Ṛgveda · Sūkta 5.14

5.14.1

अ॒ग्निं स्तोमे॑न बोधय समिधा॒नो अम॑र्त्यम् ।
ह॒व्या दे॒वेषु॑ नो दधत् ॥

Agni, despierta con la alabanza, tú que estás encendido e inmortal; coloca nuestras ofrendas entre los dioses.

तम॑ध्व॒रेष्वी॑ळते दे॒वं मर्ता॒ अम॑र्त्यम् ।
यजि॑ष्ठं॒ मानु॑षे॒ जने॑ ॥

En los sacrificios los mortales alaban a ese dios inmortal, el más digno de culto entre el pueblo humano.

तं हि शश्व॑न्त॒ ईळ॑ते स्रु॒चा दे॒वं घृ॑त॒श्चुता॑ ।
अ॒ग्निं ह॒व्याय॒ वोळ्ह॑वे ॥

Ciertamente los oferentes constantes, con el cucharón que vierte mantequilla, invocan a ese dios, Agni, para que lleve la ofrenda.

अ॒ग्निर्जा॒तो अ॑रोचत॒ घ्नन्दस्यू॒ञ्ज्योति॑षा॒ तमः॑ ।
अवि॑न्द॒द्गा अ॒पः स्वः॑ ॥

Nacido, Agni resplandeció, matando a los dasyus y con su luz apartando la oscuridad. Encontró las vacas, las aguas y la luz celestial.

अ॒ग्निमी॒ळेन्यं॑ क॒विं घृ॒तपृ॑ष्ठं सपर्यत ।
वेतु॑ मे शृ॒णव॒द्धव॑म् ॥

Honrad a Agni, digno de alabanza, el vidente de espalda untada de mantequilla; que acepte y escuche mi llamada.

अ॒ग्निं घृ॒तेन॑ वावृधुः॒ स्तोमे॑भिर्वि॒श्वच॑र्षणिम् ।
स्वा॒धीभि॑र्वच॒स्युभिः॑ ॥

Con mantequilla y con himnos, ustedes dos fortalecieron a Agni, que todo lo ve, con alabanzas hábiles y llenas de palabra.