ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 5.14

5.14.1

अ॒ग्निं स्तोमे॑न बोधय समिधा॒नो अम॑र्त्यम् ।
ह॒व्या दे॒वेषु॑ नो दधत् ॥

അഗ്നേ, സ്തുതിയാൽ ഉണരുക; നന്നായി ജ്വലിക്കുന്ന അമരനേ. ഞങ്ങളുടെ ഹവിസ്സുകൾ ദേവന്മാർക്കിടയിൽ വെക്കുക.

तम॑ध्व॒रेष्वी॑ळते दे॒वं मर्ता॒ अम॑र्त्यम् ।
यजि॑ष्ठं॒ मानु॑षे॒ जने॑ ॥

അധ്വരങ്ങളിൽ മർത്യർ ആ അമരദേവനെ സ്തുതിക്കുന്നു; മനുഷ്യരിൽ അവനാണ് ഏറ്റവും യജനീയൻ.

तं हि शश्व॑न्त॒ ईळ॑ते स्रु॒चा दे॒वं घृ॑त॒श्चुता॑ ।
अ॒ग्निं ह॒व्याय॒ वोळ्ह॑वे ॥

തീർച്ചയായും നിത്യസ്തോതാക്കൾ നെയ്യൊഴിക്കുന്ന സ്രുവത്താൽ ആ ദേവനെ സ്തുതിക്കുന്നു — ഹവിസ്സ് വഹിപ്പിക്കാൻ അഗ്നിയെ.

अ॒ग्निर्जा॒तो अ॑रोचत॒ घ्नन्दस्यू॒ञ्ज्योति॑षा॒ तमः॑ ।
अवि॑न्द॒द्गा अ॒पः स्वः॑ ॥

ജനിച്ച അഗ്നി പ്രകാശിച്ചു; ദസ്യുക്കളെ വധിച്ച്, വെളിച്ചത്താൽ ഇരുട്ടിനെ നീക്കി. അവൻ പശുക്കളെയും ജലങ്ങളെയും സ്വർഗപ്രകാശത്തെയും കണ്ടെത്തി.

अ॒ग्निमी॒ळेन्यं॑ क॒विं घृ॒तपृ॑ष्ठं सपर्यत ।
वेतु॑ मे शृ॒णव॒द्धव॑म् ॥

സ്തുത്യനും കവിയും നെയ്യണിഞ്ഞ പുറമുള്ളവനുമായ അഗ്നിയെ ആദരിക്കുവിൻ; അവൻ എന്റെ വിളി സ്വീകരിച്ച് കേൾക്കട്ടെ.

अ॒ग्निं घृ॒तेन॑ वावृधुः॒ स्तोमे॑भिर्वि॒श्वच॑र्षणिम् ।
स्वा॒धीभि॑र्वच॒स्युभिः॑ ॥

നെയ്യാലും സ്തോത്രങ്ങളാലും സർവദർശിയായ അഗ്നിയെ നിങ്ങൾ ഇരുവരും വളർത്തി; നല്ല വൈദഗ്ധ്യമുള്ള, വാക്കുകളുള്ള സ്തുതികളാൽ.