Ṛgveda · Sūkta 5.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.45.1
वि॒दा दि॒वो वि॒ष्यन्नद्रि॑मु॒क्थैरा॑य॒त्या उ॒षसो॑ अ॒र्चिनो॑ गुः ।
अपा॑वृत व्र॒जिनी॒रुत्स्व॑र्गा॒द्वि दुरो॒ मानु॑षीर्दे॒व आ॑वः ॥
Ihr Götter, erkennt den himmlischen Himmel, der den Stein (den Wolkenberg) öffnet. Mit Lobliedern, bei der Ankunft der Uṣas, gingen die Strahlen mit jenen Kühen hervor. Die Pfade öffneten sich, der leuchtende Himmel erhob sich, und der Gott öffnete die menschlichen Tore.
5.45.2
वि सूर्यो॑ अ॒मतिं॒ न श्रियं॑ सा॒दोर्वाद्गवां॑ मा॒ता जा॑न॒ती गा॑त् ।
धन्व॑र्णसो न॒द्यः॑ खादो॑अर्णाः॒ स्थूणे॑व॒ सुमि॑ता दृंहत॒ द्यौः ॥
Die Sonne breitete ihr Licht aus, wie ein Gedanke des Geistes, wie Glanz; die Mutter (Uṣas), die die Kühe kannte, trat aus dem Pferch hervor. Die wasserfarbenen Flüsse haben höhlenartige Mündungen; wie Säulen hält der wohlgegründete Himmel sie aufrecht.
5.45.3
अ॒स्मा उ॒क्थाय॒ पर्व॑तस्य॒ गर्भो॑ म॒हीनां॑ ज॒नुषे॑ पू॒र्व्याय॑ ।
वि पर्व॑तो॒ जिही॑त॒ साध॑त॒ द्यौरा॒विवा॑सन्तो दसयन्त॒ भूम॑ ॥
Für dieses Lied, der Schoß des Berges, für die uralte Geburt der Großen; der Berg öffnete sich, der Himmel wurde befestigt. Begierig dienten sie der Erde.
5.45.4
सू॒क्तेभि॑र्वो॒ वचो॑भिर्दे॒वजु॑ष्टै॒रिन्द्रा॒ न्व॑ग्नी अव॑से हु॒वध्यै॑ ।
उ॒क्थेभि॒र्हि ष्मा॑ क॒वयः॑ सुय॒ज्ञा आ॒विवा॑सन्तो म॒रुतो॒ यज॑न्ति ॥
Mit euren wohlgefügten Liedern und den Göttern lieben Worten wollen wir nun Indra und Agni zur Hilfe anrufen. Denn die Seher, die gute Opfer darbringen, die eifrigen Maruts, verehren sie wahrlich mit Lobpreisungen.
5.45.5
एतो॒ न्व॑द्य सु॒ध्यो॑ भवा॑म॒ प्र दु॒च्छुना॑मिनवामा॒ वरी॑यः ।
आ॒रे द्वेषां॑सि सनु॒तर्द॑धा॒माया॑म॒ प्राञ्चो॒ यज॑मान॒मच्छ॑ ॥
Kommt hierher; jetzt, heute, mögen wir wohlgesinnt werden. Fern von den Störenden mögen wir an Weite die Größten werden. Die Feindseligkeiten fernhaltend, mögen wir stets Vernichter werden; mögen wir zum Opferer vorwärtsschreiten.
5.45.6
एता॒ धियं॑ कृ॒णवा॑मा सखा॒योऽप॒ या मा॒ताँ ऋ॑णु॒त व्र॒जं गोः ।
यया॒ मनु॑र्विशिशि॒प्रं जि॒गाय॒ यया॑ व॒णिग्व॒ङ्कुरापा॒ पुरी॑षम् ॥
Kommt, lasst uns dieses Lied machen, Freunde, durch das die Mutter den Kuhstall öffnete; durch das Manu den schnell Glänzenden besiegte, und durch das der Händler und der Krumme den Unrat erlangten.
5.45.7
अनू॑नो॒दत्र॒ हस्त॑यतो॒ अद्रि॒रार्च॒न्येन॒ दश॑ मा॒सो नव॑ग्वाः ।
ऋ॒तं य॒ती स॒रमा॒ गा अ॑विन्द॒द्विश्वा॑नि स॒त्याङ्गि॑राश्चकार ॥
Hier dröhnte der Stein, durch den die neun Navagva-Seher zehn Monate lang lobten. Sarama, auf dem Pfad des ṛta gehend, fand die Kühe; der Angiras-Seher vollbrachte alle wahren Dinge.
5.45.8
विश्वे॑ अ॒स्या व्युषि॒ माहि॑नायाः॒ सं यद्गोभि॒रङ्गि॑रसो॒ नव॑न्त ।
उत्स॑ आसां पर॒मे स॒धस्थ॑ ऋ॒तस्य॑ प॒था स॒रमा॑ विद॒द्गाः ॥
In dieser großen Morgenröte brüllten alle zusammen mit den Kühen, als die Āṅgirasa ihre Stimmen mit den Kühen vereinten. Ihre Quelle ist in der höchsten Wohnstatt, auf dem Sitz des ṛta; Sarama fand die Kühe auf dem Pfad des ṛta.
5.45.9
आ सूर्यो॑ यातु स॒प्ताश्वः॒ क्षेत्रं॒ यद॑स्योर्वि॒या दी॑र्घया॒थे ।
र॒घुः श्ये॒नः प॑तय॒दन्धो॒ अच्छा॒ युवा॑ क॒विर्दी॑दय॒द्गोषु॒ गच्छ॑न् ॥
Möge die Sonne mit den sieben Pferden herkommen, deren Feld in seiner weiten, langen Fahrt liegt. Der schnelle Falke stieß auf den Trank herab; der junge Seher leuchtete, als er unter den Kühen ging.
5.45.10
आ सूर्यो॑ अरुहच्छु॒क्रमर्णोऽयु॑क्त॒ यद्ध॒रितो॑ वी॒तपृ॑ष्ठाः ।
उ॒द्ना न नाव॑मनयन्त॒ धीरा॑ आशृण्व॒तीरापो॑ अ॒र्वाग॑तिष्ठन् ॥
Die Sonne stieg über die leuchtenden Wasser empor, als die falben Rosse angespannt wurden. Wie tapfere Männer ein Boot lenken, so kamen die hörenden Wasser hierher und standen still.
5.45.11
धियं॑ वो अ॒प्सु द॑धिषे स्व॒र्षां ययात॑र॒न्दश॑ मा॒सो नव॑ग्वाः ।
अ॒या धि॒या स्या॑म दे॒वगो॑पा अ॒या धि॒या तु॑तुर्या॒मात्यंहः॑ ॥
O Götter, in die Wasser legtet ihr jenes lichtgebende Denken (dhī), durch das die neun Navagva-Seher zehn Monate überquerten. Durch dieses Denken mögen wir von den Göttern beschützt sein; durch dieses Denken mögen wir die Sünde überwinden.