ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 8.11

8.11.1

त्वम॑ग्ने व्रत॒पा अ॑सि दे॒व आ मर्त्ये॒ष्वा ।
त्वं य॒ज्ञेष्वीड्यः॑ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ବ୍ରତର ରକ୍ଷକ; ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଦେବତା। ଯଜ୍ଞରେ ତୁମେ ହିଁ ସ୍ତୁତ୍ୟ।

त्वम॑सि प्र॒शस्यो॑ वि॒दथे॑षु सहन्त्य ।
अग्ने॑ र॒थीर॑ध्व॒राणा॑म् ॥

ତୁମେ ବିଦଥରେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅଧ୍ୱର ଯଜ୍ଞର ରଥୀ।

स त्वम॒स्मदप॒ द्विषो॑ युयो॒धि जा॑तवेदः ।
अदे॑वीरग्ने॒ अरा॑तीः ॥

ସେ ତୁମେ, ହେ ଜାତବେଦ, ଆମ ପାଖରୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂର କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବହୀନ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭଗାଇ ଦିଅ।

अन्ति॑ चि॒त्सन्त॒मह॑ य॒ज्ञं मर्त॑स्य रि॒पोः ।
नोप॑ वेषि जातवेदः ॥

ନିକଟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ମର୍ତ୍ୟଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ନିକଟକୁ—ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ନିକଟକୁ ମଧ୍ୟ—ଯାଉ ନାହଁ, ହେ ଜାତବେଦ।

मर्ता॒ अम॑र्त्यस्य ते॒ भूरि॒ नाम॑ मनामहे ।
विप्रा॑सो जा॒तवे॑दसः ॥

ଆମେ ମର୍ତ୍ୟ, ହେ ଅମର୍ତ୍ୟ, ତୁମର ଅନେକ ନାମ ସ୍ମରଣ କରୁ—ଜାତବେଦର ଜ୍ଞାନୀ ଆମେ।

विप्रं॒ विप्रा॒सोऽव॑से दे॒वं मर्ता॑स ऊ॒तये॑ ।
अ॒ग्निं गी॒र्भिर्ह॑वामहे ॥

ବିପ୍ରମାନେ, ଆମେ ମର୍ତ୍ୟମାନେ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସ୍ତୁତିବାଣୀରେ ବିପ୍ର ଦେବ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକୁ।

आ ते॑ व॒त्सो मनो॑ यमत्पर॒माच्चि॑त्स॒धस्था॑त् ।
अग्ने॒ त्वांका॑मया गि॒रा ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ବତ୍ସର ମନ ତୁମ ଆଡ଼କୁ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଉ, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ନିବାସସ୍ଥାନରୁ ମଧ୍ୟ; ତୁମକୁ କାମନା କରି ଏହି ସ୍ତୁତି-ବାଣୀରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକେ।

पु॒रु॒त्रा हि स॒दृङ्ङसि॒ विशो॒ विश्वा॒ अनु॑ प्र॒भुः ।
स॒मत्सु॑ त्वा हवामहे ॥

କାରଣ ତୁମେ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ମିତ୍ରଭାବାପନ୍ନ; ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରଭୁ। ସଂଗ୍ରାମରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁ।

स॒मत्स्व॒ग्निमव॑से वाज॒यन्तो॑ हवामहे ।
वाजे॑षु चि॒त्ररा॑धसम् ॥

ସଂଗ୍ରାମରେ ସହାୟତା ପାଇଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକୁ, ବଳ କାମନା କରି; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନ ଦାନକାରୀ ସେହି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ।

प्र॒त्नो हि क॒मीड्यो॑ अध्व॒रेषु॑ स॒नाच्च॒ होता॒ नव्य॑श्च॒ सत्सि॑ ।
स्वां चा॑ग्ने त॒न्वं॑ पि॒प्रय॑स्वा॒स्मभ्यं॑ च॒ सौभ॑ग॒मा य॑जस्व ॥

ତୁମେ ପୁରାତନ, ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ତୁତ୍ୟ; ହୋତା ଓ ନବୀନ ମଧ୍ୟ। ହେ ଅଗ୍ନି, ବସ, ନିଜ ଶରୀର ପୂର୍ଣ୍ଣ କର; ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ସୌଭାଗ୍ୟ ଦେଇ ଏଠାରେ ଯଜ୍ଞ କର।