ઋગ્વેદ · સૂક્ત 5.14

5.14.1

अ॒ग्निं स्तोमे॑न बोधय समिधा॒नो अम॑र्त्यम् ।
ह॒व्या दे॒वेषु॑ नो दधत् ॥

હે અગ્નિ, સ્તુતિથી જાગ; સારી રીતે પ્રજ્વલિત અમર તું. અમારી હવિઓ દેવોમાં સ્થાપ.

तम॑ध्व॒रेष्वी॑ळते दे॒वं मर्ता॒ अम॑र्त्यम् ।
यजि॑ष्ठं॒ मानु॑षे॒ जने॑ ॥

અધ્વરોમાં મર્ત્યો તે અમર દેવની સ્તુતિ કરે છે; મનુષ્યોમાં તે જ સૌથી વધુ યજનીય છે.

तं हि शश्व॑न्त॒ ईळ॑ते स्रु॒चा दे॒वं घृ॑त॒श्चुता॑ ।
अ॒ग्निं ह॒व्याय॒ वोळ्ह॑वे ॥

ખરેખર સતત સ્તોતાઓ ઘી રેડતા સ્રુવથી તે દેવની સ્તુતિ કરે છે — હવિ વહન કરાવવા અગ્નિની.

अ॒ग्निर्जा॒तो अ॑रोचत॒ घ्नन्दस्यू॒ञ्ज्योति॑षा॒ तमः॑ ।
अवि॑न्द॒द्गा अ॒पः स्वः॑ ॥

જન્મેલો અગ્નિ ઝળહળ્યો; દસ્યુઓનો વધ કરીને પ્રકાશથી અંધકાર દૂર કર્યો. તેણે ગાયો, જળ અને સ્વર્ગપ્રકાશ પ્રાપ્ત કર્યા.

अ॒ग्निमी॒ळेन्यं॑ क॒विं घृ॒तपृ॑ष्ठं सपर्यत ।
वेतु॑ मे शृ॒णव॒द्धव॑म् ॥

સ્તુત્ય, કવિ અને ઘી-પીઠવાળા અગ્નિનું સન્માન કરો; તે મારો આહ્વાન સ્વીકારીને સાંભળે.

अ॒ग्निं घृ॒तेन॑ वावृधुः॒ स्तोमे॑भिर्वि॒श्वच॑र्षणिम् ।
स्वा॒धीभि॑र्वच॒स्युभिः॑ ॥

ઘી અને સ્તોત્રોથી સર્વદર્શી અગ્નિને તમે બંનેએ વધાર્યો; સુંદર કૌશલ્ય અને વાણીયુક્ત સ્તુતિઓથી.