ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.1.1
अबो॑ध्य॒ग्निः स॒मिधा॒ जना॑नां॒ प्रति॑ धे॒नुमि॑वाय॒तीमु॒षास॑म् ।
य॒ह्वा इ॑व॒ प्र व॒यामु॒ज्जिहा॑नाः॒ प्र भा॒नवः॑ सिस्रते॒ नाक॒मच्छ॑ ॥
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସମିଧରେ ଅଗ୍ନି ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ; ଗାଈ ପରି ଆସୁଥିବା ଉଷା ଆଡ଼କୁ ସେ ଯାଆନ୍ତି। ପକ୍ଷୀ ପରି ପକ୍ଷ ମେଲାଇ ଉପରକୁ ଉଠି କିରଣମାନେ ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ବ୍ୟାପନ୍ତି।
5.1.2
अबो॑धि॒ होता॑ य॒जथा॑य दे॒वानू॒र्ध्वो अ॒ग्निः सु॒मनाः॑ प्रा॒तर॑स्थात् ।
समि॑द्धस्य॒ रुश॑ददर्शि॒ पाजो॑ म॒हान्दे॒वस्तम॑सो॒ निर॑मोचि ॥
ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିବା ହୋତା ଅଗ୍ନି ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ; ଉପରକୁ ଉଠି ପ୍ରସନ୍ନମନା ହୋଇ ସେ ପ୍ରଭାତରେ ଠିଆ ହେଲେ। ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ତେଜ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲା; ମହାନ ଦେବ ଅନ୍ଧକାରରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ।
5.1.3
यदी॑ं ग॒णस्य॑ रश॒नामजी॑गः॒ शुचि॑रङ्क्ते॒ शुचि॑भि॒र्गोभि॑र॒ग्निः ।
आद्दक्षि॑णा युज्यते वाज॒यन्ती॑ उत्ता॒नामू॒र्ध्वो अ॑धयज्जु॒हूभिः॑ ॥
ଶୁଦ୍ଧ ଅଗ୍ନି ଯୂଥର ରଜ୍ଜୁ ଖୋଲିଲେ, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣ ଓ ଗାଈମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହୁଅନ୍ତି। ତେବେ ବଳ ଇଚ୍ଛୁକ ଦକ୍ଷିଣା ଯୋଡ଼ାଯାଏ; ଉଚ୍ଚ ଅଗ୍ନି ବିସ୍ତୃତ ବେଦୀରେ ଜୁହୁ ଦ୍ୱାରା ତାହା ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।
5.1.4
अ॒ग्निमच्छा॑ देवय॒तां मनां॑सि॒ चक्षूं॑षीव॒ सूर्ये॒ सं च॑रन्ति ।
यदी॒ं सुवा॑ते उ॒षसा॒ विरू॑पे श्वे॒तो वा॒जी जा॑यते॒ अग्रे॒ अह्ना॑म् ॥
ଦେବତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମନ ଅଗ୍ନି ଆଡ଼କୁ ଯାଏ, ଯେପରି ଆଖି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଡ଼କୁ ଯାଏ। ଭିନ୍ନ ରୂପର ଦୁଇ ଉଷା ଯେବେ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦିଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଶ୍ୱେତ, ବଳବାନ ଅଗ୍ନି ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ ଜନ୍ମିତ ହୁଅନ୍ତି।
5.1.5
जनि॑ष्ट॒ हि जेन्यो॒ अग्रे॒ अह्नां॑ हि॒तो हि॒तेष्व॑रु॒षो वने॑षु ।
दमे॑दमे स॒प्त रत्ना॒ दधा॑नो अ॒ग्निर्होता॒ नि ष॑सादा॒ यजी॑यान् ॥
ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ ଅଗ୍ନି ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମିଲେ; ପ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ, ବନରେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ। ପ୍ରତି ଗୃହରେ ସପ୍ତ ରତ୍ନ ଧାରଣକାରୀ ହୋତା ଅଗ୍ନି ବସିଲେ; ପୂଜନୀୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ପୂଜନୀୟ।
5.1.6
अ॒ग्निर्होता॒ न्य॑सीद॒द्यजी॑यानु॒पस्थे॑ मा॒तुः सु॑र॒भा उ॑लो॒के ।
युवा॑ क॒विः पु॑रुनि॒ष्ठ ऋ॒तावा॑ ध॒र्ता कृ॑ष्टी॒नामु॒त मध्य॑ इ॒द्धः ॥
ହୋତା ଅଗ୍ନି, ସର୍ବାଧିକ ପୂଜନୀୟ, ମାତାଙ୍କ କୋଳରେ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଗୃହରେ ବସିଲେ। ଯୁବକ, ଜ୍ଞାନୀ କବି, ବହୁଜନ ଇଚ୍ଛିତ, ଋତ ଧାରକ, ଲୋକଙ୍କ ପାଳକ; ଯିଏ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
5.1.7
प्र णु त्यं विप्र॑मध्व॒रेषु॑ सा॒धुम॒ग्निं होता॑रमीळते॒ नमो॑भिः ।
आ यस्त॒तान॒ रोद॑सी ऋ॒तेन॒ नित्यं॑ मृजन्ति वा॒जिनं॑ घृ॒तेन॑ ॥
ଯଜ୍ଞରେ ନିପୁଣ, ଜ୍ଞାନୀ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ସେହି ହୋତାଙ୍କୁ, ସେମାନେ ନମସ୍କାର ସହିତ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ଋତର ବଳରେ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ବିସ୍ତାରିତ କରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ସେମାନେ ସର୍ବଦା ଘିଅରେ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି; ସେ ବଳବାନ।
5.1.8
मा॒र्जा॒ल्यो॑ मृज्यते॒ स्वे दमू॑नाः कविप्रश॒स्तो अति॑थिः शि॒वो नः॑ ।
स॒हस्र॑शृङ्गो वृष॒भस्तदो॑जा॒ विश्वाँ॑ अग्ने॒ सह॑सा॒ प्रास्य॒न्यान् ॥
ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଥିବା ଅଗ୍ନି ନିଜ ଗୃହରେ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଏ; ସେ ଗୃହବାସୀ, କବିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ଅତିଥି ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକାରୀ। ହେ ଅଗ୍ନି, ସହସ୍ରଶୃଙ୍ଗ, ବଳବାନ, ମହାଶକ୍ତିମାନ ବୃଷ, ତୁମେ ନିଜ ବଳରେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କର।
5.1.9
प्र स॒द्यो अ॑ग्ने॒ अत्ये॑ष्य॒न्याना॒विर्यस्मै॒ चारु॑तमो ब॒भूथ॑ ।
ई॒ळेन्यो॑ वपु॒ष्यो॑ वि॒भावा॑ प्रि॒यो वि॒शामति॑थि॒र्मानु॑षीणाम् ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆଗକୁ ଯାଅ; ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହେଲ, ସେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଆଲୋକଦାତା, ପ୍ରିୟ; ତୁମେ ମାନବ ଜାତିମାନଙ୍କର ଅତିଥି।
5.1.10
तुभ्यं॑ भरन्ति क्षि॒तयो॑ यविष्ठ ब॒लिम॑ग्ने॒ अन्ति॑त॒ ओत दू॒रात् ।
आ भन्दि॑ष्ठस्य सुम॒तिं चि॑किद्धि बृ॒हत्ते॑ अग्ने॒ महि॒ शर्म॑ भ॒द्रम् ॥
ହେ ଯୁବତମ ଅଗ୍ନି, ବସ୍ତିବାସୀମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ବଳି ଆଣନ୍ତି, ନିକଟରୁ କି ଦୂରରୁ; ଅତି ତେଜସ୍ୱୀଙ୍କ କୃପା ଜାଗ୍ରତ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଏହି ମହାନ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଆଶ୍ରୟ ଅଛି।
5.1.11
आद्य रथं॑ भानुमो भानु॒मन्त॒मग्ने॒ तिष्ठ॑ यज॒तेभिः॒ सम॑न्तम् ।
वि॒द्वान्प॑थी॒नामु॒र्व॑न्तरि॑क्ष॒मेह दे॒वान्ह॑वि॒रद्या॑य वक्षि ॥
ହେ ତେଜସ୍ୱୀ ଅଗ୍ନି, ଆଜି ତୁମ ତେଜସ୍ୱୀ ରଥରେ ଆସ, ପୂଜନୀୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ଠିଆ ହୁଅ; ପଥ ଜାଣୁଥିବା ତୁମେ, ବିସ୍ତୃତ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ପାର ହୋଇ, ଆଜି ହବିର ଭୋଜନ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆଣ।
5.1.12
अवो॑चाम क॒वये॒ मेध्या॑य॒ वचो॑ व॒न्दारु॑ वृष॒भाय॒ वृष्णे॑ ।
गवि॑ष्ठिरो॒ नम॑सा॒ स्तोम॑म॒ग्नौ दि॒वी॑व रु॒क्ममु॑रु॒व्यञ्च॑मश्रेत् ॥
ଜ୍ଞାନୀ ଓ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ପାଇଁ, ସେହି ବଳବାନ ବୃଷ ପାଇଁ ଆମେ ପୂଜନୀୟ ବାଣୀ କହିଛୁ। ଗବିଷ୍ଠିର ନମସ୍କାର ସହିତ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୋତ୍ର ପହଞ୍ଚାଇଲେ; ଆକାଶରେ ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ବିସ୍ତାରିତ ହେବା ପରି।