ഋഗ്വേദം · സൂക്തം 10.127

10.127.1

रात्री॒ व्य॑ख्यदाय॒ती पु॑रु॒त्रा दे॒व्य॑क्षभिः॑ ।
विश्वा॒ अधि॒ श्रियो॑ऽधित ॥

രാത്രി തന്റെ കണ്ണുകളാൽ പല രൂപങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷയായി; വരുന്ന ദേവി എല്ലാ ശോഭകളും തന്റെ മേൽ ധരിച്ചു.

ओर्व॑प्रा॒ अम॑र्त्या नि॒वतो॑ दे॒व्यु॑द्वतः॑ ।
ज्योति॑षा बाधते॒ तमः॑ ॥

അമർത്യയായ ദേവി വിശാലമായതിനെ നിറച്ചിരിക്കുന്നു; താഴെയും മുകളിലുമുള്ള ലോകങ്ങളെ നിറച്ച് പ്രകാശത്താൽ ഇരുട്ടിനെ അകറ്റുന്നു.

निरु॒ स्वसा॑रमस्कृतो॒षसं॑ दे॒व्या॑य॒ती ।
अपेदु॑ हासते॒ तमः॑ ॥

ദേവീ, വരുന്ന രാത്രി തന്റെ സഹോദരി ഉഷസിനെ പ്രത്യക്ഷയാക്കി; ഇനി അവൾ ഇരുട്ടിനെ തീർച്ചയായും ഉപേക്ഷിക്കട്ടെ.

सा नो॑ अ॒द्य यस्या॑ व॒यं नि ते॒ याम॒न्नवि॑क्ष्महि ।
वृ॒क्षे न व॑स॒तिं वयः॑ ॥

ആ രാത്രി ഇന്ന് ഞങ്ങൾക്കുള്ളതാണ്; അവളുടെ വരവിൽ ഞങ്ങൾ നിന്നിൽ വിശ്രമം കണ്ടെത്തുന്നു, പക്ഷികൾ മരത്തിൽ വാസം കണ്ടെത്തുന്നതുപോലെ.

नि ग्रामा॑सो अविक्षत॒ नि प॒द्वन्तो॒ नि प॒क्षिणः॑ ।
नि श्ये॒नास॑श्चिद॒र्थिनः॑ ॥

ഗ്രാമവാസികൾ വിശ്രമിച്ചു; നടക്കുന്നവർ വിശ്രമിച്ചു; ചിറകുള്ള പക്ഷികൾ വിശ്രമിച്ചു; പരുന്തുകളും, അന്വേഷകരും പോലും വിശ്രമിച്ചു.

या॒वया॑ वृ॒क्यं॑ वृकं॑ य॒वय॑ स्ते॒नमू॑र्म्ये ।
अथा॑ नः सु॒तरा॑ भव ॥

ഹേ രാത്രി, പെൺചെന്നായയെ അകറ്റുക; ചെന്നായയെ അകറ്റുക; കള്ളനെ അകറ്റുക; അപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കു എളുപ്പത്തിൽ കടക്കാവുന്നവളായി ഭവിക്കുക.

उप॑ मा॒ पेपि॑श॒त्तमः॑ कृ॒ष्णं व्य॑क्तमस्थित ।
उष॑ ऋ॒णेव॑ यातय ॥

ഇരുട്ട് എന്നിലേക്ക് അടുത്തെത്തി; കറുപ്പ് പരന്ന് വ്യക്തമായി നിൽക്കുന്നു. ഉഷസ്സേ, കടത്തിൽനിന്നെന്നപോലെ എന്നെ മോചിപ്പിക്കൂ.

उप॑ ते॒ गा इ॒वाक॑रं वृणी॒ष्व दु॑हितर्दिवः ।
रात्रि॒ स्तोमं॒ न जि॒ग्युषे॑ ॥

പശുക്കളെപ്പോലെ നിന്റെ അരികിൽ സ്തുതി ഞാൻ കൊണ്ടുവന്നു; ദ്യുലോകത്തിന്റെ പുത്രീ, അതിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കൂ. രാത്രീ, ജേതാവിന് സ്തോത്രമെന്നപോലെ അത് സ്വീകരിക്കൂ.