ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.14

5.14.1

अ॒ग्निं स्तोमे॑न बोधय समिधा॒नो अम॑र्त्यम् ।
ह॒व्या दे॒वेषु॑ नो दधत् ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ସ୍ତୋତ୍ରରେ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅ; ସୁଦୀପ୍ତ ଅମର ତୁମେ। ଆମ ହବ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କର।

तम॑ध्व॒रेष्वी॑ळते दे॒वं मर्ता॒ अम॑र्त्यम् ।
यजि॑ष्ठं॒ मानु॑षे॒ जने॑ ॥

ଅଧ୍ୱରରେ ମର୍ତ୍ୟମାନେ ସେହି ଅମର ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ହିଁ ସର୍ବାଧିକ ଯଜନୀୟ।

तं हि शश्व॑न्त॒ ईळ॑ते स्रु॒चा दे॒वं घृ॑त॒श्चुता॑ ।
अ॒ग्निं ह॒व्याय॒ वोळ्ह॑वे ॥

ନିଶ୍ଚୟ ନିରନ୍ତର ସ୍ତୋତାମାନେ ଘିଅ ଢାଳୁଥିବା ସ୍ରୁବ ଦ୍ୱାରା ସେହି ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି — ହବ୍ୟ ବହନ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ।

अ॒ग्निर्जा॒तो अ॑रोचत॒ घ्नन्दस्यू॒ञ्ज्योति॑षा॒ तमः॑ ।
अवि॑न्द॒द्गा अ॒पः स्वः॑ ॥

ଜନ୍ମିତ ଅଗ୍ନି ଦୀପ୍ତ ହେଲା; ଦସ୍ୟୁମାନଙ୍କୁ ବଧ କରି ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କଲା। ସେ ଗାଈ, ଜଳ ଓ ସ୍ୱର୍ଗାଲୋକ ପାଇଲା।

अ॒ग्निमी॒ळेन्यं॑ क॒विं घृ॒तपृ॑ष्ठं सपर्यत ।
वेतु॑ मे शृ॒णव॒द्धव॑म् ॥

ସ୍ତୁତ୍ୟ, କବି ଓ ଘିଅ-ପୃଷ୍ଠ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କର; ସେ ମୋ ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କରି ଶୁଣନ୍ତୁ।

अ॒ग्निं घृ॒तेन॑ वावृधुः॒ स्तोमे॑भिर्वि॒श्वच॑र्षणिम् ।
स्वा॒धीभि॑र्वच॒स्युभिः॑ ॥

ଘିଅ ଓ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ସର୍ବଦର୍ଶୀ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ତୁମେ ଦୁହେଁ ବଢ଼ାଇଲ; ସୁଦକ୍ଷ, ବାଣୀଯୁକ୍ତ ସ୍ତୁତିରେ।