ఋగ్వేదం · సూక్తం 9.41

9.41.1

प्र ये गावो॒ न भूर्ण॑यस्त्वे॒षा अ॒यासो॒ अक्र॑मुः ।
घ्नन्तः॑ कृ॒ष्णामप॒ त्वच॑म् ॥

ఆవుల వలె గర్జిస్తూ, ప్రకాశిస్తూ, అలసట లేని సోమ రసాలు ముందుకు సాగాయి; నల్లని చర్మాన్ని కొట్టి తొలగించాయి.

सु॒वि॒तस्य॑ मनाम॒हेऽति॒ सेतुं॑ दुरा॒व्य॑म् ।
सा॒ह्वांसो॒ दस्यु॑मव्र॒तम् ॥

శుభానికి వారధిని, దాటడానికి కష్టమైనదానిని, మేము కోరుతున్నాము; నియమం లేని దస్యువును జయిస్తూ.

शृ॒ण्वे वृ॒ष्टेरि॑व स्व॒नः पव॑मानस्य शु॒ष्मिणः॑ ।
चर॑न्ति वि॒द्युतो॑ दि॒वि ॥

పవిత్రమవుతున్న బలవంతమైన సోమ ధ్వని వర్షపు గర్జనలా వినిపిస్తోంది; ఆకాశంలో మెరుపులు సంచరిస్తున్నాయి.

आ प॑वस्व म॒हीमिषं॒ गोम॑दिन्दो॒ हिर॑ण्यवत् ।
अश्वा॑व॒द्वाज॑वत्सु॒तः ॥

ఓ ఇందూ, ప్రవహించి పవిత్రమవు; ఆవులు, బంగారం, గుర్రాలు, బలం కలిగిన గొప్ప ఆహారాన్ని తీసుకురా — పిండబడిన నీవు.

स प॑वस्व विचर्षणे॒ आ म॒ही रोद॑सी पृण ।
उ॒षाः सूर्यो॒ न र॒श्मिभिः॑ ॥

సర్వదర్శీ, నీవు పవిత్రమవు; మహత్తరమైన ద్యావాపృథివులను నింపు — ఉషస్సు, సూర్యుడు తమ కిరణాలతో నింపినట్లు.

परि॑ णः शर्म॒यन्त्या॒ धार॑या सोम वि॒श्वतः॑ ।
सरा॑ र॒सेव॑ वि॒ष्टप॑म् ॥

ఓ సోమా, ఆశ్రయమిచ్చే ధారతో అన్నివైపులా మమ్మల్ని చుట్టు; రసం తన నివాసం వరకు వ్యాపించినట్లు వ్యాపించు.