ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.45.1
वि॒दा दि॒वो वि॒ष्यन्नद्रि॑मु॒क्थैरा॑य॒त्या उ॒षसो॑ अ॒र्चिनो॑ गुः ।
अपा॑वृत व्र॒जिनी॒रुत्स्व॑र्गा॒द्वि दुरो॒ मानु॑षीर्दे॒व आ॑वः ॥
ହେ ଦେବଗଣ, ଦିବ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଜାଣନ୍ତୁ, ଯାହା ପଥରକୁ (ମେଘ-ପର୍ବତକୁ) ଖୋଲେ; ସ୍ତୋତ୍ରରେ, ଉଷାର ଆଗମନରେ କିରଣମାନେ ସେହି ଗାଈମାନଙ୍କ ସହ ଗଲେ। ପଥ ଖୋଲିଗଲା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱର୍ଗ ଉଦିତ ହେଲା; ଦେବତା ମାନବ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଲେ।
5.45.2
वि सूर्यो॑ अ॒मतिं॒ न श्रियं॑ सा॒दोर्वाद्गवां॑ मा॒ता जा॑न॒ती गा॑त् ।
धन्व॑र्णसो न॒द्यः॑ खादो॑अर्णाः॒ स्थूणे॑व॒ सुमि॑ता दृंहत॒ द्यौः ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ବିସ୍ତାର କଲେ, ମନର ଚିନ୍ତା ପରି, ତେଜ ପରି; ମାତା (ଉଷା) ଗାଈମାନଙ୍କୁ ଜାଣି ଗୋଶାଳାରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ। ଜଳବର୍ଣ୍ଣ ନଦୀମାନଙ୍କର ଗୁମ୍ଫା-ମୁଖ ଅଛି; ସ୍ତମ୍ଭ ପରି ସୁସ୍ଥିତ ଆକାଶ ସେମାନଙ୍କୁ ଧରି ରଖେ।
5.45.3
अ॒स्मा उ॒क्थाय॒ पर्व॑तस्य॒ गर्भो॑ म॒हीनां॑ ज॒नुषे॑ पू॒र्व्याय॑ ।
वि पर्व॑तो॒ जिही॑त॒ साध॑त॒ द्यौरा॒विवा॑सन्तो दसयन्त॒ भूम॑ ॥
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପାଇଁ, ପର୍ବତର ଗର୍ଭ, ମହାନମାନଙ୍କର ପ୍ରାଚୀନ ଜନ୍ମ ପାଇଁ; ପର୍ବତ ଖୋଲିଗଲା, ଆକାଶ ସ୍ଥିର ହେଲା। ଆକାଂକ୍ଷାରେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ସେବା କଲେ।
5.45.4
सू॒क्तेभि॑र्वो॒ वचो॑भिर्दे॒वजु॑ष्टै॒रिन्द्रा॒ न्व॑ग्नी अव॑से हु॒वध्यै॑ ।
उ॒क्थेभि॒र्हि ष्मा॑ क॒वयः॑ सुय॒ज्ञा आ॒विवा॑सन्तो म॒रुतो॒ यज॑न्ति ॥
ଆପଣଙ୍କର ସୁରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବାଣୀରେ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ। କାରଣ ସୁଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା କବିମାନେ, ଆକାଂକ୍ଷୀ ମରୁତ୍ମାନେ, ସ୍ତୋତ୍ରରେ ସେମାନଙ୍କୁ ହିଁ ପୂଜା କରନ୍ତି।
5.45.5
एतो॒ न्व॑द्य सु॒ध्यो॑ भवा॑म॒ प्र दु॒च्छुना॑मिनवामा॒ वरी॑यः ।
आ॒रे द्वेषां॑सि सनु॒तर्द॑धा॒माया॑म॒ प्राञ्चो॒ यज॑मान॒मच्छ॑ ॥
ଏଠାକୁ ଆସ, ଏବେ ଆଜି ଆମେ କଲ୍ୟାଣକାରୀ ହେଉ; ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କଠାରୁ ଦୂରରେ ରହି, ବିସ୍ତାରରେ ମହାନ ହେଉ। ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦୂରରେ ରଖି, ସଦା ବିନାଶକାରୀ ହେଉ; ଯଜମାନ ଆଡ଼କୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁ।
5.45.6
एता॒ धियं॑ कृ॒णवा॑मा सखा॒योऽप॒ या मा॒ताँ ऋ॑णु॒त व्र॒जं गोः ।
यया॒ मनु॑र्विशिशि॒प्रं जि॒गाय॒ यया॑ व॒णिग्व॒ङ्कुरापा॒ पुरी॑षम् ॥
ଆସ, ଆମେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର କରିବା, ବନ୍ଧୁଗଣ; ମାତା ଗାଈମାନଙ୍କ ଗୋଶାଳା ଖୋଲିଦେଲେ। ଯାହାଦ୍ୱାରା ମନୁ ଶୀଘ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବସ୍ତୁକୁ ଜିତିଲେ; ଯାହାଦ୍ୱାରା ବଣିକ ଓ ବକ୍ର ମଳ ପାଇଲେ।
5.45.7
अनू॑नो॒दत्र॒ हस्त॑यतो॒ अद्रि॒रार्च॒न्येन॒ दश॑ मा॒सो नव॑ग्वाः ।
ऋ॒तं य॒ती स॒रमा॒ गा अ॑विन्द॒द्विश्वा॑नि स॒त्याङ्गि॑राश्चकार ॥
ଏଠାରେ ପଥର ଗର୍ଜନ କଲା; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ନଅ ନବଗ୍ୱ ଋଷି ଦଶ ମାସ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଋତର ପଥରେ ଯାଉଥିବା ସରମା ଗାଈମାନଙ୍କୁ ପାଇଲା; ଅଙ୍ଗିରା ସମସ୍ତ ସତ୍ୟ ରଚିଲେ।
5.45.8
विश्वे॑ अ॒स्या व्युषि॒ माहि॑नायाः॒ सं यद्गोभि॒रङ्गि॑रसो॒ नव॑न्त ।
उत्स॑ आसां पर॒मे स॒धस्थ॑ ऋ॒तस्य॑ प॒था स॒रमा॑ विद॒द्गाः ॥
ଏହି ମହାନ ଉଷାରେ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଗାଈମାନଙ୍କ ସହିତ ଗର୍ଜନ କଲେ, ଯେତେବେଳେ ଅଙ୍ଗିରାମାନେ ଗାଈମାନଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱର ମିଳାଇଲେ। ଏମାନଙ୍କର ଉତ୍ସ ପରମ ଧାମରେ ଋତର ଆସନରେ; ସରମା ଋତର ପଥରେ ଗାଈମାନଙ୍କୁ ପାଇଲା।
5.45.9
आ सूर्यो॑ यातु स॒प्ताश्वः॒ क्षेत्रं॒ यद॑स्योर्वि॒या दी॑र्घया॒थे ।
र॒घुः श्ये॒नः प॑तय॒दन्धो॒ अच्छा॒ युवा॑ क॒विर्दी॑दय॒द्गोषु॒ गच्छ॑न् ॥
ସପ୍ତାଶ୍ୱ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ; ତାଙ୍କ ବିସ୍ତୃତ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାର କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି। ଦ୍ରୁତ ଶ୍ୟେନ ପାନରସ ଆଡ଼େ ଝାସ ଦେଲା; ଯୁବ କବି ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
5.45.10
आ सूर्यो॑ अरुहच्छु॒क्रमर्णोऽयु॑क्त॒ यद्ध॒रितो॑ वी॒तपृ॑ष्ठाः ।
उ॒द्ना न नाव॑मनयन्त॒ धीरा॑ आशृण्व॒तीरापो॑ अ॒र्वाग॑तिष्ठन् ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଳ ଉପରେ ଉଠିଲେ, ଯେତେବେଳେ ପିଙ୍ଗଳ ଘୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ାଗଲା। ଡଙ୍ଗାକୁ ଧୀରମାନେ ଚଳାନ୍ତି ପରି, ଶୁଣୁଥିବା ଜଳ ଏଠାକୁ ଆସି ସ୍ଥିର ହେଲା।
5.45.11
धियं॑ वो अ॒प्सु द॑धिषे स्व॒र्षां ययात॑र॒न्दश॑ मा॒सो नव॑ग्वाः ।
अ॒या धि॒या स्या॑म दे॒वगो॑पा अ॒या धि॒या तु॑तुर्या॒मात्यंहः॑ ॥
ହେ ଦେବଗଣ, ଜଳରେ ଆପଣମାନେ ସେହି ପ୍ରକାଶଦାୟୀ ଧୀ (ପ୍ରାର୍ଥନା-ମତି) ସ୍ଥାପନ କଲେ; ଯାହାଦ୍ୱାରା ନଅ ନବଗ୍ୱ ଋଷି ଦଶ ମାସ ପାର କଲେ। ଏହି ଧୀରେ ଆମେ ଦେବଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହେଉ; ଏହି ଧୀରେ ପାପ ପାର ହେଉ।