ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 9.41

9.41.1

प्र ये गावो॒ न भूर्ण॑यस्त्वे॒षा अ॒यासो॒ अक्र॑मुः ।
घ्नन्तः॑ कृ॒ष्णामप॒ त्वच॑म् ॥

പശുക്കളെപ്പോലെ മുഴങ്ങി, തിളങ്ങി, ക്ഷീണമില്ലാതെ സോമരസങ്ങൾ മുന്നോട്ടു കുതിച്ചു; കറുത്ത തൊലിയെ അടിച്ചകറ്റി.

सु॒वि॒तस्य॑ मनाम॒हेऽति॒ सेतुं॑ दुरा॒व्य॑म् ।
सा॒ह्वांसो॒ दस्यु॑मव्र॒तम् ॥

ക്ഷേമത്തിന്റെ പാലത്തെ, കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതിനെ, ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; നിയമരഹിതനായ ദസ്യുവിനെ ജയിച്ചുകൊണ്ട്.

शृ॒ण्वे वृ॒ष्टेरि॑व स्व॒नः पव॑मानस्य शु॒ष्मिणः॑ ।
चर॑न्ति वि॒द्युतो॑ दि॒वि ॥

ശുദ്ധമാകുന്ന ശക്തനായ സോമത്തിന്റെ ശബ്ദം മഴയുടെ ഇരമ്പൽപോലെ കേൾക്കുന്നു; ആകാശത്ത് മിന്നലുകൾ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

आ प॑वस्व म॒हीमिषं॒ गोम॑दिन्दो॒ हिर॑ण्यवत् ।
अश्वा॑व॒द्वाज॑वत्सु॒तः ॥

ഇന്ദോ, ഒഴുകി ശുദ്ധമാകൂ; പശു, സ്വർണം, കുതിര, ബലം നിറഞ്ഞ മഹത്തായ അന്നം കൊണ്ടുവരൂ — പിഴിയപ്പെട്ട നീ.

स प॑वस्व विचर्षणे॒ आ म॒ही रोद॑सी पृण ।
उ॒षाः सूर्यो॒ न र॒श्मिभिः॑ ॥

സർവദർശിയേ, നീ ശുദ്ധമാകൂ; മഹത്തായ ദ്യാവാപൃഥിവികളെ നിറയ്ക്കൂ — ഉഷസ്സും സൂര്യനും കിരണങ്ങളാൽ നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ.

परि॑ णः शर्म॒यन्त्या॒ धार॑या सोम वि॒श्वतः॑ ।
सरा॑ र॒सेव॑ वि॒ष्टप॑म् ॥

സോമമേ, അഭയം നൽകുന്ന ധാരയാൽ ചുറ്റുപാടും ഞങ്ങളെ വലയം ചെയ്യൂ; രസം തന്റെ വാസസ്ഥലംവരെ പരക്കുന്നതുപോലെ പരക്കൂ.