ரிக் வேதம் · சூக்தம் 10.127

10.127.1

रात्री॒ व्य॑ख्यदाय॒ती पु॑रु॒त्रा दे॒व्य॑क्षभिः॑ ।
विश्वा॒ अधि॒ श्रियो॑ऽधित ॥

இரவு தன் கண்களால் பல வடிவங்களில் தோன்றி வருகிறாள்; தெய்வ இரவு வரும்போது அனைத்து வளங்களையும் தன்மேல் வைத்துக் கொண்டாள்.

ओर्व॑प्रा॒ अम॑र्त्या नि॒वतो॑ दे॒व्यु॑द्वतः॑ ।
ज्योति॑षा बाधते॒ तमः॑ ॥

இறவாத தெய்வம் பரந்த வெளியை நிரப்பியுள்ளாள்; தாழ்ந்தவையையும் உயர்ந்தவையையும் நிரப்பி ஒளியால் இருளை விரட்டுகிறாள்.

निरु॒ स्वसा॑रमस्कृतो॒षसं॑ दे॒व्या॑य॒ती ।
अपेदु॑ हासते॒ तमः॑ ॥

தெய்வமே, வருகின்ற இரவு தன் சகோதரி உஷையை வெளிப்படுத்தினாள்; இப்போது அவள் இருளை உண்மையில் விட்டுவிடட்டும்.

सा नो॑ अ॒द्य यस्या॑ व॒यं नि ते॒ याम॒न्नवि॑क्ष्महि ।
वृ॒क्षे न व॑स॒तिं वयः॑ ॥

அந்த இரவு இன்று எங்களுக்கே; அவள் வருகையில் நாங்கள் உன்னுள் அமைதி கொள்கிறோம், பறவைகள் மரத்தில் உறைவிடம் கொள்வது போல.

नि ग्रामा॑सो अविक्षत॒ नि प॒द्वन्तो॒ नि प॒क्षिणः॑ ।
नि श्ये॒नास॑श्चिद॒र्थिनः॑ ॥

கிராமவாசிகள் ஓய்ந்தனர்; நடப்பவர்கள் ஓய்ந்தனர்; பறவைகள் ஓய்ந்தன; பருந்துகளும் கூட, தேடிச் செல்பவர்களும் ஓய்ந்தனர்.

या॒वया॑ वृ॒क्यं॑ वृकं॑ य॒वय॑ स्ते॒नमू॑र्म्ये ।
अथा॑ नः सु॒तरा॑ भव ॥

இரவே, பெண் ஓநாயை விரட்டு; ஓநாயை விரட்டு; திருடனையும் விரட்டு; பின்பு எங்களுக்கு எளிதில் கடக்கத் தக்கவளாக ஆகு.

उप॑ मा॒ पेपि॑श॒त्तमः॑ कृ॒ष्णं व्य॑क्तमस्थित ।
उष॑ ऋ॒णेव॑ यातय ॥

இருள் என் அருகில் வந்தது; கருமை விரிந்து வெளிப்பட்டு நின்றது. உஷா, கடனிலிருந்து விடுவிப்பது போல் என்னை விடுவி.

उप॑ ते॒ गा इ॒वाक॑रं वृणी॒ष्व दु॑हितर्दिवः ।
रात्रि॒ स्तोमं॒ न जि॒ग्युषे॑ ॥

பசுக்களைப் போல் உன்னருகில் துதியைக் கொண்டு வந்தேன்; விண்ணின் மகளே, அதைத் தேர்ந்தெடு. இரவே, வெற்றியாளனுக்குப் பாடல் போல் அதை ஏற்றுக்கொள்.