Upaniṣaden · Kauṣītaki 1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Kauṣītaki 1.1
चित्रो ह वै गार्ग्यायणिर्यक्षमाण आरुणिं वव्रे स ह पुत्रं श्वेतकेतुं प्रजिघाय याजयेति । तं हासीनं पप्रच्छ गौतमस्य पुत्रास्ते संवृतं लोके यस्मिन्माधास्यस्यन्यमुताहो बॊद्ध्वा तस्य लोके धास्यसीति । स होवाच नाहमेतद्वेद हन्ताचार्यं पृच्छानीति । स ह पितरमासाद्य पप्रच्छेतीति मा प्राक्षीत्कथं प्रतिब्रवाणीति । स होवाचाहमप्येतन्न वेद सदस्येव वयं स्वाध्यायमधीत्य हरामहे यन्नः परे ददत्येह्युभौ गमिष्याव इति । स ह समित्पाणिश्चित्रं गार्ग्यायणिं प्रतिचक्रम उपायानीति तं होवाच ब्रह्मार्होसि गौतम यो मामुपागा एहि त्वा ज्ञपयिष्यामीति ॥ १.१ ॥
Citra Gārgyāyaṇi wählte bei einem Opfer Āruṇi aus und sandte seinen Sohn Śvetaketu mit den Worten: »Geh, lass ihn das Opfer vollziehen.« Dort sitzend fragte ihn Citra: »Sohn des Gautama, die Welt, in die du mich oder einen anderen versetzen wirst, ist verborgen; kennst du sie?« Er antwortete: »Ich kenne das nicht. Nun gut, ich werde den Lehrer fragen.« Er ging zu seinem Vater und fragte: »Er hat mich gefragt; wie soll ich antworten?« Sein Vater sagte: »Auch ich kenne es nicht. In der Versammlung lernen wir das Veda und nehmen, was andere uns geben. Komm, wir gehen beide.« Mit Brennholz in der Hand trat er vor Citra Gārgyāyaṇi: »Ich bin zu dir gekommen.« Citra sprach zu ihm: »Gautama, du, der zu mir gekommen ist, bist würdig der Erkenntnis des brahman. Komm, ich werde sie dich erkennen lassen.«
Kauṣītaki 1.2
स होवाच ये वै के चास्माल्लोकात्प्रयन्ति चन्द्रमसमेव ते सर्वे गच्छन्ति । तेषां प्राणैः पूर्वपक्ष आप्यायते । अथापरपक्षे न प्रजनयति । एतद्वै स्वर्गस्य लोकस्य द्वारं यश्चन्द्रमास्तं यत्प्रत्याह तमतिसृजतेऽथ य एनं प्रत्याहतमिह वृष्टिर्भूत्वा वर्षति स इह कीटो वा पतङ्गो वा शकुनिर्वा शार्दूलो वा सिंहो वा मत्स्यो वा परश्वा वा पुरुषो वान्यो वैतेषु स्थानेषु प्रत्याजायते यथाकर्म यथाविद्यम् । तमागतं पृच्छति कोऽसीति तं प्रतिब्रूयाद्विचक्षणादृतवो रेत आभृतं पञ्चदशात्प्रसूतात्पित्र्यावतस्तन्मा पुंसि कर्तर्येरयध्वं पुंसा कर्त्रा मातरि मा निषिक्तः स जायमान उपजायमानो द्वादश त्रयोदश उपमासो द्वादशत्रयोदशेन पित्रा सन्तद्विदेहं तन्म ऋतवो मर्त्यव आरभध्वम् । तेन सत्येन तपसर्तुरस्म्यार्तवोऽस्मि कोऽसि त्वमस्मीति तमतिसृजते ॥ १.२ ॥
Er sprach: Wer von dieser Welt scheidet, geht alle zum Mond. Durch ihre Lebenshauche wird er im hellen Halbmonat genährt; dann im dunklen Halbmonat gebiert er sie nicht. Dies ist fürwahr das Tor zur Himmelswelt, jener Mond; wen er zurückweist, den lässt man frei. Und wer, zum Regen geworden, hier regnet, wird hier wiedergeboren als Wurm, Motte, Vogel, Tiger, Löwe, Fisch, Axt oder Mensch oder etwas anderes, an diesen Orten gemäß seinen Taten und seinem Wissen. Wenn er kommt, fragt man ihn: »Wer bist du?« Er soll ihnen so antworten: »Mögen die Jahreszeiten mich senden, als Same vom einsichtigen Vater gebracht, geboren vom Fünfzehnten, in den Mann, in den Täter; mögen durch den Mann und den Täter in die Mutter gegossen werden.« Geboren werdend, entstehend, mit zwölf oder dreizehn Monaten, durch den Vater mit zwölf oder dreizehn, wird er jener Leib. Mögen die Jahreszeiten für mich das Sterbliche beginnen. Durch jene Wahrheit und durch Askese bin ich die Jahreszeit, ich bin jahreszeitlich. Wer bist du? Indem er »Ich bin das« sagt, wird er freigelassen.
Kauṣītaki 1.3
स एतं देवयानं पन्थानमासाद्याग्निलोकमागच्छति स वायुलोकं स वरुणलोकं स आदित्यलोकं स इन्द्रलोकं स प्रजापतिलोकं स ब्रह्मलोकं तस्य ह वा एतस्य ब्रह्मलोकस्यारोहृदो मुहूर्तॊऽन्वेष्टिहा विरजा नदील्यो वृक्षः सालज्यं संस्थानमपराजितमायतनमिन्द्रप्रजापती द्वारगोपौ । विभुप्रमितं विचक्षणाऽऽसन्द्यमितौजाः पर्यङ्कः प्रिया च मानसी प्रतिरूपा च चाक्षुषी पुष्पाण्यावयतौ वै च जगान्यम्बाश्चाम्बावयवीश्चाप्सरसः । अम्बया नद्यस्तमित्थंविदागच्छति तं ब्रह्मा हाभिधावत मम यशसा विजरां वा अयं नदीं प्रापन्न वा अयं जरयिष्यतीति ॥ १.३ ॥
Nachdem er diesen Pfad der Götter erreicht hat, gelangt er in die Welt des Agni, in die Welt des Vāyu, in die Welt des Varuṇa, in die Welt der Sonne, in die Welt des Indra, in die Welt des Prajāpati und in die Welt des Brahman. In dieser Welt des Brahman gibt es einen See namens Ārohṛda, der in einem Augenblick überquert wird; dort sind Anveṣṭihā und der Fluss Virajā, der Ilyā-Baum, die Wohnung Sālajya, der unbesiegte Aufenthalt, und Indra und Prajāpati als zwei Torhüter. Vibhupramita und Vicakṣaṇā sind die Sitze; Paramaujā ist das Lager; Priyā und Mānasī, Pratirūpā und Cākṣuṣī sind die beiden Weberinnen; dort sind die Blumen, Jagān, die Mütter, Ambāvayavī und die Apsarasen; durch Ambā gibt es Flüsse. Wer so erkennt, kommt dorthin. Brahmā läuft ihm entgegen und spricht: 'Durch meinen Ruhm hat dieser den Fluss erreicht, der nicht altert; er wird nicht altern.'
Kauṣītaki 1.4
तं पञ्चशतान्यप्सरसां प्रतिधावन्ति शतं चूर्णहस्ताः शतं फलहस्ताः शतमाञ्जनहस्ताः शतं माल्याहस्ताः ब्रह्मालङ्कारेणालङ्कुर्वन्ति स ब्रह्मालङ्कारेणालङ्कृतो ब्रह्म विद्वान् ब्रह्मैवाभिप्रैति स आगच्छत्यारं हृदं तन्मनसात्येति तमित्वा सम्प्रतिविदो मज्जन्ति स आगच्छति मुहूर्तान्येष्टिहांस्तेऽस्मादपद्रवन्ति स आगच्छति विरजां नदीं तां मनसैवात्येति । तत्सुकृतदुष्कृते धूनुते । तस्य प्रिया ज्ञातयः सुकृतमुपयन्त्यप्रिया दुष्कृतं तद्यथा रथेन धावयन्रथचक्रे पर्यवेक्षत, एवमहोरात्रे पर्यवेक्षत एवं सुकृतदुष्कृते सर्वाणि च द्वन्द्वानि स एष विसुकृतो विदुष्कृतो ब्रह्म विद्वान्ब्रह्मैवाभिप्रैति ॥ १.४ ॥
Fünfhundert Apsarasen laufen ihm entgegen — hundert mit Puder in der Hand, hundert mit Früchten in der Hand, hundert mit Antimon in der Hand, hundert mit Girlanden in der Hand — und schmücken ihn mit dem Schmuck des Brahman. Mit dem Schmuck des Brahman geschmückt, geht der Brahman-Kundige nur zum Brahman. Er gelangt zum See Āra; er überquert ihn allein mit dem Geist. Die, die ihn kennen, baden darin. Er geht durch die Augenblicke und kommt zu Anveṣṭihā; sie fliehen vor ihm. Er gelangt zum Fluss Virajā und überquert ihn allein mit dem Geist. Dann schüttelt er gute und schlechte Taten ab. Seine lieben Verwandten übernehmen seine guten Taten, und die ihm nicht lieben, übernehmen seine schlechten Taten. Wie einer, der im Wagen läuft, auf die Räder des Wagens schaut, so schaut man auf Tag und Nacht; so schaut man auf gute und schlechte Taten und alle Gegensatzpaare. Jenseits von guten und schlechten Taten geht der Brahman-Kundige nur zum Brahman.
Kauṣītaki 1.5
स आगच्छतील्यं वृक्षं तं ब्रह्मगन्धः प्रविशति, स आगच्छति सालज्यं संस्थानं तं ब्रह्मरसः प्रविशति, आगच्छत्यपराजितमायतनं तं ब्रह्मतेजः प्रविशति स आगच्छति । इन्द्रप्रजापती द्वारगोपौ तावस्मादपद्रवतः स आगच्छति विभुप्रमितं तं ब्रह्मयशः प्रविशति स आगच्छति विचक्षणामासन्दीं बृहद्रथन्तरे सामनी पूर्वौ पादौ श्यैत नौधसे चापरौ वैरूपवैराजे अनूच्येते शाक्वररैवते तिरश्ची सा प्रज्ञा प्रज्ञया हि विपश्यति स आगच्छ्त्यमितौजसं पर्यङ्कं स प्राणस्तस्य भूतं च भविष्यच्च पूर्वौ पादौ श्रीश्चेरा चापरौ बृहद्रथन्तरे अनूच्ये भद्रयज्ञायज्ञीये शीर्षण्यमृचश्च सामानि च प्राचीनातानानि यजूंषि तिरश्चीनानि सोमांशव उपस्तरणमुद्गीथ उपश्रीः श्रीरुपबर्हणं तस्मिन्ब्रह्मास्ते तमित्थंवित्पादेनैवाग्र आरोहति । तं ब्रह्माह कोऽसीति तं प्रतिब्रूयात् ॥ १.५ ॥
Er kommt zum ilya-Baum, und der Duft von brahman dringt in ihn ein; er kommt zum Ort namens sālajya, und der Saft von brahman dringt in ihn ein; er kommt zur unbesiegten Wohnstätte, und der Glanz von brahman dringt in ihn ein. Er kommt; Indra und Prajāpati, die Torhüter, fliehen vor ihm. Er kommt; der Ruhm von brahman, vom Allgegenwärtigen gemessen, dringt in ihn ein. Er kommt zum Sitz namens vicakṣaṇā; die Gesänge Bṛhat und Rathantara sind seine Vorderfüße, die des Naudhasa; seine Hinterfüße sind die des Vairūpa und Vairāja; Śākvara und Raivata werden quer rezitiert. Dieses Wissen ist quer, denn durch Wissen sieht man klar. Er kommt zum Lager von unermesslicher Kraft, das der Atem ist; seine Vergangenheit und Zukunft sind die Vorderfüße, Glanz und Nahrung die Hinterfüße; Bṛhat und Rathantara sind seine Rezitationen, Bhadra und Yajñāyajñīya sein Haupt; die Verse und Gesänge sind die nach vorn ausgestreckten, die Formeln sind quer; die Somateile sind seine Decke, das udgītha seine nahe Herrlichkeit, der Glanz sein Kissen. Darauf sitzt brahman; wer so weiß, steigt allein mit dem Fuß empor und schreitet voran. brahman fragt ihn: Wer bist du? Er soll antworten.
Kauṣītaki 1.6
ऋतुरस्म्यार्तवोऽस्म्याकाशाद्योनेः सम्भूतो भार्या एतत्संवत्सरस्य तेजोभूतस्य भूतस्यात्मभूतस्य त्वमात्मासि यस्त्वमसि सोहमस्मीति तमाह कोऽहमस्मीति सत्यमिति ब्रूयात्किं तद्यत्सत्यमिति यदन्यद्देवेभ्यश्च प्राणेभ्यश्च तत्सदथ यद्देवाच्च प्राणाश्च तत्त्यं तदेतया वाचाभिव्याह्रियते सत्यमित्येतावदिदं सर्वमिदं सर्वमसि । इत्येवैनं तदाह । तदेतदृक्श्लोकेनाभ्युक्तं यजूदरः सामशिरा असावृङ्मूर्तिरव्ययः । स ब्रह्मेति हि विज्ञेय ऋषिर्ब्रह्ममयो महानिति ॥ १.६ ॥
Ich bin die Jahreszeit, ich gehöre zu den Jahreszeiten, geboren aus dem Schoß des Raumes; dies ist die Gattin des Jahres, des aus Glanz gemachten Wesens, des zum Selbst gewordenen Wesens. Du bist das Selbst; was du bist, bin ich. Man fragt ihn: Wer bin ich? Er soll sagen: das Wahre. Was ist das Wahre? Was von den Göttern und den Atemkräften verschieden ist, ist sat; was von den Göttern und den Atemkräften ist, ist tyam; dies wird mit dieser Rede als satyam ausgesprochen. So viel ist all dies; all dies bist du. So sagt er es ihm. Dazu wird ein Vers des ṛc verkündet: dessen Bauch das yajus, dessen Haupt das sāman ist, jenes Unvergängliche, dessen Gestalt der ṛc ist; er ist als brahman zu erkennen, der aus brahman gemachte Seher, der Große.
Kauṣītaki 1.7
तमाह केन मे पौंस्रानि नामान्याप्नोतीति प्राणेनेति ब्रूयात् । केन स्त्रीनामानीति वाचेति केन नपुंसकनामानीति मनसेति केन गन्धानिति घ्राणेनेति ब्रूयात् । केन रूपाणीति चक्षुषेति केन शब्दानिति श्रोत्रेणेति केनान्नरसानिति जिह्वयेति केन कर्माणीति हस्ताभ्यामिति केन सुखदुःखे इति शरीरेणेति केनानन्दं रतिं प्रजापतिमित्युपस्थेनेति । केनेत्या इति पादाभ्यामिति केन धियो विज्ञातव्यं कामानिति प्रज्ञयेति ब्रूयात्तमह । आपो वै खलु मे ह्यसावयं ते लोक इति सा या ब्रह्मणॊ जितिर्या व्यष्टिस्तां जितिं जयति तां व्यष्टिं व्यश्नुते य एवं वेद य एवं वेद ॥ १.७ ॥
Ajātaśatru sprach zu Bālāki: "Wodurch erlangt er meine männlichen Namen?" Auf die Frage soll man antworten: "Durch prāṇa (Atem)." "Wodurch die weiblichen Namen?" "Durch die Rede (vāc)." "Wodurch die sächlichen Namen?" "Durch den Geist (manas)." "Wodurch die Gerüche?" "Durch die Nase." "Wodurch die Gestalten?" "Durch das Auge." "Wodurch die Töne?" "Durch das Ohr." "Wodurch die Geschmäcker der Speise?" "Durch die Zunge." "Wodurch die Handlungen?" "Durch die Hände." "Wodurch Lust und Leid?" "Durch den Körper." "Wodurch Glück, Lust und Prajāpati?" "Durch das Zeugungsorgan." "Wodurch die Bewegungen?" "Durch die Füße." "Wodurch die durch den Verstand zu erkennenden Begierden?" "Durch die Weisheit (prajñā)." Man soll ihm sagen: "Wahrlich, die Wasser sind mein; das ist deine Welt." Dies ist der Sieg von brahman, dies ist die Zerstreuung; wer so erkennt, gewinnt jenen Sieg und erlangt jene Zerstreuung. Wer so erkennt, wer so erkennt.