உபநிடதங்கள் · Kauṣītaki 1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Kauṣītaki 1.1
चित्रो ह वै गार्ग्यायणिर्यक्षमाण आरुणिं वव्रे स ह पुत्रं श्वेतकेतुं प्रजिघाय याजयेति । तं हासीनं पप्रच्छ गौतमस्य पुत्रास्ते संवृतं लोके यस्मिन्माधास्यस्यन्यमुताहो बॊद्ध्वा तस्य लोके धास्यसीति । स होवाच नाहमेतद्वेद हन्ताचार्यं पृच्छानीति । स ह पितरमासाद्य पप्रच्छेतीति मा प्राक्षीत्कथं प्रतिब्रवाणीति । स होवाचाहमप्येतन्न वेद सदस्येव वयं स्वाध्यायमधीत्य हरामहे यन्नः परे ददत्येह्युभौ गमिष्याव इति । स ह समित्पाणिश्चित्रं गार्ग्यायणिं प्रतिचक्रम उपायानीति तं होवाच ब्रह्मार्होसि गौतम यो मामुपागा एहि त्वा ज्ञपयिष्यामीति ॥ १.१ ॥
சித்ரன் கார்க்யாயணி யாகம் செய்யும்போது ஆருணியைத் தேர்ந்தெடுத்து, தன் மகன் ஸ்வேதகேதுவை "அவனைக் யாகம் செய்விக்கச் சொல்" என்று அனுப்பினார். அங்கே அமர்ந்திருந்த அவனிடம் அவர் கேட்டார்: "கௌதமரின் மகனே, நீ எந்த உலகில் என்னை வைப்பாயோ, அல்லது மற்றொருவரை வைப்பாயோ, அந்த உலகம் மறைக்கப்பட்டுள்ளது; அதை அறிந்தாயா?" அவன் சொன்னான்: "இதை நான் அறியேன். சரி, ஆசிரியரிடம் கேட்கிறேன்." அவன் தந்தையிடம் சென்று கேட்டான்: "அவர் என்னிடம் கேட்டார்; நான் எப்படி பதில் சொல்வது?" தந்தை சொன்னார்: "நானும் இதை அறியேன். சபையிலேயே நாம் வேதம் ஓதி, பிறர் கொடுப்பதை வாங்கிக்கொள்கிறோம். வா, இருவரும் போவோம்." அவன் கையில் சமித்துக் குச்சியுடன் சித்ரன் கார்க்யாயணியிடம் சென்றான்: "உங்களிடம் வந்திருக்கிறேன்." அவர் அவனிடம் சொன்னார்: "கௌதமா, என்னிடம் வந்த நீ பிரம்ம ஞானத்திற்குத் தகுதியுள்ளவன். வா, உனக்கு அதை உணர்த்துவேன்."
Kauṣītaki 1.2
स होवाच ये वै के चास्माल्लोकात्प्रयन्ति चन्द्रमसमेव ते सर्वे गच्छन्ति । तेषां प्राणैः पूर्वपक्ष आप्यायते । अथापरपक्षे न प्रजनयति । एतद्वै स्वर्गस्य लोकस्य द्वारं यश्चन्द्रमास्तं यत्प्रत्याह तमतिसृजतेऽथ य एनं प्रत्याहतमिह वृष्टिर्भूत्वा वर्षति स इह कीटो वा पतङ्गो वा शकुनिर्वा शार्दूलो वा सिंहो वा मत्स्यो वा परश्वा वा पुरुषो वान्यो वैतेषु स्थानेषु प्रत्याजायते यथाकर्म यथाविद्यम् । तमागतं पृच्छति कोऽसीति तं प्रतिब्रूयाद्विचक्षणादृतवो रेत आभृतं पञ्चदशात्प्रसूतात्पित्र्यावतस्तन्मा पुंसि कर्तर्येरयध्वं पुंसा कर्त्रा मातरि मा निषिक्तः स जायमान उपजायमानो द्वादश त्रयोदश उपमासो द्वादशत्रयोदशेन पित्रा सन्तद्विदेहं तन्म ऋतवो मर्त्यव आरभध्वम् । तेन सत्येन तपसर्तुरस्म्यार्तवोऽस्मि कोऽसि त्वमस्मीति तमतिसृजते ॥ १.२ ॥
அவர் சொன்னார்: இவ்வுலகிலிருந்து செல்லும் எவர்களும், அனைவரும் சந்திரனை நோக்கிச் செல்கின்றனர். அவர்களின் பிராணன்களால் வளர்பிறையில் அது வளர்கிறது; பிறகு தேய்பிறையில் அது அவர்களைப் பிறப்பிக்காது. இதுவே சுவர்க்க உலகின் வாயில்; அந்த சந்திரனே. அதனால் மறுக்கப்பட்டவனை அது விடுவிக்கிறது. அதேபோல் இங்கு மழையாக மாறி பெய்யும் அவன், இங்கு புழுவாகவோ, விட்டிலாகவோ, பறவையாகவோ, புலியாகவோ, சிங்கமாகவோ, மீனாகவோ, கோடரியாகவோ, மனிதனாகவோ, அல்லது வேறு ஏதோ ஒன்றாகவோ, இந்த இடங்களில் கர்மத்திற்கும் அறிவிற்கும் ஏற்ப மீண்டும் பிறக்கிறான். அவன் வரும்போது, "நீ யார்?" என்று கேட்கப்படுகிறான். அவனுக்கு இப்படிப் பதில் சொல்ல வேண்டும்: பதினைந்தாவதிலிருந்து தோன்றிய, விவேகமுள்ள தந்தையிடமிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட விதையைப் போல, ருதுக்கள் என்னை ஆணிலும் செயல்புரிபவனிலும் செலுத்தட்டும்; ஆணும் செயல்புரிபவனும் மூலம் தாயில் என்னைச் செலுத்தட்டும். அவன் பிறக்கும்போதும் தோன்றும்போதும், பன்னிரண்டு அல்லது பதின்மூன்று மாதங்களுடன், தந்தையால் பன்னிரண்டு அல்லது பதின்மூன்றுடன், அவன் அந்த உடலாகிறான்; ருதுக்கள் எனக்காக மனிதனை ஆரம்பிக்கட்டும். அந்த உண்மையாலும் தவத்தாலும் நான் ருது; நான் ஆர்தவன். நீ யார்? நானே அது என்று சொல்லி அவனை விடுவிக்கிறார்கள்.
Kauṣītaki 1.3
स एतं देवयानं पन्थानमासाद्याग्निलोकमागच्छति स वायुलोकं स वरुणलोकं स आदित्यलोकं स इन्द्रलोकं स प्रजापतिलोकं स ब्रह्मलोकं तस्य ह वा एतस्य ब्रह्मलोकस्यारोहृदो मुहूर्तॊऽन्वेष्टिहा विरजा नदील्यो वृक्षः सालज्यं संस्थानमपराजितमायतनमिन्द्रप्रजापती द्वारगोपौ । विभुप्रमितं विचक्षणाऽऽसन्द्यमितौजाः पर्यङ्कः प्रिया च मानसी प्रतिरूपा च चाक्षुषी पुष्पाण्यावयतौ वै च जगान्यम्बाश्चाम्बावयवीश्चाप्सरसः । अम्बया नद्यस्तमित्थंविदागच्छति तं ब्रह्मा हाभिधावत मम यशसा विजरां वा अयं नदीं प्रापन्न वा अयं जरयिष्यतीति ॥ १.३ ॥
அவர் இந்த தேவயான பாதையை அடைந்து அக்னிலோகத்திற்கு வருகிறார்; வாயுலோகம், வருணலோகம், ஆதித்யலோகம், இந்திரலோகம், பிரஜாபதிலோகம், பிரம்மலோகம் ஆகியவற்றிற்கும் வருகிறார். அந்த பிரம்மலோகத்தின் ஆரோஹ்ருத் என்ற ஏரி ஒரு முகூர்த்த நேரத்தில் கடக்கப்படுவது; அன்வேஷ்டிஹா, விரஜா நதி, இல்ய மரம், சாலஜ்யம் என்ற இருப்பிடம், அபராஜிதம் என்ற ஆயதனம், இந்திரனும் பிரஜாபதியும் இரு வாயிற்காவலர்கள். விபுப்ரமிதம், விசக்ஷணா ஆகியவை ஆசனங்கள்; பரமௌஜா என்பது கட்டில்; பிரியா, மானசீ, பிரதிரூபா, சாக்ஷுஷீ என்பவை நெய்பவர்கள்; ஜகான், அம்பாக்கள், அம்பாவயவீ அப்சரஸ்கள் உள்ளனர். அம்பாவினால் நதிகள் உள்ளன. இவ்வாறு அறிந்தவர் அங்கு வருகிறார். பிரம்மா அவரை நோக்கி ஓடி வருகிறார்: 'என் புகழால் இவர் முதுமையற்ற இந்த நதியை அடைந்தார்; இவர் முதுமையடையமாட்டார்' என்று.
Kauṣītaki 1.4
तं पञ्चशतान्यप्सरसां प्रतिधावन्ति शतं चूर्णहस्ताः शतं फलहस्ताः शतमाञ्जनहस्ताः शतं माल्याहस्ताः ब्रह्मालङ्कारेणालङ्कुर्वन्ति स ब्रह्मालङ्कारेणालङ्कृतो ब्रह्म विद्वान् ब्रह्मैवाभिप्रैति स आगच्छत्यारं हृदं तन्मनसात्येति तमित्वा सम्प्रतिविदो मज्जन्ति स आगच्छति मुहूर्तान्येष्टिहांस्तेऽस्मादपद्रवन्ति स आगच्छति विरजां नदीं तां मनसैवात्येति । तत्सुकृतदुष्कृते धूनुते । तस्य प्रिया ज्ञातयः सुकृतमुपयन्त्यप्रिया दुष्कृतं तद्यथा रथेन धावयन्रथचक्रे पर्यवेक्षत, एवमहोरात्रे पर्यवेक्षत एवं सुकृतदुष्कृते सर्वाणि च द्वन्द्वानि स एष विसुकृतो विदुष्कृतो ब्रह्म विद्वान्ब्रह्मैवाभिप्रैति ॥ १.४ ॥
ஐநூறு அப்சரஸ்கள் அவரை நோக்கி ஓடுகின்றனர் — நூறு பேர் பொடி கைகளில், நூறு பேர் பழங்கள் கைகளில், நூறு பேர் அஞ்சனம் கைகளில், நூறு பேர் மாலைகள் கைகளில் — பிரம்ம அலங்காரத்தால் அவரை அலங்கரிக்கின்றனர். பிரம்ம அலங்காரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, பிரம்மத்தை அறிந்தவர் பிரம்மத்தையே நோக்கிச் செல்கிறார். அவர் ஆர ஏரியை அடைகிறார்; அதை மனத்தாலேயே கடக்கிறார். அவரை அறிந்தவர்கள் அதில் மூழ்குகின்றனர். அவர் முஹூர்த்தங்களைக் கடந்து, அன்வேஷ்டிஹாவிடம் வருகிறார்; அவர்கள் அவரிடமிருந்து விலகி ஓடுகின்றனர். அவர் விரஜா நதியை அடைந்து, அதை மனத்தாலேயே கடக்கிறார். அப்போது அவர் நல்வினையையும் தீவினையையும் உதறுகிறார். அவருக்கு பிரியமானோர் நல்வினையை ஏற்கின்றனர்; அப்ரியமானோர் தீவினையை ஏற்கின்றனர். ரதத்தில் ஓடுபவன் ரதச் சக்கரங்களைக் கவனிப்பது போல, பகலும் இரவும் கவனிக்கப்படுகின்றன; இவ்வாறே நல்வினை, தீவினை மற்றும் அனைத்து இருமைகளும் கவனிக்கப்படுகின்றன. நல்வினை தீவினைகளைக் கடந்த இவர் பிரம்மத்தை அறிந்தவராய் பிரம்மத்தையே நோக்கிச் செல்கிறார்.
Kauṣītaki 1.5
स आगच्छतील्यं वृक्षं तं ब्रह्मगन्धः प्रविशति, स आगच्छति सालज्यं संस्थानं तं ब्रह्मरसः प्रविशति, आगच्छत्यपराजितमायतनं तं ब्रह्मतेजः प्रविशति स आगच्छति । इन्द्रप्रजापती द्वारगोपौ तावस्मादपद्रवतः स आगच्छति विभुप्रमितं तं ब्रह्मयशः प्रविशति स आगच्छति विचक्षणामासन्दीं बृहद्रथन्तरे सामनी पूर्वौ पादौ श्यैत नौधसे चापरौ वैरूपवैराजे अनूच्येते शाक्वररैवते तिरश्ची सा प्रज्ञा प्रज्ञया हि विपश्यति स आगच्छ्त्यमितौजसं पर्यङ्कं स प्राणस्तस्य भूतं च भविष्यच्च पूर्वौ पादौ श्रीश्चेरा चापरौ बृहद्रथन्तरे अनूच्ये भद्रयज्ञायज्ञीये शीर्षण्यमृचश्च सामानि च प्राचीनातानानि यजूंषि तिरश्चीनानि सोमांशव उपस्तरणमुद्गीथ उपश्रीः श्रीरुपबर्हणं तस्मिन्ब्रह्मास्ते तमित्थंवित्पादेनैवाग्र आरोहति । तं ब्रह्माह कोऽसीति तं प्रतिब्रूयात् ॥ १.५ ॥
அவன் இல்ய மரத்தை அடைகிறான்; அவனுள் பிரம்மத்தின் நறுமணம் நுழைகிறது. சாலஜ்ய இடத்தை அடைகிறான்; பிரம்மத்தின் சாரம் நுழைகிறது. அபராஜித இருப்பிடத்தை அடைகிறான்; பிரம்மத்தின் தேஜஸ் நுழைகிறது. அவன் வருகிறான்; இந்திரனும் பிரஜாபதியும் வாயிற்காவலர்கள் அவனிடமிருந்து ஓடுகிறார்கள். அவன் வருகிறான்; விபுவால் அளக்கப்பட்ட பிரம்மத்தின் புகழ் அவனுள் நுழைகிறது. அவன் விசக்ஷணா என்ற ஆசனத்தை அடைகிறான்; பிருஹத், ரதந்தர சாமங்கள் — முன் கால்கள் நௌதஸனுடையவை, பின் கால்கள் வைரூப, வைராஜ; சாக்வர, ரைவத குறுக்காக ஓதப்படுகின்றன. அந்த பிரஜ்ஞை குறுக்கானது; பிரஜ்ஞையாலேயே ஒருவன் தெளிவாகக் காண்கிறான். அவன் அமிதௌஜஸ் பர்யங்கத்தை அடைகிறான்; அது பிராணன். அதன் பூதமும் பவிஷ்யமும் முன் கால்கள்; ஸ்ரீயும் இரையும் பின் கால்கள்; பிருஹத், ரதந்தரம் அனூச்யங்கள்; பத்ர, யஜ்ஞாயஜ்ஞீயம் தலை; ரிக்குகளும் சாமங்களும் பிராசீனாதானங்கள், யஜுஸ் குறுக்கானவை; சோமாம்சங்கள் விரிப்பு; உத்கீதம் உபஸ்ரீ; ஸ்ரீ தலையணை. அதன்மேல் பிரம்மம் அமர்ந்துள்ளது; இவ்வாறு அறிந்தவன் காலாலேயே முன்னேறி ஏறுகிறான். பிரம்மம் அவனிடம் கேட்கிறது: நீ யார்? அவனுக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும்.
Kauṣītaki 1.6
ऋतुरस्म्यार्तवोऽस्म्याकाशाद्योनेः सम्भूतो भार्या एतत्संवत्सरस्य तेजोभूतस्य भूतस्यात्मभूतस्य त्वमात्मासि यस्त्वमसि सोहमस्मीति तमाह कोऽहमस्मीति सत्यमिति ब्रूयात्किं तद्यत्सत्यमिति यदन्यद्देवेभ्यश्च प्राणेभ्यश्च तत्सदथ यद्देवाच्च प्राणाश्च तत्त्यं तदेतया वाचाभिव्याह्रियते सत्यमित्येतावदिदं सर्वमिदं सर्वमसि । इत्येवैनं तदाह । तदेतदृक्श्लोकेनाभ्युक्तं यजूदरः सामशिरा असावृङ्मूर्तिरव्ययः । स ब्रह्मेति हि विज्ञेय ऋषिर्ब्रह्ममयो महानिति ॥ १.६ ॥
நான் ருது; நான் ருதுக்களுக்குரியவன்; ஆகாசம் என்ற யோனியிலிருந்து பிறந்தவன்; இது ஸம்வத்ஸரத்தின் பாரியை, தேஜோமயமான பூதத்தின், ஆத்மபூதமான பூதத்தின். நீயே ஆத்மா; நீ எதுவோ அதுவே நான். அவனிடம் கேட்கப்படுகிறது: நான் யார்? அவன் சொல்ல வேண்டும்: சத்யம். சத்யம் என்றால் என்ன? தேவர்களிலும் பிராணன்களிலும் வேறானது சத்; அதுவே தேவர்களிலும் பிராணன்களிலும் உள்ள த்யம்; அது இந்த வாக்கால் சத்யம் என்று சொல்லப்படுகிறது. இவ்வளவுதான் இவையனைத்தும்; இவையனைத்தும் நீயே. இவ்வாறே அவனுக்குச் சொல்கிறான். இதுபற்றி ஒரு ரிக் சுலோகம் கூறப்பட்டுள்ளது: யஜுஸ் வயிறு, சாமம் தலை, அசௌ, ரிக்மூர்த்தி, அவ்யயம் கொண்டவன்; அவனே பிரம்மம் என்று அறியப்பட வேண்டும்; அவன் பிரம்மமயமான மகான் ரிஷி.
Kauṣītaki 1.7
तमाह केन मे पौंस्रानि नामान्याप्नोतीति प्राणेनेति ब्रूयात् । केन स्त्रीनामानीति वाचेति केन नपुंसकनामानीति मनसेति केन गन्धानिति घ्राणेनेति ब्रूयात् । केन रूपाणीति चक्षुषेति केन शब्दानिति श्रोत्रेणेति केनान्नरसानिति जिह्वयेति केन कर्माणीति हस्ताभ्यामिति केन सुखदुःखे इति शरीरेणेति केनानन्दं रतिं प्रजापतिमित्युपस्थेनेति । केनेत्या इति पादाभ्यामिति केन धियो विज्ञातव्यं कामानिति प्रज्ञयेति ब्रूयात्तमह । आपो वै खलु मे ह्यसावयं ते लोक इति सा या ब्रह्मणॊ जितिर्या व्यष्टिस्तां जितिं जयति तां व्यष्टिं व्यश्नुते य एवं वेद य एवं वेद ॥ १.७ ॥
அவரிடம் அஜாதசத்ரு கூறினார்: "எதனால் என் ஆண்பால் பெயர்களை அடைகிறான்?" என்று கேட்டால், "பிராணனால்" என்று சொல்ல வேண்டும். "எதனால் பெண்பால் பெயர்களை?" "வாக்கால்" என்று. "எதனால் நபுஞ்சகப் பெயர்களை?" "மனதால்" என்று. "எதனால் மணங்களை?" "மூக்கால்" என்று. "எதனால் உருவங்களை?" "கண்ணால்" என்று. "எதனால் ஒலிகளை?" "காதால்" என்று. "எதனால் உணவின் சுவைகளை?" "நாக்கால்" என்று. "எதனால் செயல்களை?" "கைகளால்" என்று. "எதனால் இன்பதுன்பங்களை?" "உடலால்" என்று. "எதனால் ஆனந்தம், ரதி, பிரஜாபதியை?" "உபஸ்தத்தால்" என்று. "எதனால் நடைகளை?" "கால்களால்" என்று. "எதனால் புத்தியால் அறியத் தகுந்த ஆசைகளை?" "பிரஜ்ஞையால்" என்று சொல்ல வேண்டும். அவரிடம் சொல்ல வேண்டும்: "நீரே உண்மையில் என்னுடையது; அது உங்கள் இந்த உலகம்." அதுவே பிரம்மத்தின் வெற்றி, அதுவே விரிவு; இவ்வாறு அறிபவன் அந்த வெற்றியை வெல்கிறான், அந்த விரிவை அடைகிறான். இவ்வாறு அறிபவன், இவ்வாறு அறிபவன்.