ଉପନିଷଦ · Praśna 5
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
Praśna 5.1
अथ हैनं शैब्यः सत्यकामः पप्रच्छ ।
स यो ह वै तद्भगवन्मनुष्येषु प्रायणान्तमोङ्कारमभिध्यायीत ।
कतमं वाव स तेन लोकं जयतीति ।
तस्मै स होवाच ॥ ५.१ ॥
ଏହା ପରେ ଶୈବ୍ୟ ସତ୍ୟକାମ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: ହେ ଭଗବନ୍, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଓଙ୍କାରକୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେ ତଦ୍ଦ୍ୱାରା କେଉଁ ଲୋକ ଜୟ କରେ? ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
Praśna 5.2
एतद्वै सत्यकाम परं चापरं च ब्रह्म यदोङ्कारः ।
तस्माद्विद्वानेतेनैवायतनेनैकतरमन्वेति ॥ ५.२ ॥
ହେ ସତ୍ୟକାମ, ଏହି ଓଙ୍କାର ହିଁ ପର ଓ ଅପର ବ୍ରହ୍ମ। ଏଣୁ ଜ୍ଞାନୀ ଏହି ଆଶ୍ରୟ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ଦୁଇଟିମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିକୁ ପାଏ।
Praśna 5.3
स यध्येकमात्रमभिध्यायीत स तेनैव संवेदितस्तूर्णमेव जगत्याभिसंपध्यते ।
तमृचो मनुष्यलोकमुपनयन्ते स तत्र तपसा ब्रह्मचर्येण श्रद्धया संपन्नो महिमानमनुभवति ॥ ५.३ ॥
ସେ ଯଦି ଗୋଟିଏ ମାତ୍ରା (ଓଙ୍କାରର ଏକ ମାତ୍ରା) ଧ୍ୟାନ କରେ, ତେବେ ତଦ୍ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାତ ହୋଇ ସେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଜଗତରେ ଜନ୍ମ ନିଏ। ଋକ୍ମାନେ ତାକୁ ମନୁଷ୍ୟଲୋକକୁ ନେଇ ଆସନ୍ତି। ସେଠାରେ ତପ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ସେ ମହିମା ଅନୁଭବ କରେ।
Praśna 5.4
अथ यदि द्विमात्रेण मनसि संपद्यते सोऽन्तरिक्षं यजुर्भिरुन्नीयते सोमलोकम् ।
स सोमलोके विभुतिमनुभूय पुनरावर्तते ॥ ५.४ ॥
ଏବଂ ଯଦି ସେ ଦୁଇ ମାତ୍ରା ସହିତ ମନରେ ସ୍ଥିର ହୁଏ, ତେବେ ଯଜୁର୍ମନ୍ତ୍ରମାନେ ତାକୁ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଦେଇ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ନେଇ ଯାଆନ୍ତି। ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକରେ ବିଭୂତି ଅନୁଭବ କରି ପୁନର୍ବାର ଫେରେ।
Praśna 5.5
यः पुनरेतं त्रिमात्रेणोमित्येतेनैवाक्षरेण परं पुरुषमभिध्यायीत स तेजसि सूर्ये संपन्नः ।
यथा पादोदरस्त्वचा विनिर्मुच्यत एवं ह वै स पाप्मना विनिर्मुक्तः स सामभिरुन्नीयते ब्रह्मलोकं स एतस्माज्जीवघनात् परात्परं पुरुशयं पुरुषमीक्षते ।
तदेतौ श्लोकौ भवतः ॥ ५.५ ॥
ତିନି ମାତ୍ରାବିଶିଷ୍ଟ ଏହି 'ଓଁ' ଅକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ସେହି ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କର ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେ ତେଜରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଏ। ସାପ ଯେପରି ନିଜ ଚର୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ସେହିପରି ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ସାମ ଦ୍ୱାରା ସେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ନିଆଯାଏ। ଏହି ଜୀବସମୂହରୁ ପରେ, ଶରୀରରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ପରାତ୍ପର ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସେ ଦେଖେ। ଏ ବିଷୟରେ ଦୁଇଟି ଶ୍ଲୋକ ଅଛି।
Praśna 5.6
तिस्रो मात्रा मृत्युमत्यः प्रयुक्ता
अन्योन्यसक्ताः अनविप्रयुक्ताः ।
क्रियासु बाह्याभ्यन्तरमध्यमासु
सम्यक् प्रयुक्तासु न कम्पते ज्ञः ॥ ५.६ ॥
ମୃତ୍ୟୁର ଅଧୀନ ତିନୋଟି ମାତ୍ରା ପ୍ରୟୋଗ ହୁଏ। ସେଗୁଡ଼ିକ ପରସ୍ପର ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ, ପୃଥକ ଭାବରେ ପ୍ରୟୋଗ ହୁଏ ନାହିଁ। ବାହ୍ୟ, ଆଭ୍ୟନ୍ତର ଓ ମଧ୍ୟମ କ୍ରିୟାରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଠିକ୍ ଭାବେ ପ୍ରୟୋଗ ହେଲେ ଜ୍ଞାନୀ ବିଚଳିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
Praśna 5.7
ऋग्भिरेतं यजुर्भिरन्तरिक्षं
सामभिर्यत् तत् कवयो वेदयन्ते ।
तमोङ्कारेणैवायतनेनान्वेति विद्वान्
यत्तच्छान्तमजरममृतमभयं परं चेति ॥ ५.७ ॥
ଋକ୍ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ, ଯଜୁ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତରିକ୍ଷକୁ, ସାମ ଦ୍ୱାରା କବିମାନେ ଯାହା ଜଣାନ୍ତି ତାହାକୁ [ଜଣାଯାଏ]। ଜ୍ଞାନୀ ଓଁକାରର ଆଶ୍ରୟରେ ହିଁ ତାହାକୁ ଲାଭ କରେ — ଯାହା ଶାନ୍ତ, ଜରାହୀନ, ଅମୃତ, ଅଭୟ ଓ ପରମ।