Ṛgveda · Sūkta 5.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.1.1
अबो॑ध्य॒ग्निः स॒मिधा॒ जना॑नां॒ प्रति॑ धे॒नुमि॑वाय॒तीमु॒षास॑म् ।
य॒ह्वा इ॑व॒ प्र व॒यामु॒ज्जिहा॑नाः॒ प्र भा॒नवः॑ सिस्रते॒ नाक॒मच्छ॑ ॥
Agni erwachte durch das Holz der Menschen; er wendet sich der Uṣas zu, die wie eine Kuh kommt. Wie Vögel, die ihre Flügel breiten und sich erheben, strecken sich die Strahlen zum Himmel.
5.1.2
अबो॑धि॒ होता॑ य॒जथा॑य दे॒वानू॒र्ध्वो अ॒ग्निः सु॒मनाः॑ प्रा॒तर॑स्थात् ।
समि॑द्धस्य॒ रुश॑ददर्शि॒ पाजो॑ म॒हान्दे॒वस्तम॑सो॒ निर॑मोचि ॥
Agni, der Hotar, wurde erweckt, um die Götter zum Opfer zu rufen; sich erhebend, wohlgesinnt, stand er im Morgengrauen. Der Glanz des entfachten Feuers zeigte sich; der große Gott trat aus der Finsternis hervor.
5.1.3
यदी॑ं ग॒णस्य॑ रश॒नामजी॑गः॒ शुचि॑रङ्क्ते॒ शुचि॑भि॒र्गोभि॑र॒ग्निः ।
आद्दक्षि॑णा युज्यते वाज॒यन्ती॑ उत्ता॒नामू॒र्ध्वो अ॑धयज्जु॒हूभिः॑ ॥
Wenn der reine Agni das Seil der Schar löst, schmückt er sich mit hellen Strahlen und Kühen. Dann wird die Gabe, die Kraft sucht, angespannt, und der erhabene Agni setzt sie mit den Schöpflöffeln auf den ausgebreiteten Altar.
5.1.4
अ॒ग्निमच्छा॑ देवय॒तां मनां॑सि॒ चक्षूं॑षीव॒ सूर्ये॒ सं च॑रन्ति ।
यदी॒ं सुवा॑ते उ॒षसा॒ विरू॑पे श्वे॒तो वा॒जी जा॑यते॒ अग्रे॒ अह्ना॑म् ॥
Die Sinne derer, die nach den Göttern streben, wenden sich Agni zu, wie die Augen zur Sonne. Wenn die beiden Morgenröten verschiedener Gestalt ihn gebären, wird der weiße, starke Agni am Anfang der Tage geboren.
5.1.5
जनि॑ष्ट॒ हि जेन्यो॒ अग्रे॒ अह्नां॑ हि॒तो हि॒तेष्व॑रु॒षो वने॑षु ।
दमे॑दमे स॒प्त रत्ना॒ दधा॑नो अ॒ग्निर्होता॒ नि ष॑सादा॒ यजी॑यान् ॥
Agni wurde zuerst am Anfang der Tage geboren, lieb unter den Lieben, rötlich in den Wäldern. Der Hotar Agni, der in jedem Haus sieben Schätze trägt, setzte sich, der Verehrungswürdigste unter den Verehrungswürdigen.
5.1.6
अ॒ग्निर्होता॒ न्य॑सीद॒द्यजी॑यानु॒पस्थे॑ मा॒तुः सु॑र॒भा उ॑लो॒के ।
युवा॑ क॒विः पु॑रुनि॒ष्ठ ऋ॒तावा॑ ध॒र्ता कृ॑ष्टी॒नामु॒त मध्य॑ इ॒द्धः ॥
Agni, der Hotar, der Verehrungswürdigste, setzte sich in den Schoß der Mutter, in die duftende Wohnung. Jung, der weise Seher, vielbegehrt, Hüter der kosmischen Ordnung, Halt der Völker, in der Mitte entzündet.
5.1.7
प्र णु त्यं विप्र॑मध्व॒रेषु॑ सा॒धुम॒ग्निं होता॑रमीळते॒ नमो॑भिः ।
आ यस्त॒तान॒ रोद॑सी ऋ॒तेन॒ नित्यं॑ मृजन्ति वा॒जिनं॑ घृ॒तेन॑ ॥
Den weisen Agni, geschickt in den Riten, den einladenden Priester, preisen sie mit ehrfürchtigen Verneigungen. Der durch die kosmische Ordnung Himmel und Erde ausgebreitet hat, den reinigen sie stets mit Ghee; er ist der Starke.
5.1.8
मा॒र्जा॒ल्यो॑ मृज्यते॒ स्वे दमू॑नाः कविप्रश॒स्तो अति॑थिः शि॒वो नः॑ ।
स॒हस्र॑शृङ्गो वृष॒भस्तदो॑जा॒ विश्वाँ॑ अग्ने॒ सह॑सा॒ प्रास्य॒न्यान् ॥
Agni, der sich selbst reinigt, wird in seiner eigenen Wohnung gereinigt; er ist der Bewohner des Hauses, von den Sehern gepriesen, ein Gast und uns wohlgesinnt. O tausendhörniger Stier von gewaltiger Kraft, Agni, durch deine Stärke überwindest du alle anderen!
5.1.9
प्र स॒द्यो अ॑ग्ने॒ अत्ये॑ष्य॒न्याना॒विर्यस्मै॒ चारु॑तमो ब॒भूथ॑ ।
ई॒ळेन्यो॑ वपु॒ष्यो॑ वि॒भावा॑ प्रि॒यो वि॒शामति॑थि॒र्मानु॑षीणाम् ॥
O Agni, du eilst schnell an den anderen vorbei; für den, dem du als der Schönste erschienen bist, den Lobenswerten, Leuchtenden, Strahlenden, Geliebten — du bist der Gast der Menschengeschlechter.
5.1.10
तुभ्यं॑ भरन्ति क्षि॒तयो॑ यविष्ठ ब॒लिम॑ग्ने॒ अन्ति॑त॒ ओत दू॒रात् ।
आ भन्दि॑ष्ठस्य सुम॒तिं चि॑किद्धि बृ॒हत्ते॑ अग्ने॒ महि॒ शर्म॑ भ॒द्रम् ॥
O jüngster Agni, die Siedlungen bringen dir Opfergaben, ob aus der Nähe oder aus der Ferne; wecke die Gunst des Glanzvollsten. O Agni, dein Schutz ist groß und gesegnet.
5.1.11
आद्य रथं॑ भानुमो भानु॒मन्त॒मग्ने॒ तिष्ठ॑ यज॒तेभिः॒ सम॑न्तम् ।
वि॒द्वान्प॑थी॒नामु॒र्व॑न्तरि॑क्ष॒मेह दे॒वान्ह॑वि॒रद्या॑य वक्षि ॥
O strahlender Agni, komm heute auf deinem leuchtenden Wagen und stelle dich zu den verehrungswürdigen Göttern; kundig der Pfade, die weite Luft durchquerend, bring heute die Götter hierher zum Mahl der Opfergabe.
5.1.12
अवो॑चाम क॒वये॒ मेध्या॑य॒ वचो॑ व॒न्दारु॑ वृष॒भाय॒ वृष्णे॑ ।
गवि॑ष्ठिरो॒ नम॑सा॒ स्तोम॑म॒ग्नौ दि॒वी॑व रु॒क्ममु॑रु॒व्यञ्च॑मश्रेत् ॥
Für den weisen und heiligen Agni, für jenen kraftvollen Stier, haben wir das verehrungswürdige Wort gesprochen. Gaviṣṭhira hat ehrfürchtig den Lobgesang an Agni gebracht, wie ein goldener Schmuck sich weit über den Himmel ausbreitet.