ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.41

9.41.1

प्र ये गावो॒ न भूर्ण॑यस्त्वे॒षा अ॒यासो॒ अक्र॑मुः ।
घ्नन्तः॑ कृ॒ष्णामप॒ त्वच॑म् ॥

ଗାଈ ପରି ଗର୍ଜନ କରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ସୋମରସ ଆଗକୁ ଧାଇଁଲେ; କଳା ଚର୍ମକୁ ଆଘାତ କରି ଦୂରେଇ ଦେଲେ।

सु॒वि॒तस्य॑ मनाम॒हेऽति॒ सेतुं॑ दुरा॒व्य॑म् ।
सा॒ह्वांसो॒ दस्यु॑मव्र॒तम् ॥

କଲ୍ୟାଣର ସେତୁକୁ, ଯାହାକୁ ପାର ହେବା କଷ୍ଟକର, ଆମେ ଇଚ୍ଛା କରୁ; ଅନିୟମୀ ଦସ୍ୟୁକୁ ଜିତି।

शृ॒ण्वे वृ॒ष्टेरि॑व स्व॒नः पव॑मानस्य शु॒ष्मिणः॑ ।
चर॑न्ति वि॒द्युतो॑ दि॒वि ॥

ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା ବଳବାନ ସୋମର ଧ୍ୱନି ବର୍ଷାର ଗର୍ଜନ ପରି ଶୁଣାଯାଏ; ଆକାଶରେ ବିଜୁଳି ସଞ୍ଚରିତ ହୁଏ।

आ प॑वस्व म॒हीमिषं॒ गोम॑दिन्दो॒ हिर॑ण्यवत् ।
अश्वा॑व॒द्वाज॑वत्सु॒तः ॥

ହେ ଇନ୍ଦୁ, ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ପବିତ୍ର ହୁଅ; ଗାଈ, ସୁନା, ଘୋଡ଼ା ଓ ବଳରେ ସମୃଦ୍ଧ ମହାନ ଅନ୍ନ ଆଣ — ନିଙ୍ଗଡ଼ାଯାଇଥିବା ତୁମେ।

स प॑वस्व विचर्षणे॒ आ म॒ही रोद॑सी पृण ।
उ॒षाः सूर्यो॒ न र॒श्मिभिः॑ ॥

ହେ ସର୍ବଦର୍ଶୀ, ତୁମେ ପବିତ୍ର ହୁଅ; ମହାନ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର — ଉଷା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି ପରି।

परि॑ णः शर्म॒यन्त्या॒ धार॑या सोम वि॒श्वतः॑ ।
सरा॑ र॒सेव॑ वि॒ष्टप॑म् ॥

ହେ ସୋମ, ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଥିବା ଧାରାରେ ଚାରିପାଖରୁ ଆମକୁ ଘେରି ନିଅ; ରସ ଯେପରି ନିଜ ବାସସ୍ଥାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାପେ, ସେପରି ବ୍ୟାପିଯାଅ।