ऋग्वेद · सूक्त 9.41

9.41.1

प्र ये गावो॒ न भूर्ण॑यस्त्वे॒षा अ॒यासो॒ अक्र॑मुः ।
घ्नन्तः॑ कृ॒ष्णामप॒ त्वच॑म् ॥

गायींप्रमाणे गर्जना करीत, तेजस्वी आणि अथक होऊन सोमरस पुढे धावले; काळी त्वचा प्रहाराने दूर सारली.

सु॒वि॒तस्य॑ मनाम॒हेऽति॒ सेतुं॑ दुरा॒व्य॑म् ।
सा॒ह्वांसो॒ दस्यु॑मव्र॒तम् ॥

कल्याणाचा सेतू, जो ओलांडणे कठीण आहे, त्याची आम्ही इच्छा करतो; नियमहीन दस्यूला जिंकत.

शृ॒ण्वे वृ॒ष्टेरि॑व स्व॒नः पव॑मानस्य शु॒ष्मिणः॑ ।
चर॑न्ति वि॒द्युतो॑ दि॒वि ॥

पवित्र होणाऱ्या बलवान सोमाचा नाद पावसाच्या गर्जनेसारखा ऐकू येतो; आकाशात विजा संचरतात.

आ प॑वस्व म॒हीमिषं॒ गोम॑दिन्दो॒ हिर॑ण्यवत् ।
अश्वा॑व॒द्वाज॑वत्सु॒तः ॥

हे इंदो, वाहून पवित्र हो; गाई, सोने, घोडे आणि बलसमृद्ध महान अन्न घेऊन ये — पिळलेल्या तू.

स प॑वस्व विचर्षणे॒ आ म॒ही रोद॑सी पृण ।
उ॒षाः सूर्यो॒ न र॒श्मिभिः॑ ॥

हे सर्वद्रष्ट्या, तू पवित्र हो; महान द्यावापृथिवी भरून टाक — उषा आणि सूर्य आपल्या किरणांनी भरतात तसे.

परि॑ णः शर्म॒यन्त्या॒ धार॑या सोम वि॒श्वतः॑ ।
सरा॑ र॒सेव॑ वि॒ष्टप॑म् ॥

हे सोमा, आश्रय देणाऱ्या धारेने सर्वत्र आम्हाला वेढून घे; रस जसा आपल्या निवासापर्यंत पसरतो तसा पसर.