ઋગ્વેદ · સૂક્ત 1.191
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.191.1
कङ्क॑तो॒ न कङ्क॒तोऽथो॑ सती॒नक॑ङ्कतः ।
द्वाविति॒ प्लुषी॒ इति॒ न्य॑दृष्टा॑ अलिप्सत ॥
કંકત જેવો કંકત, સતીનકંકત, પ્લુષી નામના બે — અદૃશ્ય થયેલા નીચે દબાવાયા.
1.191.2
अ॒दृष्टा॑न्हन्त्याय॒ती अथो॑ हन्ति पराय॒ती ।
अथो॑ अवघ्न॒ती ह॑न्ति॒ अथो॑ पिनष्टि पिंष॒ती ॥
અદૃશ્યોને તે આવતાં પણ મારે છે, જતાં પણ મારે છે; પ્રહારથી મારે છે, દળીને કચડી નાખે છે.
1.191.3
श॒रासः॒ कुश॑रासो द॒र्भासः॑ सै॒र्या उ॒त ।
मौ॒ञ्जा अ॒दृष्टा॑ वैरि॒णाः सर्वे॑ सा॒कं न्य॑लिप्सत ॥
બરુ, કુશર ઘાસ, દર્ભ ઘાસ, સૈર્ય નળ, મૌંજ ઘાસ — અદૃશ્ય શત્રુઓ સૌ સાથે નીચે દબાયા.
1.191.4
नि गावो॑ गो॒ष्ठे अ॑सद॒न्नि मृ॒गासो॑ अविक्षत ।
नि के॒तवो॒ जना॑नां॒ न्य॑दृष्टा॑ अलिप्सत ॥
ગાયો ગોશાળામાં બેસી ગઈ, હરણો શાંત થઈને સૂઈ ગયા; લોકોના દીવા નીચે ગયા, અદૃશ્ય નીચે દબાયા.
1.191.5
ए॒त उ॒ त्ये प्रत्य॑दृश्रन्प्रदो॒षं तस्क॑रा इव ।
अदृ॑ष्टा॒ विश्व॑दृष्टाः॒ प्रति॑बुद्धा अभूतन ॥
આ જ તે છે જે સાંજના અંધારામાં ચોરો જેવા દેખાયા; હે અદૃશ્યો, હે સર્વદર્શીઓ, તમે જાગૃત થાઓ.
1.191.6
द्यौर्वः॑ पि॒ता पृ॑थि॒वी मा॒ता सोमो॒ भ्रातादि॑तिः॒ स्वसा॑ ।
अदृ॑ष्टा॒ विश्व॑दृष्टाः॒ तिष्ठ॑ते॒लय॑ता॒ सु क॑म् ॥
આકાશ તમારો પિતા, પૃથ્વી માતા, સોમ ભાઈ, અદિતિ બહેન; હે અદૃશ્યો, હે સર્વદર્શીઓ, સ્થિર રહો, સારી રીતે ચાલો, સુખ પામો.
1.191.7
ये अंस्या॒ ये अङ्ग्याः॑ सू॒चीका॒ ये प्र॑कङ्क॒ताः ।
अदृ॑ष्टाः॒ किं च॒नेह वः॒ सर्वे॑ सा॒कं नि ज॑स्यत ॥
જેઓ ખભે વસે છે, જેમને અંગો છે, જેઓ સોયની જેમ ભોંકે છે, જેઓ સરકે છે — હે અદૃશ્ય જીવો, અહીં તમારામાંથી જે કોઈ હો, તમે સૌ એકસાથે નીચે પાડી દેવાઓ.
1.191.8
उत्पु॒रस्ता॒त्सूर्य॑ एति वि॒श्वदृ॑ष्टो अदृष्ट॒हा ।
अ॒दृष्टा॒न्त्सर्वा॑ञ्ज॒म्भय॒न्त्सर्वा॑श्च यातुधा॒न्यः॑ ॥
સૂર્ય પૂર્વથી ઉપર આવે છે — સૌને જોનારો, અદૃશ્યોનો નાશ કરનારો. સર્વ અદૃશ્યોને અને સર્વ યાતુધાનીઓને પ્રહાર કરતો તે ઉદય પામે છે.
1.191.9
उद॑पप्तद॒सौ सूर्यः॑ पु॒रु विश्वा॑नि॒ जूर्व॑न् ।
आ॒दि॒त्यः पर्व॑तेभ्यो वि॒श्वदृ॑ष्टो अदृष्ट॒हा ॥
તે સૂર્ય ઉપર ઊગ્યો છે — તે આદિત્ય, પર્વતો પરથી, ઘણાં બધાં સર્વને ઝડપથી ઓળંગતો. સૌને જોનારો, અદૃશ્યોનો નાશ કરનારો.
1.191.10
सूर्ये॑ वि॒षमा स॑जामि॒ दृतिं॒ सुरा॑वतो गृ॒हे सो चि॒न्नु न म॑राति॒ नो व॒यं म॑राम ।
आ॒रे अ॑स्य॒ योज॑नं हरि॒ष्ठा मधु॑ त्वा मधु॒ला च॑कार ॥
સૂર્યમાં હું વિષ મૂકું છું; સુરાવાનના ઘરમાં ડંખ. તે ચોક્કસ મરતો નથી; આપણે પણ ન મરીએ. આની સીમા દૂર રહે; અતિ ઉજ્જ્વળે તને મધ કર્યું; મધુરાએ તને મધ કર્યું.
1.191.11
इ॒य॒त्ति॒का श॑कुन्ति॒का स॒का ज॑घास ते वि॒षं सो चि॒न्नु न म॑राति॒ नो व॒यं म॑राम ।
आ॒रे अ॑स्य॒ योज॑नं हरि॒ष्ठा मधु॑ त्वा मधु॒ला च॑कार ॥
નાના કદની નાનકડી પંખિણી, સખી જેવી તેણે તારું વિષ ગળી લીધું. તે ચોક્કસ મરતો નથી; આપણે પણ ન મરીએ. આની સીમા દૂર રહે; અતિ ઉજ્જ્વળે તને મધ કર્યું; મધુરાએ તને મધ કર્યું.
1.191.12
त्रिः स॒प्त वि॑ष्पुलिङ्ग॒का वि॒षस्य॒ पुष्य॑मक्ष॒न्ताश्चि॒न्नु न म॑रन्ति॒ नो व॒यं म॑राम ।
आ॒रे अ॑स्य॒ योज॑नं हरि॒ष्ठा मधु॑ त्वा मधु॒ला च॑कार ॥
ત્રણ ગણા સાત, વિષના તણખાવાળી તેઓએ વિષનું ફળ ગળી લીધું. તેઓ ચોક્કસ મરતી નથી; આપણે પણ ન મરીએ. આની સીમા દૂર રહે; અતિ ઉજ્જ્વળે તને મધ કર્યું; મધુરાએ તને મધ કર્યું.
1.191.13
न॒वा॒नां न॑वती॒नां वि॒षस्य॒ रोपु॑षीणां॒ सर्वा॑सामग्रभं॒ नाम॑ ।
आ॒रे अ॑स्य॒ योज॑नं हरि॒ष्ठा मधु॑ त्वा मधु॒ला च॑कार ॥
નવ અને નેવુંપ્રકારના ઝેરનાં બધાં ઘાતક નામો મેં પકડી લીધાં. એનો માર્ગ દૂર છે; હે પીળાશ પડતી, મધુરે તને મધ બનાવી છે.
1.191.14
त्रिः स॒प्त म॑यू॒र्यः॑ स॒प्त स्वसा॑रो अ॒ग्रुवः॑ ।
तास्ते॑ वि॒षं वि ज॑भ्रिर उद॒कं कु॒म्भिनी॑रिव ॥
ત્રણ વાર સાત, મોર જેવી સાત બહેનો, અજાત. તેમણે તારું ઝેર દૂર વહન કર્યું, જેમ ઘડા પાણી વહન કરે છે.
1.191.15
इ॒य॒त्त॒कः कु॑षुम्भ॒कस्त॒कं भि॑न॒द्म्यश्म॑ना ।
ततो॑ वि॒षं प्र वा॑वृते॒ परा॑ची॒रनु॑ सं॒वतः॑ ॥
આટલો મોટો નાનો કુસુંભક કીડો; એ કીડાને હું પથ્થરથી ભાંગું છું. ત્યાંથી ઝેર પાછું ફર્યું, દૂર જઈને, માર્ગોની પાછળ.
1.191.16
कु॒षु॒म्भ॒कस्तद॑ब्रवीद्गि॒रेः प्र॑वर्तमान॒कः ।
वृश्चि॑कस्यार॒सं वि॒षम॑र॒सं वृ॑श्चिक ते वि॒षम् ॥
કુસુંભકે એ કહ્યું, પર્વત પરથી આવેલો પ્રવર્તમાનક. વીંછીનું ઝેર રસહીન છે, રસહીન છે, હે વીંછી, તારું ઝેર.