ரிக் வேதம் · சூக்தம் 5.14

5.14.1

अ॒ग्निं स्तोमे॑न बोधय समिधा॒नो अम॑र्त्यम् ।
ह॒व्या दे॒वेषु॑ नो दधत् ॥

அக்னியே, துதியால் விழித்தெழு; நன்கு எரியும் அழியாதவனே. எங்கள் ஹவிஸ்களை தேவர்களிடையே வை.

तम॑ध्व॒रेष्वी॑ळते दे॒वं मर्ता॒ अम॑र्त्यम् ।
यजि॑ष्ठं॒ मानु॑षे॒ जने॑ ॥

அத்வரங்களில் மனிதர்கள் அந்த அழியாத தேவனைப் போற்றுகின்றனர்; மனிதக் குலத்தில் அவனே மிகு யஜ்ஞார்ஹன்.

तं हि शश्व॑न्त॒ ईळ॑ते स्रु॒चा दे॒वं घृ॑त॒श्चुता॑ ।
अ॒ग्निं ह॒व्याय॒ वोळ्ह॑वे ॥

நிச்சயமாக நித்தியமாய் துதிப்பவர்கள் நெய்யைச் சொரியும் ஸ்ருவத்தால் அந்தத் தேவனைப் போற்றுகின்றனர்; ஹவிஸை சுமந்து செல்ல அக்னியை.

अ॒ग्निर्जा॒तो अ॑रोचत॒ घ्नन्दस्यू॒ञ्ज्योति॑षा॒ तमः॑ ।
अवि॑न्द॒द्गा अ॒पः स्वः॑ ॥

பிறந்த அக்னி ஒளிர்ந்தான்; தஸ்யுக்களைக் கொன்று ஒளியால் இருளை அழித்தான். அவன் பசுக்களையும் நீர்களையும் ஸ்வர்க்க ஒளியையும் கண்டடைந்தான்.

अ॒ग्निमी॒ळेन्यं॑ क॒विं घृ॒तपृ॑ष्ठं सपर्यत ।
वेतु॑ मे शृ॒णव॒द्धव॑म् ॥

அக்னியை, போற்றத்தக்கவனும் கவியும் நெய்ச் சிறப்புடையவனுமானவனை வழிபடுங்கள்; அவன் என் அழைப்பை ஏற்று கேட்கட்டும்.

अ॒ग्निं घृ॒तेन॑ वावृधुः॒ स्तोमे॑भिर्वि॒श्वच॑र्षणिम् ।
स्वा॒धीभि॑र्वच॒स्युभिः॑ ॥

நெய்யாலும் துதிகளாலும் அனைத்தையும் காணும் அக்னியை நீங்கள் இருவரும் வளர்த்தீர்கள்; நேர்த்தியான, வாக்குடைய துதிகளால்.