ಋಗ್ವೇದ · ಸೂಕ್ತ 5.14

5.14.1

अ॒ग्निं स्तोमे॑न बोधय समिधा॒नो अम॑र्त्यम् ।
ह॒व्या दे॒वेषु॑ नो दधत् ॥

ಅಗ್ನಿಯೇ, ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳು; ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉರಿಯುವ ಅಮರನೇ. ನಮ್ಮ ಹವಿಸ್ಸುಗಳನ್ನು ದೇವತೆಗಳ ನಡುವೆ ಇಡು.

तम॑ध्व॒रेष्वी॑ळते दे॒वं मर्ता॒ अम॑र्त्यम् ।
यजि॑ष्ठं॒ मानु॑षे॒ जने॑ ॥

ಅಧ್ವರಗಳಲ್ಲಿ ಮರ್ತ್ಯರು ಆ ಅಮರ ದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಅತ್ಯಂತ ಯಜನೀಯ.

तं हि शश्व॑न्त॒ ईळ॑ते स्रु॒चा दे॒वं घृ॑त॒श्चुता॑ ।
अ॒ग्निं ह॒व्याय॒ वोळ्ह॑वे ॥

ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿರಂತರ ಸ್ತೋತೃಗಳು ತುಪ್ಪ ಸುರಿಯುವ ಸ್ರುವದಿಂದ ಆ ದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ — ಹವಿಸ್ಸನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು.

अ॒ग्निर्जा॒तो अ॑रोचत॒ घ्नन्दस्यू॒ञ्ज्योति॑षा॒ तमः॑ ।
अवि॑न्द॒द्गा अ॒पः स्वः॑ ॥

ಹುಟ್ಟಿದ ಅಗ್ನಿ ಹೊಳೆದನು; ದಸ್ಯುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುತ್ತ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಕತ್ತಲನ್ನು ಓಡಿಸಿದನು. ಅವನು ಗೋವುಗಳನ್ನೂ ಜಲಗಳನ್ನೂ ಸ್ವರ್ಗದ ಬೆಳಕನ್ನೂ ಪಡೆದನು.

अ॒ग्निमी॒ळेन्यं॑ क॒विं घृ॒तपृ॑ष्ठं सपर्यत ।
वेतु॑ मे शृ॒णव॒द्धव॑म् ॥

ಸ್ತುತ್ಯನೂ ಕವಿಯೂ ತುಪ್ಪದ ಬೆನ್ನಿನವನೂ ಆದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿರಿ; ಅವನು ನನ್ನ ಕರೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಕೇಳಲಿ.

अ॒ग्निं घृ॒तेन॑ वावृधुः॒ स्तोमे॑भिर्वि॒श्वच॑र्षणिम् ।
स्वा॒धीभि॑र्वच॒स्युभिः॑ ॥

ತುಪ್ಪದಿಂದ, ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸರ್ವದರ್ಶಿ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಬೆಳೆಸಿದಿರಿ; ಉತ್ತಮ ಕೌಶಲ ಮತ್ತು ವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ.