Ṛgveda · Sūkta 5.14

5.14.1

अ॒ग्निं स्तोमे॑न बोधय समिधा॒नो अम॑र्त्यम् ।
ह॒व्या दे॒वेषु॑ नो दधत् ॥

Agni, desperta com o louvor, tu que estás aceso e imortal; coloca as nossas oferendas entre os deuses.

तम॑ध्व॒रेष्वी॑ळते दे॒वं मर्ता॒ अम॑र्त्यम् ।
यजि॑ष्ठं॒ मानु॑षे॒ जने॑ ॥

Nos sacrifícios os mortais louvam esse deus imortal, o mais digno de culto entre o povo humano.

तं हि शश्व॑न्त॒ ईळ॑ते स्रु॒चा दे॒वं घृ॑त॒श्चुता॑ ।
अ॒ग्निं ह॒व्याय॒ वोळ्ह॑वे ॥

Certamente os louvadores constantes, com a concha que derrama manteiga, invocam esse deus, Agni, para que leve a oferenda.

अ॒ग्निर्जा॒तो अ॑रोचत॒ घ्नन्दस्यू॒ञ्ज्योति॑षा॒ तमः॑ ।
अवि॑न्द॒द्गा अ॒पः स्वः॑ ॥

Nascido, Agni brilhou, matando os dasyus e afastando as trevas com sua luz. Encontrou as vacas, as águas e a luz celestial.

अ॒ग्निमी॒ळेन्यं॑ क॒विं घृ॒तपृ॑ष्ठं सपर्यत ।
वेतु॑ मे शृ॒णव॒द्धव॑म् ॥

Honrai Agni, digno de louvor, o vidente de dorso untado de manteiga; que aceite e ouça o meu chamado.

अ॒ग्निं घृ॒तेन॑ वावृधुः॒ स्तोमे॑भिर्वि॒श्वच॑र्षणिम् ।
स्वा॒धीभि॑र्वच॒स्युभिः॑ ॥

Com manteiga e com hinos, vós dois fortalecestes Agni, que tudo vê, com louvores hábeis e cheios de palavra.