Ṛgveda · Sūkta 6.54

6.54.1

सं पू॑षन्वि॒दुषा॑ नय॒ यो अञ्ज॑सानु॒शास॑ति ।
य ए॒वेदमिति॒ ब्रव॑त् ॥

O Pūṣan, führe uns zusammen mit dem Wissenden, dem, der geradeheraus belehrt und spricht: »Dieser ist es eben«.

समु॑ पू॒ष्णा ग॑मेमहि॒ यो गृ॒हाँ अ॑भि॒शास॑ति ।
इ॒म ए॒वेति॑ च॒ ब्रव॑त् ॥

Mögen wir zusammen mit Pūṣan gehen; mögen wir mit dem gehen, der die Häuser führt und spricht: »Dieser ist es eben«.

पू॒ष्णश्च॒क्रं न रि॑ष्यति॒ न कोशोऽव॑ पद्यते ।
नो अ॑स्य व्यथते प॒विः ॥

Das Rad Pūṣans nutzt sich nicht ab, noch fällt seine Hülle herab; sein Stachelstab wankt nicht.

यो अ॑स्मै ह॒विषावि॑ध॒न्न तं पू॒षापि॑ मृष्यते ।
प्र॒थ॒मो वि॑न्दते॒ वसु॑ ॥

Pūṣan verlässt nicht den, der ihn mit der Opfergabe ehrt; der Erste erlangt Reichtum.

पू॒षा गा अन्वे॑तु नः पू॒षा र॑क्ष॒त्वर्व॑तः ।
पू॒षा वाजं॑ सनोतु नः ॥

Pūṣan möge unseren Kühen folgen; Pūṣan möge die Pferde beschützen. Pūṣan möge uns Kraft und Preis gewähren.

पूष॒न्ननु॒ प्र गा इ॑हि॒ यज॑मानस्य सुन्व॒तः ।
अ॒स्माकं॑ स्तुव॒तामु॒त ॥

O Pūṣan, geh hinaus nach unseren Kühen — für den Opfernden, den Somapresser, und auch für uns, die Lobenden.

माकि॑र्नेश॒न्माकीं॑ रिष॒न्माकीं॒ सं शा॑रि॒ केव॑टे ।
अथारि॑ष्टाभि॒रा ग॑हि ॥

Möge niemand zugrunde gehen, niemand Schaden nehmen, niemand in der Falle zerquetscht werden; dann, o Pūṣan, komm hierher mit unversehrten Gefährten.

शृ॒ण्वन्तं॑ पू॒षणं॑ व॒यमिर्य॒मन॑ष्टवेदसम् ।
ईशा॑नं रा॒य ई॑महे ॥

Wir rufen Pūṣan an, den Hörenden, des Strebens würdig, dessen Wissen nicht schwindet, als Herrn des Reichtums.

पूष॒न्तव॑ व्र॒ते व॒यं न रि॑ष्येम॒ कदा॑ च॒न ।
स्तो॒तार॑स्त इ॒ह स्म॑सि ॥

O Pūṣan, mögen wir unter deiner Ordnung niemals zugrunde gehen; hier sind wir deine Lobsänger.

परि॑ पू॒षा प॒रस्ता॒द्हस्तं॑ दधातु॒ दक्षि॑णम् ।
पुन॑र्नो न॒ष्टमाज॑तु ॥

Möge Pūṣan auch aus der Ferne seine rechte Hand um uns legen und uns das Verlorene zurückbringen.