ரிக் வேதம் · சூக்தம் 9.41

9.41.1

प्र ये गावो॒ न भूर्ण॑यस्त्वे॒षा अ॒यासो॒ अक्र॑मुः ।
घ्नन्तः॑ कृ॒ष्णामप॒ त्वच॑म् ॥

பசுக்களைப் போல முழங்கி, ஒளிரும் அயராத சோமர்கள் முன்னேறினர்; கரிய தோலை அவர்கள் அடித்து விலக்கினர்.

सु॒वि॒तस्य॑ मनाम॒हेऽति॒ सेतुं॑ दुरा॒व्य॑म् ।
सा॒ह्वांसो॒ दस्यु॑मव्र॒तम् ॥

நலத்தின் பாலத்தை — கடக்க அரிதான அதை — நாங்கள் நாடுகிறோம்; முறையற்ற தஸ்யுவை வென்றவர்களாய்.

शृ॒ण्वे वृ॒ष्टेरि॑व स्व॒नः पव॑मानस्य शु॒ष्मिणः॑ ।
चर॑न्ति वि॒द्युतो॑ दि॒वि ॥

புனிதமாகும் வலிமையான சோமத்தின் ஒலி மழையின் முழக்கம்போல் கேட்கிறது; வானில் மின்னல்கள் பாய்கின்றன.

आ प॑वस्व म॒हीमिषं॒ गोम॑दिन्दो॒ हिर॑ण्यवत् ।
अश्वा॑व॒द्वाज॑वत्सु॒तः ॥

இந்துவே, பாய்ந்து தூய்மையாகு; பசுக்கள், பொன், குதிரைகள், வலிமை நிறைந்த பெரிய உணவைக் கொண்டுவா — பிழியப்பட்ட நீ.

स प॑वस्व विचर्षणे॒ आ म॒ही रोद॑सी पृण ।
उ॒षाः सूर्यो॒ न र॒श्मिभिः॑ ॥

எல்லாவற்றையும் காண்பவனே, நீ தூய்மையாகு; பெரிய வானையும் பூமியையும் நிரப்பு — உஷஸும் சூரியனும் தங்கள் கதிர்களால் நிரப்புவதுபோல்.

परि॑ णः शर्म॒यन्त्या॒ धार॑या सोम वि॒श्वतः॑ ।
सरा॑ र॒सेव॑ वि॒ष्टप॑म् ॥

சோமனே, அடைக்கலம் தரும் நீரோட்டத்தால் எல்லாப் புறமும் எங்களைச் சூழ்ந்துகொள்; சாறு தன் உறைவிடம்வரை பரவுவதுபோல் பரவு.