ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 1.79

1.79.1

हिर॑ण्यकेशो॒ रज॑सो विसा॒रे अहि॒र्धुनि॒र्वात॑ इव॒ ध्रजी॑मान् ।
शुचि॑भ्राजा उ॒षसो॒ नवे॑दा॒ यश॑स्वतीरप॒स्युवो॒ न स॒त्याः ॥

ସୁବର୍ଣ୍ଣ କେଶ ଥିବା ଅଗ୍ନି ଅନ୍ତରୀକ୍ଷର ବିସ୍ତାରରେ ଅହି ଓ ଧୁନି ସଦୃଶ; ବାୟୁ ପରି ବେଗବାନ। ଉଷା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଯଶସ୍ୱୀ ଏବଂ କର୍ମରେ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ।

आ ते॑ सुप॒र्णा अ॑मिनन्तँ॒ एवैः॑ कृ॒ष्णो नो॑नाव वृष॒भो यदी॒दम् ।
शि॒वाभि॒र्न स्मय॑मानाभि॒रागा॒त्पत॑न्ति॒ मिह॑ स्त॒नय॑न्त्य॒भ्रा ॥

ତୁମର ସୁପର୍ଣ୍ଣ କିରଣ ନିଜ ରୂପରେ ଦୀପ୍ତ ହୁଏ; କଳା ବୃଷ ଗର୍ଜନ କଲା, ଏହି ପୃଥିବୀ ଶୁଭ କାନ୍ତିରେ ହସି ଆସିଲା; ଏଠାରେ ମେଘ ବର୍ଷେ ଓ ଗର୍ଜେ।

यदी॑मृ॒तस्य॒ पय॑सा॒ पिया॑नो॒ नय॑न्नृ॒तस्य॑ प॒थिभी॒ रजि॑ष्ठैः ।
अ॒र्य॒मा मि॒त्रो वरु॑णः॒ परि॑ज्मा॒ त्वचं॑ पृञ्च॒न्त्युप॑रस्य॒ योनौ॑ ॥

ସେ ଋତର ଦୁଗ୍ଧ ପାନ କରି ଋତର ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଥରେ ସେମାନଙ୍କୁ ନେଲେ, ଅର୍ଯମା, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ପରିଜ୍ମା ଉପରଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ସେମାନଙ୍କ ଚର୍ମ ସିକ୍ତ କରନ୍ତି।

अग्ने॒ वाज॑स्य॒ गोम॑त॒ ईशा॑नः सहसो यहो ।
अ॒स्मे धे॑हि जातवेदो॒ महि॒ श्रवः॑ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ନ ଓ ଗୋଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ ବଳର ଅଧିପତି, ହେ ପରାକ୍ରମୀ, ଆମ ପାଇଁ ହେ ସର୍ବଜ୍ଞ, ମହାନ୍ ଯଶ ସ୍ଥାପନ କର।

स इ॑धा॒नो वसु॑ष्क॒विर॒ग्निरी॒ळेन्यो॑ गि॒रा ।
रे॒वद॒स्मभ्यं॑ पुर्वणीक दीदिहि ॥

ସେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ ଧନବାନ, ଜ୍ଞାନୀ, ଅଗ୍ନି ରୂପେ ସ୍ତୁତ୍ୟ; ଗୀତରେ ସ୍ତୁତ ହୋଇ ଆମ ପାଇଁ ଧନ ସହିତ ଦୀପ୍ତ ହୁଅନ୍ତୁ, ହେ ପ୍ରାଚୀନମୁଖ।

क्ष॒पो रा॑जन्नु॒त त्मनाग्ने॒ वस्तो॑रु॒तोषसः॑ ।
स ति॑ग्मजम्भ र॒क्षसो॑ दह॒ प्रति॑ ॥

ହେ ରାଜା, ତୁମେ ନିଜେ ରାତ୍ରି, ବାସ ଓ ଉଷାଙ୍କର ଅଧିପତି; ହେ ଅଗ୍ନି, ତୀକ୍ଷ୍ଣଦନ୍ତ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କର।

अवा॑ नो अग्न ऊ॒तिभि॑र्गाय॒त्रस्य॒ प्रभ॑र्मणि ।
विश्वा॑सु धी॒षु व॑न्द्य ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଗାୟତ୍ରର ପ୍ରଥମ ଆହୁତିରେ ତୁମ ରକ୍ଷା ସହିତ ଆମ ନିକଟକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଆସ। ସକଳ ଚିନ୍ତାରେ ତୁମେ ବନ୍ଦନୀୟ।

आ नो॑ अग्ने र॒यिं भ॑र सत्रा॒साहं॒ वरे॑ण्यम् ।
विश्वा॑सु पृ॒त्सु दु॒ष्टर॑म् ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଶତ୍ରୁଜୟୀ, ବରଣୀୟ ଧନ ଆମ ପାଇଁ ଆଣ। ସକଳ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଅଜେୟ।

आ नो॑ अग्ने सुचे॒तुना॑ र॒यिं वि॒श्वायु॑पोषसम् ।
मा॒र्डी॒कं धे॑हि जी॒वसे॑ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଶୁଭ ଭାବରେ ଆମ ପାଇଁ ସକଳ ମାନବକୁ ଧନ ଦେଉଥିବା ଧନ ଆଣ। କୃପାରେ ଜୀବନ ପାଇଁ ଆମକୁ ସ୍ଥିର କର।

प्र पू॒तास्ति॒ग्मशो॑चिषे॒ वाचो॑ गोतमा॒ग्नये॑ ।
भर॑स्व सुम्न॒युर्गिरः॑ ॥

ହେ ଗୋତମ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖା ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ ବାଣୀ ଆଗକୁ ଆଣ। ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହିଁ ସ୍ତୁତିଗୀତ ଅର୍ପଣ କର।

यो नो॑ अग्नेऽभि॒दास॑ति॒ अन्ति॑ दू॒रे प॑दी॒ष्ट सः ।
अ॒स्माक॒मिद्वृ॒धे भ॑व ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଆମକୁ ଦୂରରୁ ବା ନିକଟରୁ ହାନି କରେ, ସେ ପଡ଼ୁ। ଆମ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ତୁମେ ହୁଅ।

स॒ह॒स्रा॒क्षो विच॑र्षणिर॒ग्नी रक्षां॑सि सेधति ।
होता॑ गृणीत उ॒क्थ्यः॑ ॥

ସହସ୍ରାକ୍ଷ, ସର୍ବଦର୍ଶୀ ଅଗ୍ନି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରନ୍ତି। ହୋତା ସ୍ତୁତ୍ୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତୁ।