ఋగ్వేదం · సూక్తం 5.14

5.14.1

अ॒ग्निं स्तोमे॑न बोधय समिधा॒नो अम॑र्त्यम् ।
ह॒व्या दे॒वेषु॑ नो दधत् ॥

అగ్నీ, స్తుతితో మేలుకో; బాగా ప్రజ్వలించే అమరుడా. మా హవిస్సులను దేవతల మధ్య ఉంచుము.

तम॑ध्व॒रेष्वी॑ळते दे॒वं मर्ता॒ अम॑र्त्यम् ।
यजि॑ष्ठं॒ मानु॑षे॒ जने॑ ॥

అధ్వరాలలో మర్త్యులు ఆ అమర దేవుడిని స్తుతిస్తారు; మానవజాతిలో అతడే అత్యంత యజనీయుడు.

तं हि शश्व॑न्त॒ ईळ॑ते स्रु॒चा दे॒वं घृ॑त॒श्चुता॑ ।
अ॒ग्निं ह॒व्याय॒ वोळ्ह॑वे ॥

నిశ్చయంగా నిరంతర స్తోతలు నెయ్యి పోసే స్రువంతో ఆ దేవుడిని స్తుతిస్తారు — హవిస్సును మోసుకెళ్ళడానికి అగ్నిని.

अ॒ग्निर्जा॒तो अ॑रोचत॒ घ्नन्दस्यू॒ञ्ज्योति॑षा॒ तमः॑ ।
अवि॑न्द॒द्गा अ॒पः स्वः॑ ॥

పుట్టిన అగ్ని ప్రకాశించాడు; దస్యులను సంహరిస్తూ వెలుగుతో చీకటిని పోగొట్టాడు. అతడు ఆవులను, జలాలను, స్వర్గకాంతిని పొందాడు.

अ॒ग्निमी॒ळेन्यं॑ क॒विं घृ॒तपृ॑ष्ठं सपर्यत ।
वेतु॑ मे शृ॒णव॒द्धव॑म् ॥

స్తుత్యుడూ కవీ, నెయ్యి మెరిసే వెన్నుడూ అయిన అగ్నిని పూజించండి; అతడు నా ఆహ్వానాన్ని స్వీకరించి వినుగాక.

अ॒ग्निं घृ॒तेन॑ वावृधुः॒ स्तोमे॑भिर्वि॒श्वच॑र्षणिम् ।
स्वा॒धीभि॑र्वच॒स्युभिः॑ ॥

నెయ్యితో, స్తోత్రాలతో సర్వదర్శి అగ్నిని మీరిద్దరూ వృద్ధి చేశారు; చక్కని, వాక్కుతో కూడిన స్తుతులతో.