Ṛgveda · Sūkta 6.3
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.3.1
अग्ने॒ स क्षे॑षदृत॒पा ऋ॑ते॒जा उ॒रु ज्योति॑र्नशते देव॒युष्टे॑ ।
यं त्वं मि॒त्रेण॒ वरु॑णः स॒जोषा॒ देव॒ पासि॒ त्यज॑सा॒ मर्त॒मंहः॑ ॥
O Agni, möge er, der die kosmische Ordnung (ṛta) hält und durch sie leuchtet, der die Götter begehrt, weites Licht erlangen. Den Sterblichen, den du, o Gott, vereint mit Mitra und Varuṇa, mit Kraft vor Schuld bewahrst, so möge er sein.
6.3.2
ई॒जे य॒ज्ञेभिः॑ शश॒मे शमी॑भिर्ऋ॒धद्वा॑राया॒ग्नये॑ ददाश ।
ए॒वा च॒न तं य॒शसा॒मजु॑ष्टि॒र्नांहो॒ मर्तं॑ नशते॒ न प्रदृ॑प्तिः ॥
Ich verehre mit Opfern und preise mit Hymnen. Dem Agni mit den offenen Toren hat er gegeben; so erreichen weder Missgunst noch Schuld noch Zorn jenen ruhmreichen Sterblichen.
6.3.3
सूरो॒ न यस्य॑ दृश॒तिर॑रे॒पा भी॒मा यदेति॑ शुच॒तस्त॒ आ धीः ।
हेष॑स्वतः शु॒रुधो॒ नायम॒क्तोः कुत्रा॑ चिद्र॒ण्वो व॑स॒तिर्व॑ने॒जाः ॥
Wie die Sonne, deren Anblick unversehrt und furchtbar ist, wenn dein leuchtender Gedanke kommt — wie wiehernde Glänzende —, ist dies nicht die Nacht; irgendwo erscheint die im Wald geborene Wohnstätte der Freude.
6.3.4
ति॒ग्मं चि॒देम॒ महि॒ वर्पो॑ अस्य॒ भस॒दश्वो॒ न य॑मसा॒न आ॒सा ।
वि॒जेह॑मानः पर॒शुर्न जि॒ह्वां द्र॒विर्न द्रा॑वयति॒ दारु॒ धक्ष॑त् ॥
Scharf bin ich in der Tat gekommen; möge seine große Gestalt leuchten — wie ein Pferd, das die Zügel hält, mit dem Antlitz, das seine Zunge wie eine Axt schwingt, treibend wie die baumfällende Flamme, verbrennt er das Holz.
6.3.5
स इदस्ते॑व॒ प्रति॑ धादसि॒ष्यञ्शिशी॑त॒ तेजोऽय॑सो॒ न धारा॑म् ।
चि॒त्रध्र॑जतिरर॒तिर्यो अ॒क्तोर्वेर्न द्रु॒षद्वा॑ रघु॒पत्म॑जंहाः ॥
Er selbst, wie ein Hammer aufgestellt, zuschlagen wollend, schärft seinen Glanz wie die Schneide des Eisens; der vielfarbig Leuchtende, scharf, der die Nacht überquert, trinkend wie ein Vogel, Herr der Glänzenden, Träger des Opferstabes.
6.3.6
स ईं॑ रे॒भो न प्रति॑ वस्त उ॒स्राः शो॒चिषा॑ रारपीति मि॒त्रम॑हाः ।
नक्तं॒ य ई॑मरु॒षो यो दिवा॒ नॄनम॑र्त्यो अरु॒षो यो दिवा॒ नॄन् ॥
Er selbst, wie ein Dichter, gemäß den Strahlen, kleidet sich in Flamme; der Freund Mitras, der nachts leuchtet, der am Tag unter den Menschen leuchtet. Unsterblich, strahlend, der am Tag unter den Menschen leuchtet.
6.3.7
दि॒वो न यस्य॑ विध॒तो नवी॑नो॒द्वृषा॑ रु॒क्ष ओष॑धीषु नूनोत् ।
घृणा॒ न यो ध्रज॑सा॒ पत्म॑ना॒ यन्ना रोद॑सी॒ वसु॑ना॒ दं सु॒पत्नी॑ ॥
Wie das Werk des Himmelsbildners erneuert er; der leuchtende, kraftvolle lässt unter den Pflanzen wieder wachsen. Wie eine Flamme, durch Staub und Pfad ziehend, erreicht er die beiden Welten, Himmel und Erde, reich an Gütern und schönen Pfaden.
6.3.8
धायो॑भिर्वा॒ यो युज्ये॑भिर॒र्कैर्वि॒द्युन्न द॑विद्यो॒त्स्वेभिः॒ शुष्मैः॑ ।
शर्धो॑ वा॒ यो म॒रुतां॑ त॒तक्ष॑ ऋ॒भुर्न त्वे॒षो र॑भसा॒नो अ॑द्यौत् ॥
Durch die Opfergaben oder durch die passenden Lobgesänge leuchtet er mit eigener Kraft wie der Blitz. Oder der die Stärke der Marut gestaltete, wie die Ṛbhu, leuchtend und ungestüm, hat aufgestrahlt.