Upaniṣaden · Taittirīya 3

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

Taittirīya 3.1

भृगुर्वै वारुणिः । वरुणं पितरमुपससार । अधीहि भगवो ब्रह्मेति । तस्मा एतत्प्रोवाच । अन्नं प्राणं चक्षुः श्रोत्रं मनो वाचमिति ।
तँ होवाच । यतो वा इमानि भूतानि जायन्ते । येन जातानि जीवन्ति । यत्प्रयन्त्यभिसंविशन्ति । तद्विजिज्ञासस्व । तद् ब्रह्मेति ।
स तपोऽतप्यत । स तपस्तप्त्वा ॥ ३.१ ॥

Bhṛgu, der Sohn Varuṇas, trat zu seinem Vater Varuṇa und sprach: 'Ehrwürdiger, lehre mich brahman.' Ihm verkündete er dies: Speise, Atem, Auge, Ohr, Geist, Rede. Und er sprach zu ihm: 'Strebe danach zu erkennen, woraus diese Wesen entstehen, wodurch sie, geboren, leben, und worein sie beim Scheiden eingehen. Das ist brahman.' Er übte Askese. Nachdem er Askese geübt hatte,

Taittirīya 3.2

अन्नं ब्रह्मेति व्यजानात् । अन्नाद्ध्येव खल्विमानि भूतानि जायन्ते । अन्नेन जातानि जीवन्ति । अन्नं प्रयन्त्यभिसंविशन्तीति ।
तद्विज्ञाय । पुनरेव वरुणं पितरमुपससार । अधीहि भगवो ब्रह्मेति । तँ होवाच । तपसा ब्रह्म विजिज्ञासस्व । तपो ब्रह्मेति स तपोऽतप्यत ।
स तपस्तप्त्वा ॥ ३.२ ॥

'Die Speise ist brahman', so erkannte er. Gewiss entstehen diese Wesen aus der Speise, durch die Speise leben sie, nachdem sie geboren sind, und in die Speise gehen sie beim Scheiden ein. Nachdem er dies erkannt hatte, trat er wieder zu seinem Vater Varuṇa und sprach: 'Ehrwürdiger, lehre mich brahman.' Er sprach zu ihm: 'Strebe danach, brahman durch Askese zu erkennen; Askese ist brahman.' Er übte Askese.

Taittirīya 3.3

प्राणो ब्रह्मेति व्यजानात् । प्राणाद्ध्येव खल्विमानि भूतानि जायन्ते । प्राणेन जातानि जीवन्ति । प्राणं प्रयन्त्यभिसंविशन्तीति ।
तद्विज्ञाय पुनरेव वरुणं पितरमुपससार । अधीहि भगवो ब्रह्मेति । तँ होवाच । तपसा ब्रह्म विजिज्ञासस्व । तपो ब्रह्मेति ।
स तपोऽतप्यत । स तपस्तप्त्वा ॥ ३.३ ॥

'Der Atem ist brahman', so erkannte er. Gewiss entstehen diese Wesen aus dem Atem, durch den Atem leben sie, nachdem sie geboren sind, und in den Atem gehen sie beim Scheiden ein. Nachdem er dies erkannt hatte, trat er wieder zu seinem Vater Varuṇa und sprach: 'Ehrwürdiger, lehre mich brahman.' Er sprach zu ihm: 'Strebe danach, brahman durch Askese zu erkennen; Askese ist brahman.' Er übte Askese. Nachdem er Askese geübt hatte,

Taittirīya 3.4

मनो ब्रह्मेति व्यजानात् । मनसो ह्येव खल्विमानि भूतानि जायन्ते । मनसा जातानि जीवन्ति । मनः प्रयन्त्यभिसंविशन्तीति ।
तद्विज्ञाय । पुनरेव वरुणं पितरमुपससार । अधीहि भगवो ब्रह्मेति । तँ होवाच । तपसा ब्रह्म विजिज्ञासस्व । तपो ब्रह्मेति ।
स तपोऽतप्यत । स तपस्तप्त्वा ॥ ३.४ ॥

Er erkannte, dass der Geist brahman ist, denn aus dem Geist entstehen diese Wesen, durch den Geist leben sie, und in den Geist gehen sie ein. Dies erkannt, trat er wieder vor seinen Vater Varuṇa und sprach: "Verehrter Herr, lehre mich brahman." Er sprach zu ihm: "Suche brahman durch tapas zu erkennen; tapas ist brahman." Er übte tapas. Nachdem er tapas geübt hatte...

Taittirīya 3.5

विज्ञानं ब्रह्मेति व्यजानात् । विज्ञानाद्ध्येव खल्विमानि भूतानि जायन्ते । विज्ञानेन जातानि जीवन्ति । विज्ञानं प्रयन्त्यभिसंविशन्तीति ।
तद्विज्ञाय पुनरेव वरुणं पितरमुपससार । अधीहि भगवो ब्रह्मेति । तँ होवाच । तपसा ब्रह्म विजिज्ञासस्व । तपो ब्रह्मेति ।
स तपोऽतप्यत । स तपस्तप्त्वा ॥ ३.५ ॥

Er erkannte, dass die unterscheidende Erkenntnis (vijñāna) brahman ist, denn aus der Erkenntnis entstehen diese Wesen, durch Erkenntnis leben sie, und in die Erkenntnis gehen sie ein. Dies erkannt, trat er wieder vor seinen Vater Varuṇa und sprach: "Verehrter Herr, lehre mich brahman." Er sprach zu ihm: "Suche brahman durch tapas zu erkennen; tapas ist brahman." Er übte tapas. Nachdem er tapas geübt hatte...

Taittirīya 3.6

आनन्दो ब्रह्मेति व्यजानात् । आनन्दाध्येव खल्विमानि भूतानि जायन्ते । आनन्देन जातानि जीवन्ति । आनन्दं प्रयन्त्यभिसंविशन्तीति ।
सैषा भार्गवी वारुणी विद्या । परमे व्योमन्प्रतिष्ठिता । स य एवं वेद प्रतितिष्ठति । अन्नवानन्नादो भवति । महान्भवति प्रजया पशुभिर्ब्रह्मवर्चसेन महान् कीर्त्या ॥ ३.६ ॥

Er erkannte, dass die Seligkeit (ānanda) brahman ist, denn aus der Seligkeit entstehen diese Wesen, durch die Seligkeit leben sie, und in die Seligkeit gehen sie ein. Dies ist die Lehre von Bhārgavī-Vāruṇī, gegründet im höchsten Äther. Wer so erkennt, steht fest. Er wird im Besitz von Speise und ein Esser von Speise; er wird groß durch Nachkommen, durch Vieh, durch den Glanz von brahman und groß durch Ruhm.

Taittirīya 3.7

अन्नं न निन्द्यात् । तद्व्रतम् । प्राणो वा अन्नम् । शरीरमन्नादम् । प्राणे शरीरं प्रतिष्ठितम् । शरीरे प्राणः प्रतिष्ठितः । तदेतदन्नमन्ने प्रतिष्ठितम् ।
स य एतदन्नमन्ने प्रतिष्ठितं वेद प्रतितिष्ठति । अन्नवानन्नादो भवति । महान्भवति प्रजया पशुभिर्ब्रह्मवर्चसेन महान् कीर्त्या ॥ ३.७ ॥

Man soll die Speise nicht schmähen; dies ist das Gelübde. Der Atem (prāṇa) ist wahrlich die Speise, und der Körper ist der Esser der Speise. Der Körper ist im Atem gegründet, und der Atem ist im Körper gegründet. Diese Speise ist in der Speise gegründet. Wer weiß, dass diese Speise in der Speise gegründet ist, steht fest. Er wird im Besitz von Speise und ein Esser von Speise; er wird groß durch Nachkommen, durch Vieh, durch den Glanz von brahman und groß durch Ruhm.

Taittirīya 3.8

अन्नं न परिचक्षीत । तद्व्रतम् । आपो वा अन्नम् । ज्योतिरन्नादम् । अप्सु ज्योतिः प्रतिष्ठितम् । ज्योतिष्यापः प्रतिष्ठिताः ।
तदेतदन्नमन्ने प्रतिष्ठितम् । स य एतदन्नमन्ने प्रतिष्ठितं वेद प्रतितिष्ठति । अन्नवानन्नादो भवति । महान्भवति प्रजया पशुभिर्ब्रह्मवर्चसेन महान् कीर्त्या ॥ ३.८ ॥

Man soll die Nahrung nicht schmähen; das ist das Gelübde. Wasser ist Nahrung, und das Licht ist der Esser der Nahrung. Das Licht ist im Wasser gegründet, und das Wasser ist im Licht gegründet. Diese Nahrung ist in der Nahrung gegründet. Wer weiß, dass diese Nahrung in der Nahrung gegründet ist, gewinnt festen Stand. Er wird nahrungsreich und ein Esser der Nahrung; er wird groß durch Nachkommen, Vieh, den Glanz des brahman und Ruhm.

Taittirīya 3.9

अन्नं बहु कुर्वीत । तद्व्रतम् । पृथिवी वा अन्नम् । आकाशोऽन्नादः । पृथिव्यामाकाशः प्रतिष्ठितः । आकाशे पृथिवी प्रतिष्ठिता ।
तदेतदन्नमन्ने प्रतिष्ठितम् । स य एतदन्नमन्ने प्रतिष्ठितं वेद प्रतितिष्ठति । अन्नवानन्नादो भवति । महान्भवति प्रजया पशुभिर्ब्रह्मवर्चसेन महान्कीर्त्या ॥ ३.९ ॥

Man soll Nahrung in Fülle hervorbringen; das ist das Gelübde. Die Erde ist Nahrung, und der Raum ist der Esser der Nahrung. Der Raum ist in der Erde gegründet, und die Erde ist im Raum gegründet. Diese Nahrung ist in der Nahrung gegründet. Wer weiß, dass diese Nahrung in der Nahrung gegründet ist, gewinnt festen Stand. Er wird nahrungsreich und ein Esser der Nahrung; er wird groß durch Nachkommen, Vieh, den Glanz des brahman und Ruhm.

Taittirīya 3.10

न कञ्चन वसतौ प्रत्याचक्षीत । तद्व्रतम् । तस्माद्यया कया च विधया बह्वन्नं प्राप्नुयात् । अराध्यस्मा अन्नमित्याचक्षते ।
एतद्वै मुखतोऽन्नँराद्धम् । मुखतोऽस्मा अन्नँराध्यते । एतद्वै मध्यतोऽन्नँराद्धम् । मध्यतोऽस्मा अन्नँराध्यते । एदद्वा अन्ततोऽन्नँराद्धम् ।
अन्ततोऽस्मा अन्नँराध्यते
य एवं वेद । क्षेम इति वाचि । योगक्षेम इति प्राणापानयोः । कर्मेति हस्तयोः । गतिरिति पादयोः । विमुक्तिरिति पायौ ।
इति मानुषीः समाज्ञाः । अथ दैवीः । तृप्तिरिति वृष्टौ । बलमिति विद्युति
यश इति पशुषु । ज्योतिरिति नक्षत्रेषु । प्रजातिरमृतमानन्द इत्युपस्थे । सर्वमित्याकाशे । तत्प्रतिष्ठेत्युपासीत । प्रतिष्ठावान् भवति ।
तन्मह इत्युपासीत । महान्भवति । तन्मन इत्युपासीत । मानवान्भवति
तन्नम इत्युपासीत । नम्यन्तेऽस्मै कामाः । तद्ब्रह्मेत्युपासीत । ब्रह्मवान्भवति । तद्ब्रह्मणः परिमर इत्युपासीत ।
पर्येण म्रियन्ते द्विषन्तः सपत्नाः । परि येऽप्रिया भ्रातृव्याः । स यश्चायं पुरुषे । यश्चासावादित्ये । स एकः
स य एवंवित् । अस्माल्लोकात्प्रेत्य । एतमन्नमयमात्मानमुपसङ्क्रम्य । एतं प्राणमयमात्मानमुपसङ्क्रम्य । एतं मनोमयमात्मानमुपसङ्क्रम्य ।
एतं विज्ञानमयमात्मानमुपसङ्क्रम्य । एतमानन्दमयमात्मानमुपसङ्क्रम्य । इमाँल्लोकन्कामान्नी कामरूप्यनुसञ्चरन् ।
एतत् साम गायन्नास्ते । हा ३ वु हा ३ वु हा ३ वु
अहमन्नमहमन्नमहमन्नम् । अहमन्नादो३ऽहमन्नादो३ऽअहमन्नादः । अहँश्लोककृदहँश्लोककृदहँश्लोककृत् । अहमस्मि प्रथमजा ऋता३स्य ।
पूर्वं देवेभ्योऽमृतस्य ना३भायि । यो मा ददाति स इदेव मा३ऽऽवाः । अहमन्नमन्नमदन्तमा३द्मि । अहं विश्वं भुवनमभ्यभवा३म् ।
सुवर्णज्योतीः । य एवं वेद । इत्युपनिषत् ॥ ३.१० ॥

Niemand soll in der eigenen Wohnung abgewiesen werden. Dies ist das Gelübde. Darum möge man auf jede Weise viel Speise erlangen. Man sagt: Für ihn werde Speise bereitet. Diese Speise wird gewiss durch den Mund gekocht; durch den Mund wird für ihn Speise bereitet. Diese Speise wird gewiss durch die Mitte gekocht; durch die Mitte wird für ihn Speise bereitet. Diese Speise wird gewiss durch das Ende gekocht; durch das Ende wird für ihn Speise bereitet — für den, der so weiß. In der Rede ist das 'kṣema' (Wohlergehen); im Ein- und Ausatem das 'yogakṣema' (Erwerb und Sicherheit); in den Händen das 'karma' (Handlung); in den Füßen das 'gati' (Bewegung); im After das 'vimukti' (Befreiung). Dies sind die menschlichen Bezeichnungen. Nun die göttlichen: im Regen das 'tṛpti' (Sättigung); im Blitz die 'bala' (Kraft); im Vieh der 'yaśas' (Ruhm); in den Sternen das 'jyotis' (Licht); im Geschlechtsorgan 'prajāti, amṛta, ānanda' (Nachkommenschaft, Unsterblichkeit, Wonne); im Raum das 'sarva' (Alles). Man soll es als 'pratiṣṭhā' (Halt) verehren; man wird fest gegründet. Man soll es als 'mahas' (Größe) verehren; man wird groß. Man soll es als 'manas' (Geist) verehren; man wird mit Geist begabt. Man soll es als 'namas' (Ehrfurcht) verehren; die Wünsche neigen sich vor ihm. Man soll es als 'brahman' verehren; man wird im Besitz von brahman. Man soll es als die 'parimara' (umschließende Hut) von brahman verehren; um ihn sterben die hassenden Rivalen und feindlichen Gegner. Der, der in dieser Person ist, und der, der in der Sonne ist — sie sind eins. Wer so weiß, nachdem er diese Welt verlassen hat, naht sich diesem aus Speise bestehenden Selbst, naht sich diesem aus Atem bestehenden Selbst, naht sich diesem aus Geist bestehenden Selbst, naht sich diesem aus Erkenntnis bestehenden Selbst, naht sich diesem aus Wonne bestehenden Selbst. Diese Welten und Wünsche durchstreifend, jede Gestalt nach Belieben annehmend, bleibt er und singt dieses Sāman: hā ३ vu, hā ३ vu, hā ३ vu. Ich bin Speise, ich bin Speise, ich bin Speise. Ich bin der Speisenesser, ich bin der Speisenesser, ich bin der Speisenesser. Ich bin der Vers-Dichter, ich bin der Vers-Dichter, ich bin der Vers-Dichter. Ich bin der Erstgeborene der kosmischen Ordnung, vor den Göttern, im Nabel der Unsterblichkeit. Wer mir gibt, der schützt mich wahrlich. Ich esse die Speise; den Speisenesser verschlinge ich. Ich habe die ganze Welt überwältigt. Goldenes Licht. Wer so weiß. Dies ist die Upaniṣad.