ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.45

1.45.1

त्वम॑ग्ने॒ वसूँ॑रि॒ह रु॒द्राँ आ॑दि॒त्याँ उ॒त ।
यजा॑ स्वध्व॒रं जनं॒ मनु॑जातं घृत॒प्रुष॑म् ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଏଠାରେ ବସୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ଯଜ୍ଞ କର; ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାତ, ଘିଅରେ ସିଞ୍ଚିତ ସେହି ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ କର।

श्रु॒ष्टी॒वानो॒ हि दा॒शुषे॑ दे॒वा अ॑ग्ने॒ विचे॑तसः ।
तान्रो॑हिदश्व गिर्वण॒स्त्रय॑स्त्रिंशत॒मा व॑ह ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଦାତା ପାଇଁ ଶ୍ରବଣଶୀଳ, ବିବେକୀ ଦେବତା ଅଛନ୍ତି; ହେ ରୋହିତାଶ୍ୱ, ହେ ସ୍ତୁତିର ପ୍ରଭୁ, ସେହି ତେତିରିଶ ଦେବତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।

प्रि॒य॒मे॒ध॒वद॑त्रि॒वज्जात॑वेदो विरूप॒वत् ।
अ॒ङ्गि॒र॒स्वन्म॑हिव्रत॒ प्रस्क॑ण्वस्य श्रुधी॒ हव॑म् ॥

ପ୍ରିୟମେଧଙ୍କ ପରି, ଅତ୍ରିଙ୍କ ପରି, ହେ ଜାତବେଦ; ବିରୂପ ପରି, ଅଙ୍ଗିରା ପରି, ହେ ମହାବ୍ରତ, ପ୍ରସ୍କଣ୍ବଙ୍କ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ।

महि॑केरव ऊ॒तये॑ प्रि॒यमे॑धा अहूषत ।
राज॑न्तमध्व॒राणां॑ अ॒ग्निं शु॒क्रेण॑ शो॒चिषा॑ ॥

ମହିକେରବମାନେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ପ୍ରିୟମେଧମାନେ ସେହି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକିଲେ; ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କର ଶାସକ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖାରେ ଦୀପ୍ତ।

घृता॑हवन सन्त्य इ॒मा उ॒ षु श्रु॑धी॒ गिरः॑ ।
याभिः॒ कण्व॑स्य सू॒नवो॒ हव॒न्तेऽव॑से त्वा ॥

ଘିଅ ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନିତ ହେ, ହେ ସତ୍ୟ, କଣ୍ବଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯେଉଁ ସ୍ତୁତିରେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲରେ ଶୁଣ।

त्वां चि॑त्रश्रवस्तम॒ हव॑न्ते वि॒क्षु ज॒न्तवः॑ ।
शो॒चिष्के॑शं पुरुप्रि॒याग्ने॑ ह॒व्याय॒ वोळ्ह॑वे ॥

ତୁମକୁ, ହେ ଅଦ୍ଭୁତ କୀର୍ତ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବସତିରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଡାକନ୍ତି; ହେ ଶିଖାକେଶ, ହେ ବହୁପ୍ରିୟ ଅଗ୍ନି, ହବି ବହନ କରିବା ପାଇଁ।

नि त्वा॒ होता॑रमृ॒त्विजं॑ दधि॒रे व॑सु॒वित्त॑मम् ।
श्रुत्क॑र्णं स॒प्रथ॑स्तमं॒ विप्रा॑ अग्ने॒ दिवि॑ष्टिषु ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ବିପ୍ରମାନେ ତୁମକୁ ହୋତା, ଋତ୍ବିଜ, ସର୍ବାଧିକ ଧନ ଦେଉଥିବା, ସଚେତନ କର୍ଣ୍ଣଯୁକ୍ତ ଓ ସର୍ବାଧିକ ବ୍ୟାପକ ବୋଲି ଜାଣି ଦିନର ଆଲୋକରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ।

आ त्वा॒ विप्रा॑ अचुच्यवुः सु॒तसो॑मा अ॒भि प्रयः॑ ।
बृ॒हद्भा बिभ्र॑तो ह॒विरग्ने॒ मर्ता॑य दा॒शुषे॑ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ସୋମ ନିଷ୍କାଶିତ କରିଥିବା ବିପ୍ରମାନେ ସ୍ତୁତି ଆଡ଼କୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଲେ; ମହାନ ତେଜ ଓ ହବିଷ୍ୟ ବହନ କରି, ଦାନଶୀଳ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ।

प्रा॒त॒र्याव्णः॑ सहस्कृत सोम॒पेया॑य सन्त्य ।
इ॒हाद्य दैव्यं॒ जनं॑ ब॒र्हिरा सा॑दया वसो ॥

ହେ ପ୍ରଭାତ ଆଣୁଥିବା, ହେ କର୍ମନିପୁଣ, ସୋମପାନ ପାଇଁ, ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଆଜି ଏଠାରେ ଦୈବ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବର୍ହିରେ ବସାଅ, ହେ ବସୁ।

अ॒र्वाञ्चं॒ दैव्यं॒ जन॒मग्ने॒ यक्ष्व॒ सहू॑तिभिः ।
अ॒यं सोमः॑ सुदानव॒स्तं पा॑त ति॒रोअ॑ह्न्यम् ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଦୈବ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣି ଆହ୍ବାନରେ ପୂଜା କର; ଏହା ସୋମ, ହେ ସୁଦାନୁ, ଦିନ ଓ ରାତିର ସନ୍ଧିର ସେହି ସୋମକୁ ରକ୍ଷା କର।