ઋગ્વેદ · સૂક્ત 10.127

10.127.1

रात्री॒ व्य॑ख्यदाय॒ती पु॑रु॒त्रा दे॒व्य॑क्षभिः॑ ।
विश्वा॒ अधि॒ श्रियो॑ऽधित ॥

રાત્રિએ પોતાની આંખોથી અનેક રૂપોમાં પ્રગટ થઈ છે; આવતી દેવીએ સર્વ વૈભવ પોતાના પર ધારણ કર્યા છે.

ओर्व॑प्रा॒ अम॑र्त्या नि॒वतो॑ दे॒व्यु॑द्वतः॑ ।
ज्योति॑षा बाधते॒ तमः॑ ॥

અમર દેવીએ વિશાળને ભરી દીધું છે; નીચલા અને ઉપરના લોકોને ભરી પ્રકાશથી અંધકારને દૂર કરે છે.

निरु॒ स्वसा॑रमस्कृतो॒षसं॑ दे॒व्या॑य॒ती ।
अपेदु॑ हासते॒ तमः॑ ॥

હે દેવી, આવતી રાત્રિએ પોતાની બહેન ઉષાને પ્રગટ કરી છે; હવે તે ખરેખર અંધકાર છોડી દે.

सा नो॑ अ॒द्य यस्या॑ व॒यं नि ते॒ याम॒न्नवि॑क्ष्महि ।
वृ॒क्षे न व॑स॒तिं वयः॑ ॥

તે રાત્રિ આજે અમારી છે; તેના આગમનમાં અમે તારામાં વિશ્રામ લઈએ છીએ, જેમ પંખીઓ વૃક્ષમાં વસેરો લે છે.

नि ग्रामा॑सो अविक्षत॒ नि प॒द्वन्तो॒ नि प॒क्षिणः॑ ।
नि श्ये॒नास॑श्चिद॒र्थिनः॑ ॥

ગામના લોકો વિશ્રામ પામ્યા; ચાલનારા વિશ્રામ પામ્યા; પાંખવાળા પંખીઓ વિશ્રામ પામ્યા; બાજ પણ, અને શોધનારાઓ પણ વિશ્રામ પામ્યા.

या॒वया॑ वृ॒क्यं॑ वृकं॑ य॒वय॑ स्ते॒नमू॑र्म्ये ।
अथा॑ नः सु॒तरा॑ भव ॥

હે રાત્રિ, માદા વરુને દૂર કર; વરુને દૂર કર; ચોરને દૂર કર; પછી અમારા માટે સહેલાઈથી પાર કરવા યોગ્ય થા.

उप॑ मा॒ पेपि॑श॒त्तमः॑ कृ॒ष्णं व्य॑क्तमस्थित ।
उष॑ ऋ॒णेव॑ यातय ॥

અંધકાર મારી પાસે આવ્યો છે; કાળો ફેલાઈને પ્રગટ થઈને ઊભો છે. હે ઉષા, ઋણમાંથી છોડાવે તેમ મને છોડાવ.

उप॑ ते॒ गा इ॒वाक॑रं वृणी॒ष्व दु॑हितर्दिवः ।
रात्रि॒ स्तोमं॒ न जि॒ग्युषे॑ ॥

ગાયોની જેમ તારી પાસે સ્તુતિ લાવ્યો છું; હે દ્યુલોકની પુત્રી, તેને પસંદ કર. હે રાત્રિ, વિજેતા માટે સ્તોત્રની જેમ તેનો સ્વીકાર કર.