ઋગ્વેદ · સૂક્ત 9.41

9.41.1

प्र ये गावो॒ न भूर्ण॑यस्त्वे॒षा अ॒यासो॒ अक्र॑मुः ।
घ्नन्तः॑ कृ॒ष्णामप॒ त्वच॑म् ॥

ગાયોની જેમ ગર્જતા, તેજસ્વી અને અથાક સોમરસો આગળ ધસી ગયા; કાળી ત્વચાને પ્રહારથી દૂર હટાવી.

सु॒वि॒तस्य॑ मनाम॒हेऽति॒ सेतुं॑ दुरा॒व्य॑म् ।
सा॒ह्वांसो॒ दस्यु॑मव्र॒तम् ॥

કલ્યાણના સેતુને, જેને પાર કરવો કઠિન છે, અમે ઇચ્છીએ છીએ; નિયમવિહીન દસ્યુને હરાવતા.

शृ॒ण्वे वृ॒ष्टेरि॑व स्व॒नः पव॑मानस्य शु॒ष्मिणः॑ ।
चर॑न्ति वि॒द्युतो॑ दि॒वि ॥

પવિત્ર થતા શક્તિશાળી સોમનો ધ્વનિ વરસાદની ગર્જના જેવો સંભળાય છે; આકાશમાં વીજળીઓ વિચરે છે.

आ प॑वस्व म॒हीमिषं॒ गोम॑दिन्दो॒ हिर॑ण्यवत् ।
अश्वा॑व॒द्वाज॑वत्सु॒तः ॥

હે ઇન્દુ, વહીને પવિત્ર થા; ગાય, સોનું, ઘોડા અને બળથી સમૃદ્ધ મહાન અન્ન લાવ — નિચોવાયેલા તું.

स प॑वस्व विचर्षणे॒ आ म॒ही रोद॑सी पृण ।
उ॒षाः सूर्यो॒ न र॒श्मिभिः॑ ॥

હે સર્વદર્શી, તું પવિત્ર થા; મહાન દ્યાવાપૃથ્વીને ભર — ઉષા અને સૂર્ય પોતાનાં કિરણોથી ભરે તેમ.

परि॑ णः शर्म॒यन्त्या॒ धार॑या सोम वि॒श्वतः॑ ।
सरा॑ र॒सेव॑ वि॒ष्टप॑म् ॥

હે સોમ, આશ્રય આપતી ધારાથી ચારેબાજુથી અમને ઘેરી લે; રસ જેમ પોતાના નિવાસ સુધી ફેલાય તેમ ફેલાઈ જા.