ऋग्वेद · सूक्त 5.14

5.14.1

अ॒ग्निं स्तोमे॑न बोधय समिधा॒नो अम॑र्त्यम् ।
ह॒व्या दे॒वेषु॑ नो दधत् ॥

हे अग्नी, स्तोत्राने जागृत हो; सुप्रज्वलित अमरा. आमची हविर्द्रव्ये देवांमध्ये ठेव.

तम॑ध्व॒रेष्वी॑ळते दे॒वं मर्ता॒ अम॑र्त्यम् ।
यजि॑ष्ठं॒ मानु॑षे॒ जने॑ ॥

अध्वरांमध्ये मर्त्य त्या अमर देवाची स्तुती करतात; मानवांमध्ये तोच सर्वाधिक यजनीय आहे.

तं हि शश्व॑न्त॒ ईळ॑ते स्रु॒चा दे॒वं घृ॑त॒श्चुता॑ ।
अ॒ग्निं ह॒व्याय॒ वोळ्ह॑वे ॥

निश्चितच सतत स्तोते तूप ओतणाऱ्या स्रुवाने त्या देवाची स्तुती करतात — हविर्द्रव्य वाहून नेण्यासाठी अग्नीची.

अ॒ग्निर्जा॒तो अ॑रोचत॒ घ्नन्दस्यू॒ञ्ज्योति॑षा॒ तमः॑ ।
अवि॑न्द॒द्गा अ॒पः स्वः॑ ॥

जन्मलेला अग्नी प्रकाशला; दस्यूंचा वध करून प्रकाशाने अंधार दूर केला. त्याने गायी, पाणी आणि स्वर्गप्रकाश मिळवला.

अ॒ग्निमी॒ळेन्यं॑ क॒विं घृ॒तपृ॑ष्ठं सपर्यत ।
वेतु॑ मे शृ॒णव॒द्धव॑म् ॥

स्तुत्य, कवी आणि तुपाने चमकणाऱ्या पाठीच्या अग्नीचा सन्मान करा; त्याने माझी हाक स्वीकारून ऐकावी.

अ॒ग्निं घृ॒तेन॑ वावृधुः॒ स्तोमे॑भिर्वि॒श्वच॑र्षणिम् ।
स्वा॒धीभि॑र्वच॒स्युभिः॑ ॥

तुपाने आणि स्तोत्रांनी सर्वदर्शी अग्नीला तुम्ही दोघांनी वाढवले; उत्तम कौशल्याच्या, वाणीने युक्त स्तुतींनी.