॒ जर्भु॑राणः ।
विश्वो॑ मार्ता॒ण्डो व्र॒जमा प॒शुर्गा॑त्स्थ॒शो जन्मा॑नि सवि॒ता व्याकः॑ ॥
Varuṇa, der jenen letzten, ungehinderten Schoß der Wasser trägt, erhellt ihn im Augenblick; die alles durchdringende Sonne kam zum Pferch, und Savitṛ ließ die Geburten der Geschöpfe an jedem Ort gesondert hervortreten.
2.38.9
न यस्येन्द्रो॒ वरु॑णो॒ न मि॒त्रो व्र॒तम॑र्य॒मा न मि॒नन्ति॑ रु॒द्रः ।
नारा॑तय॒स्तमि॒दं स्व॒स्ति हु॒वे दे॒वं स॑वि॒तारं॒ नमो॑भिः ॥
Dessen Ordnung weder Indra noch Varuṇa, noch Mitra, noch Aryaman, noch Rudra verletzen, und dem auch feindliche Mächte nichts anhaben — diesen Gott Savitṛ rufe ich für das Wohl an, mit Verehrung.
2.38.10
भगं॒ धियं॑ वा॒जय॑न्तः॒ पुरं॑धिं॒ नरा॒शंसो॒ ग्नास्पति॑र्नो अव्याः ।
आ॒ये वा॒मस्य॑ संग॒थे र॑यी॒णां प्रि॒या दे॒वस्य॑ सवि॒तुः स्या॑म ॥
Nach Glück und Einsicht zur Kraft verlangend, mögen Narāśaṃsa, der Stadterbauer, und Gnāspati, der Herr des Hauses, uns beschützen; bei der Ankunft des Gottes Savitṛ, im Zusammenkommen der Reichtümer, mögen wir ihm lieb sein.
2.38.11
अ॒स्मभ्यं॒ तद्दि॒वो अ॒द्भ्यः पृ॑थि॒व्यास्त्वया॑ द॒त्तं काम्यं॒ राध॒ आ गा॑त् ।
शं यत्स्तो॒तृभ्य॑ आ॒पये॒ भवा॑ति उरु॒शंसा॑य सवितर्जरि॒त्रे ॥
Für uns möge jener begehrenswerte Reichtum, von dir gegeben aus dem Himmel, aus den Wassern, aus der Erde, kommen; o Savitṛ, möge Glück sein für die Lobpreisenden, für den Freund, für den Sänger.