الأوبانيشاد · Kauṣītaki 1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Kauṣītaki 1.1
चित्रो ह वै गार्ग्यायणिर्यक्षमाण आरुणिं वव्रे स ह पुत्रं श्वेतकेतुं प्रजिघाय याजयेति । तं हासीनं पप्रच्छ गौतमस्य पुत्रास्ते संवृतं लोके यस्मिन्माधास्यस्यन्यमुताहो बॊद्ध्वा तस्य लोके धास्यसीति । स होवाच नाहमेतद्वेद हन्ताचार्यं पृच्छानीति । स ह पितरमासाद्य पप्रच्छेतीति मा प्राक्षीत्कथं प्रतिब्रवाणीति । स होवाचाहमप्येतन्न वेद सदस्येव वयं स्वाध्यायमधीत्य हरामहे यन्नः परे ददत्येह्युभौ गमिष्याव इति । स ह समित्पाणिश्चित्रं गार्ग्यायणिं प्रतिचक्रम उपायानीति तं होवाच ब्रह्मार्होसि गौतम यो मामुपागा एहि त्वा ज्ञपयिष्यामीति ॥ १.१ ॥
ذهب تشيترا غارغياياني إلى اختيار أروني في قربان، فأرسل ابنه شفيتاكيتو قائلاً: «اذهب، فليقم هو بالقربان». وقال له وهو جالس هناك: «يا ابن غوتاما، العالم الذي ستضعني فيه أو غيري مستور؛ هل تعرفه؟» فقال: «لا أعرف هذا. حسناً، سأسأل المعلم». فذهب إلى أبيه وسأل: «لقد سألني؛ فكيف أجيب؟» فقال أبوه: «ولا أنا أعرفه. في المجلس نتعلم الفيدا ونأخذ ما يعطيه الآخرون. هيا نذهب كلانا». فحمل حطب القربان في يده وتقدم نحو تشيترا غارغياياني: «قد جئتك». فقال له: «يا غوتاما، إن من جاء إليّ جدير بمعرفة البراهمان. تعال، سأجعلك تعرفه».
Kauṣītaki 1.2
स होवाच ये वै के चास्माल्लोकात्प्रयन्ति चन्द्रमसमेव ते सर्वे गच्छन्ति । तेषां प्राणैः पूर्वपक्ष आप्यायते । अथापरपक्षे न प्रजनयति । एतद्वै स्वर्गस्य लोकस्य द्वारं यश्चन्द्रमास्तं यत्प्रत्याह तमतिसृजतेऽथ य एनं प्रत्याहतमिह वृष्टिर्भूत्वा वर्षति स इह कीटो वा पतङ्गो वा शकुनिर्वा शार्दूलो वा सिंहो वा मत्स्यो वा परश्वा वा पुरुषो वान्यो वैतेषु स्थानेषु प्रत्याजायते यथाकर्म यथाविद्यम् । तमागतं पृच्छति कोऽसीति तं प्रतिब्रूयाद्विचक्षणादृतवो रेत आभृतं पञ्चदशात्प्रसूतात्पित्र्यावतस्तन्मा पुंसि कर्तर्येरयध्वं पुंसा कर्त्रा मातरि मा निषिक्तः स जायमान उपजायमानो द्वादश त्रयोदश उपमासो द्वादशत्रयोदशेन पित्रा सन्तद्विदेहं तन्म ऋतवो मर्त्यव आरभध्वम् । तेन सत्येन तपसर्तुरस्म्यार्तवोऽस्मि कोऽसि त्वमस्मीति तमतिसृजते ॥ १.२ ॥
قال: كل من يرحل من هذا العالم يذهب إلى القمر. بأنفاسهم ينمو في النصف المضيء؛ ثم في النصف المظلم لا يلدهم. هذا حقاً باب عالم السماء، ذلك القمر؛ من يرفضه يطلقونه. ومن صار مطراً فأمطر هنا، يولد هنا من جديد دودةً أو فراشةً أو طائراً أو نمراً أو أسداً أو سمكةً أو فأساً أو إنساناً أو شيئاً آخر، في هذه المواضع بحسب أعماله وعلمه. فإذا جاء سألوه: «من أنت؟» فليجبهم هكذا: «لترسلني الفصول، مجلوباً كبذرة من الأب المميّز، المولود من الخامس عشر، إلى الذكر، إلى الفاعل؛ ليُصبّني الذكر والفاعل في الأم». وهو إذ يولد ويتكوّن، مع اثني عشر أو ثلاثة عشر شهراً، بالأب مع اثني عشر أو ثلاثة عشر، يصير ذلك الجسد. لتبدأ لي الفصول الفاني. بتلك الحقيقة وبالتقشف أنا الفصل، أنا من الفصول. من أنت؟ فإذا قال «أنا ذاك» أُطلق.
Kauṣītaki 1.3
स एतं देवयानं पन्थानमासाद्याग्निलोकमागच्छति स वायुलोकं स वरुणलोकं स आदित्यलोकं स इन्द्रलोकं स प्रजापतिलोकं स ब्रह्मलोकं तस्य ह वा एतस्य ब्रह्मलोकस्यारोहृदो मुहूर्तॊऽन्वेष्टिहा विरजा नदील्यो वृक्षः सालज्यं संस्थानमपराजितमायतनमिन्द्रप्रजापती द्वारगोपौ । विभुप्रमितं विचक्षणाऽऽसन्द्यमितौजाः पर्यङ्कः प्रिया च मानसी प्रतिरूपा च चाक्षुषी पुष्पाण्यावयतौ वै च जगान्यम्बाश्चाम्बावयवीश्चाप्सरसः । अम्बया नद्यस्तमित्थंविदागच्छति तं ब्रह्मा हाभिधावत मम यशसा विजरां वा अयं नदीं प्रापन्न वा अयं जरयिष्यतीति ॥ १.३ ॥
وبعد أن يبلغ هذا الطريق الإلهي، يأتي إلى عالم أغني، ويأتي إلى عالم فايو، وإلى عالم فارونا، وإلى عالم الشمس، وإلى عالم إندرا، وإلى عالم براجاباتي، وإلى عالم براهمن. وفي ذلك العالم توجد بحيرة تسمى آروهرِدا تُعبر في لحظة؛ وهناك أنفيشتيها ونهر فيراجا، وشجرة إليا، والمسكن ساليجيا، والموضع الذي لا يُقهر، وإندرا وبراجاباتي حارسا البوابة. فيبهوبراميتا وفيتشاكشانا مقعدان؛ وباراماوجا سرير؛ وبرِيّا ومانَسي، وبراتيروبا وتشاكشوشي هما النساجتان؛ وفيها الأزهار وجاغان والأمهات وأمباڤايافي والأبسراس؛ وبواسطة أمبا توجد الأنهار. فمن يعرف هكذا يأتي إلى هناك. فيركض إليه براهما قائلاً: «بمجدي قد بلغ هذا النهر الذي لا يشيخ؛ فلن يشيخ.»
Kauṣītaki 1.4
तं पञ्चशतान्यप्सरसां प्रतिधावन्ति शतं चूर्णहस्ताः शतं फलहस्ताः शतमाञ्जनहस्ताः शतं माल्याहस्ताः ब्रह्मालङ्कारेणालङ्कुर्वन्ति स ब्रह्मालङ्कारेणालङ्कृतो ब्रह्म विद्वान् ब्रह्मैवाभिप्रैति स आगच्छत्यारं हृदं तन्मनसात्येति तमित्वा सम्प्रतिविदो मज्जन्ति स आगच्छति मुहूर्तान्येष्टिहांस्तेऽस्मादपद्रवन्ति स आगच्छति विरजां नदीं तां मनसैवात्येति । तत्सुकृतदुष्कृते धूनुते । तस्य प्रिया ज्ञातयः सुकृतमुपयन्त्यप्रिया दुष्कृतं तद्यथा रथेन धावयन्रथचक्रे पर्यवेक्षत, एवमहोरात्रे पर्यवेक्षत एवं सुकृतदुष्कृते सर्वाणि च द्वन्द्वानि स एष विसुकृतो विदुष्कृतो ब्रह्म विद्वान्ब्रह्मैवाभिप्रैति ॥ १.४ ॥
تركض إليه خمسمئة من الأبسراس — مئة يحملن المسحوق في أيديهن، ومئة يحملن الثمار، ومئة يحملن الكحل، ومئة يحملن الأكاليل — ويزيّنّه بزينة براهمن. متزيّنًا بزينة براهمن، يذهب العارف بالبراهمن نحو البراهمن وحده. يصل إلى بحيرة آرا؛ يعبرها بالعقل وحده. يغتسل فيها الذين يعرفونه. يمرّ بالساعات ويأتي إلى أنفيشتيها؛ فيفررن منه. يصل إلى نهر فيراجا فيعبره بالعقل وحده. عندئذ ينفض عنه الحسن والسيئ. يأخذ أحبّاؤه حسناته، ويأخذ من لا يحبّونه سيّئاته؛ كما ينظر من يعدو في عربة إلى عجلات العربة، هكذا ينظر إلى النهار والليل؛ هكذا ينظر إلى الحسن والسيئ وجميع الأزواج المتضادة. وفوق الحسن والسيئ، يذهب العارف بالبراهمن نحو البراهمن وحده.
Kauṣītaki 1.5
स आगच्छतील्यं वृक्षं तं ब्रह्मगन्धः प्रविशति, स आगच्छति सालज्यं संस्थानं तं ब्रह्मरसः प्रविशति, आगच्छत्यपराजितमायतनं तं ब्रह्मतेजः प्रविशति स आगच्छति । इन्द्रप्रजापती द्वारगोपौ तावस्मादपद्रवतः स आगच्छति विभुप्रमितं तं ब्रह्मयशः प्रविशति स आगच्छति विचक्षणामासन्दीं बृहद्रथन्तरे सामनी पूर्वौ पादौ श्यैत नौधसे चापरौ वैरूपवैराजे अनूच्येते शाक्वररैवते तिरश्ची सा प्रज्ञा प्रज्ञया हि विपश्यति स आगच्छ्त्यमितौजसं पर्यङ्कं स प्राणस्तस्य भूतं च भविष्यच्च पूर्वौ पादौ श्रीश्चेरा चापरौ बृहद्रथन्तरे अनूच्ये भद्रयज्ञायज्ञीये शीर्षण्यमृचश्च सामानि च प्राचीनातानानि यजूंषि तिरश्चीनानि सोमांशव उपस्तरणमुद्गीथ उपश्रीः श्रीरुपबर्हणं तस्मिन्ब्रह्मास्ते तमित्थंवित्पादेनैवाग्र आरोहति । तं ब्रह्माह कोऽसीति तं प्रतिब्रूयात् ॥ १.५ ॥
يأتي إلى شجرة إليا، فيدخله عطر براهمن؛ ويأتي إلى المكان المسمّى ساﻻجيا، فيدخله جوهر براهمن؛ ويأتي إلى المسكن الذي لا يُقهر، فيدخله بهاء براهمن. يأتي؛ فيهرب منه إندرا وبرجاباتي، حارسا الباب. يأتي؛ فيدخله مجد براهمن المقيس بالمحيط بكل شيء. يأتي إلى المقعد المسمّى فيتشاكشاناه؛ ترانيم بريهات ورثنتارا أقدامه الأمامية، وهي لناودهاسا؛ وأقدامه الخلفية لفايروبا وفايراجا؛ وتُتلى شاكفارا ورايفاتا عرضًا. ذلك المعرفة عرضية، لأن بالمعرفة يُبصَر بوضوح. يأتي إلى السرير ذي القوة اللامحدودة، وهو النفس؛ ماضيه ومستقبله الأقدام الأمامية، والمجد والطعام الأقدام الخلفية؛ بريهات ورثنتارا قراءاته، وبهادرا وياجنايانجنييا رأسه؛ الآيات والترانيم هي الممتدة إلى الأمام، والصيغ عرضية؛ أنصبة السوما فراشه، والأودغيثا مجده القريب، والمجد وسادته. عليه يجلس براهمن؛ من يعرف هكذا يصعد بالقدم وحدها متقدمًا. يسأله براهمن: من أنت؟ عليه أن يجيب.
Kauṣītaki 1.6
ऋतुरस्म्यार्तवोऽस्म्याकाशाद्योनेः सम्भूतो भार्या एतत्संवत्सरस्य तेजोभूतस्य भूतस्यात्मभूतस्य त्वमात्मासि यस्त्वमसि सोहमस्मीति तमाह कोऽहमस्मीति सत्यमिति ब्रूयात्किं तद्यत्सत्यमिति यदन्यद्देवेभ्यश्च प्राणेभ्यश्च तत्सदथ यद्देवाच्च प्राणाश्च तत्त्यं तदेतया वाचाभिव्याह्रियते सत्यमित्येतावदिदं सर्वमिदं सर्वमसि । इत्येवैनं तदाह । तदेतदृक्श्लोकेनाभ्युक्तं यजूदरः सामशिरा असावृङ्मूर्तिरव्ययः । स ब्रह्मेति हि विज्ञेय ऋषिर्ब्रह्ममयो महानिति ॥ १.६ ॥
أنا الفصل، وأنا من الفصول، مولود من رحم الفضاء؛ هذه زوجة السنة، للكائن المصنوع من البهاء، وللكائن الذي صار هو الذات. أنت الذات؛ وما أنت فذاك أنا. يُسأل: من أنا؟ فعليه أن يقول: الحق. ما الحق؟ ما هو غير الآلهة والأنفاس فهو السات؛ وما هو من الآلهة والأنفاس فهو التيام؛ ويُقال بهذا الكلام إنه ساتيام. هذا كله هكذا؛ وهذا كله أنت. هكذا يقول له. وفي ذلك قد قيل بيت من الريك: الذي بطنه اليجوس، ورأسه السامان، ذلك الذي لا يفنى، وصورته الريك؛ ينبغي أن يُعرف بأنه براهمن، الحكيم المصنوع من براهمن، العظيم.
Kauṣītaki 1.7
तमाह केन मे पौंस्रानि नामान्याप्नोतीति प्राणेनेति ब्रूयात् । केन स्त्रीनामानीति वाचेति केन नपुंसकनामानीति मनसेति केन गन्धानिति घ्राणेनेति ब्रूयात् । केन रूपाणीति चक्षुषेति केन शब्दानिति श्रोत्रेणेति केनान्नरसानिति जिह्वयेति केन कर्माणीति हस्ताभ्यामिति केन सुखदुःखे इति शरीरेणेति केनानन्दं रतिं प्रजापतिमित्युपस्थेनेति । केनेत्या इति पादाभ्यामिति केन धियो विज्ञातव्यं कामानिति प्रज्ञयेति ब्रूयात्तमह । आपो वै खलु मे ह्यसावयं ते लोक इति सा या ब्रह्मणॊ जितिर्या व्यष्टिस्तां जितिं जयति तां व्यष्टिं व्यश्नुते य एवं वेद य एवं वेद ॥ १.७ ॥
قال أجاتاشاتْرو لبالاكي: «بماذا يحصل على أسمائي المذكرة؟» فإذا سُئل فليقل: «بالبراناه (النَّفَس).» «بماذا الأسماء المؤنثة؟» «بالكلام (فاك).» «بماذا الأسماء المحايدة؟» «بالعقل (مانس).» «بماذا الروائح؟» «بالأنف.» «بماذا الأشكال؟» «بالعين.» «بماذا الأصوات؟» «بالأذن.» «بماذا طعوم الطعام؟» «باللسان.» «بماذا الأفعال؟» «باليدين.» «بماذا اللذة والألم؟» «بالجسد.» «بماذا النعيم والمتعة وبراجاباتي؟» «بالعضو التناسلي.» «بماذا الحركات؟» «بالقدمين.» «بماذا الرغبات التي تُعرف بالفهم؟» «بالحكمة (براجنا).» ينبغي أن يُقال له: «إن الماء حقًّا لي؛ وذلك عالمك.» هذا هو نصر البراهمان، وهذا هو التفرّق؛ فمن عرف هكذا نال ذلك النصر وبلغ ذلك التفرّق. من عرف هكذا، من عرف هكذا.