ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.100

9.100.1

अ॒भी न॑वन्ते अ॒द्रुहः॑ प्रि॒यमिन्द्र॑स्य॒ काम्य॑म् ।
व॒त्सं न पूर्व॒ आयु॑नि जा॒तं रि॑हन्ति मा॒तरः॑ ॥

ଅଦ୍ରୋହୀ ଲୋକେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଇଚ୍ଛିତ ସୋମ ଆଡ଼କୁ ଯାଆନ୍ତି। ପୂର୍ବ ଆୟୁରେ ଜନ୍ମିତ ବାଛୁରୀକୁ ମାତାମାନେ ଯେପରି ଚାଟନ୍ତି, ସେପରି ସେମାନେ ତାକୁ ଚାଟନ୍ତି।

पु॒ना॒न इ॑न्द॒वा भ॑र॒ सोम॑ द्वि॒बर्ह॑सं र॒यिम् ।
त्वं वसू॑नि पुष्यसि॒ विश्वा॑नि दा॒शुषो॑ गृ॒हे ॥

ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ଇନ୍ଦୁ, ସୋମ, ଦ୍ୱିବର୍ହ ଧନ ଏଠାକୁ ଆଣ। ଦାତାଙ୍କ ଘରେ ତୁମେ ହିଁ ସମସ୍ତ ଧନ ପୋଷଣ କରୁଛ।

त्वं धियं॑ मनो॒युजं॑ सृ॒जा वृ॒ष्टिं न त॑न्य॒तुः ।
त्वं वसू॑नि॒ पार्थि॑वा दि॒व्या च॑ सोम पुष्यसि ॥

ତୁମେ ମନସହ ଯୁକ୍ତ ଧୀ ସୃଷ୍ଟି କର; ମେଘଗର୍ଜନ ବର୍ଷା ପଠାଏ ପରି। ହେ ସୋମ, ତୁମେ ହିଁ ପାର୍ଥିବ ଓ ଦିବ୍ୟ ଧନ ପୋଷଣ କରୁଛ।

परि॑ ते जि॒ग्युषो॑ यथा॒ धारा॑ सु॒तस्य॑ धावति ।
रंह॑माणा॒ व्य॑व्ययं॒ वारं॑ वा॒जीव॑ सान॒सिः ॥

ତୁମର ବିଜୟୀ ଧାରା, ନିଙ୍ଗାଡ଼ା ସୋମର ପ୍ରବାହ ପରି ଧାଏଁ। ଗର୍ଜନ କରି ତାହା ଅକ୍ଷୟ ଛାଣିରେ ବହେ, ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି।

क्रत्वे॒ दक्षा॑य नः कवे॒ पव॑स्व सोम॒ धार॑या ।
इन्द्रा॑य॒ पात॑वे सु॒तः मि॒त्राय॒ वरु॑णाय च ॥

ଆମ ପ୍ରଜ୍ଞା ଓ କୌଶଳ ପାଇଁ, ହେ କବି ସୋମ, ଧାରା ସହ ପବିତ୍ର ହୋଇ ବୁହ। ଇନ୍ଦ୍ର ପିଇବା ପାଇଁ ନିଙ୍ଗାଡ଼ା ହୋଇଥିବା ତୁମେ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।

पव॑स्व वाज॒सात॑मः प॒वित्रे॒ धार॑या सु॒तः ।
इन्द्रा॑य सोम॒ विष्ण॑वे दे॒वेभ्यो॒ मधु॑मत्तमः ॥

ବଳ ଦେଉଥିବା, ଛାଣିରେ ଧାରା ସହ ନିଙ୍ଗାଡ଼ା ହୋଇ ତୁମେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ବୁହ। ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ, ହେ ସୋମ, ବିଷ୍ଣୁ ପାଇଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର।

त्वां रि॑हन्ति मा॒तरो॒ हरिं॑ प॒वित्रे॑ अ॒द्रुहः॑ ।
व॒त्सं जा॒तं न धे॒नवः॒ पव॑मान॒ विध॑र्मणि ॥

ହେ ପବମାନ ସୋମ, ନବଜାତ ବାଛୁରିକୁ ଗାଈମାନେ ଚାଟନ୍ତି ପରି, ବିଶ୍ୱସ୍ତ ମାତାମାନେ ଛାଣିରେ ସୁନେଲି ସୋମକୁ ଚାଟି ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି।

पव॑मान॒ महि॒ श्रवः॑ चि॒त्रेभि॑र्यासि र॒श्मिभिः॑ ।
शर्ध॒न्तमां॑सि जिघ्नसे॒ विश्वा॑नि दा॒शुषो॑ गृ॒हे ॥

ହେ ପବମାନ ସୋମ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିଚିତ୍ର ରଶ୍ମି ସହିତ ତୁମେ ମହାନ ଯଶ ଆଡ଼କୁ ଯାଅ; ବଳରେ ଅଗ୍ରସର ହୋଇ ଦାନଶୀଳ ଯଜମାନଙ୍କ ଗୃହରେ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ତୁମେ ବିନଷ୍ଟ କର।

त्वं द्यां च॑ महिव्रत पृथि॒वीं चाति॑ जभ्रिषे ।
प्रति॑ द्रा॒पिम॑मुञ्चथाः॒ पव॑मान महित्व॒ना ॥

ହେ ମହାବ୍ରତ ପବମାନ ସୋମ, ତୁମେ ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରିଛ; ତୁମର ମହିମାରେ ବନ୍ଧନ ଖୋଲି ମୁକ୍ତ କରିଛ।