Ṛgveda · Sūkta 10.59
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.59.1
प्र ता॒र्यायुः॑ प्रत॒रं नवी॑यः॒ स्थाता॑रेव॒ क्रतु॑मता॒ रथ॑स्य ।
अध॒ च्यवा॑न॒ उत्त॑वी॒त्यर्थं॑ परात॒रं सु निरृ॑तिर्जिहीताम् ॥
Möge das Leben verlängert und erneuert werden, wie die zwei festen Pole eines klugen Wagens. Dann möge Cyavāna kraftvoll auf sein Ziel zugehen; möge das Verderben weit entfernt weichen.
10.59.2
साम॒न्नु रा॒ये नि॑धि॒मन्न्वन्नं॒ करा॑महे॒ सु पु॑रु॒ध श्रवां॑सि ।
ता नो॒ विश्वा॑नि जरि॒ता म॑मत्तु परात॒रं सु निरृ॑तिर्जिहीताम् ॥
Jetzt sei der Sāman-Gesang für den Reichtum; jetzt mögen wir reichlich Speise bereiten, schatzreich, und viele Ruhmestaten mögen uns zuteilwerden. Alles dies erfreue den Sänger; möge das Verderben weit entfernt weichen.
10.59.3
अ॒भी ष्व॑र्यः पौंस्यै॑र्भवेम॒ द्यौर्न भूमिं॑ गि॒रयो॒ नाज्रा॑न् ।
ता नो॒ विश्वा॑नि जरि॒ता चि॑केत परात॒रं सु निरृ॑तिर्जिहीताम् ॥
Durch männliche Taten mögen wir wahrhaftig unter den Edlen sein, wie der Himmel über der Erde und die Berge über dem unbewegten Grund. Möge jener Sänger uns alle erkennen; möge das Verderben weit entfernt weichen.
10.59.4
मो षु णः॑ सोम मृ॒त्यवे॒ परा॑ दाः॒ पश्ये॑म॒ नु सूर्य॑मु॒च्चर॑न्तम् ।
द्युभि॑र्हि॒तो ज॑रि॒मा सू नो॑ अस्तु परात॒रं सु निरृ॑तिर्जिहीताम् ॥
O Soma, gib uns nicht dem Tod preis; mögen wir nun die aufgehende Sonne sehen. Mit den Tagen möge uns das Alter gut zuteilwerden; möge das Verderben weit entfernt weichen.
10.59.5
असु॑नीते॒ मनो॑ अ॒स्मासु॑ धारय जी॒वात॑वे॒ सु प्र ति॑रा न॒ आयुः॑ ।
रा॒र॒न्धि नः॒ सूर्य॑स्य सं॒दृशि॑ घृ॒तेन॒ त्वं त॒न्वं॑ वर्धयस्व ॥
O Lebensspender, halte den Geist in uns fest, damit wir gut leben, und führe das Leben voran. Lass uns im Anblick der Sonne strahlen; mit Schmalz stärke deinen eigenen Leib.
10.59.6
असु॑नीते॒ पुन॑र॒स्मासु॒ चक्षुः॒ पुनः॑ प्रा॒णमि॒ह नो॑ धेहि॒ भोग॑म् ।
ज्योक्प॑श्येम॒ सूर्य॑मु॒च्चर॑न्त॒मनु॑मते मृ॒ळया॑ नः स्व॒स्ति ॥
O Lebensspender, schenke uns wieder das Sehen, und hier schenke uns wieder Atem und Freude. Mögen wir die aufgehende Sonne ungeschwächt sehen. O zustimmende Göttin, erweise uns Gnade; schenke uns Wohlergehen.
10.59.7
पुन॑र्नो॒ असुं॑ पृथि॒वी द॑दातु॒ पुन॒र्द्यौर्दे॒वी पुन॑र॒न्तरि॑क्षम् ।
पुन॑र्नः॒ सोम॑स्त॒न्वं॑ ददातु॒ पुनः॑ पू॒षा प॒थ्यां॑ या स्व॒स्तिः ॥
Die Erde gebe uns den Atem wieder, die göttliche Himmel gebe ihn wieder; der Luftraum gebe ihn wieder. Soma gebe uns den Leib wieder, und Pūṣan gebe uns wieder den Weg, der zum Heil führt.
10.59.8
शं रोद॑सी सु॒बन्ध॑वे य॒ह्वी ऋ॒तस्य॑ मा॒तरा॒ भर॑ता॒मप॒ यद्रपो॑ ।
द्यौः पृ॑थिवि क्ष॒मा रपो॒ मो षु ते॒ किं च॒नाम॑मत् ॥
Friede dem guten Gefährten; mögen die beiden weiten Welten, die großen Mütter der Ordnung, das Übel forttragen. O Himmel, o Erde, entfernt mit Geduld das Übel; möge euch niemals etwas schaden.
10.59.9
अव॑ द्व॒के अव॑ त्रि॒का दि॒वश्च॑रन्ति भेष॒जा क्ष॒मा च॑रि॒ष्ण्वे॑क॒कम् ।
भर॑ता॒मप॒ यद्रपो॒ द्यौः पृ॑थिवि क्ष॒मा रपो॒ मो षु ते॒ किं च॒नाम॑मत् ॥
Zweifache und dreifache Heilkräuter steigen vom Himmel herab und ziehen geduldig, einzeln, über die Erde. Mögen die beiden Welten das Übel forttragen. O Himmel, o Erde, entfernt mit Geduld das Übel; möge euch niemals etwas schaden.
10.59.10
समि॑न्द्रेरय॒ गाम॑न॒ड्वाहं॒ य आव॑हदुशी॒नरा॑ण्या॒ अनः॑ ।
भर॑ता॒मप॒ यद्रपो॒ द्यौः पृ॑थिवि क्ष॒मा रपो॒ मो षु ते॒ किं च॒नाम॑मत् ॥
O Indra, treibe zusammen die Kuh und den Ochsenkarren an, den die Frau der Uśīnara gezogen hat. Mögen die beiden Welten das Übel forttragen. O Himmel, o Erde, entfernt mit Geduld das Übel; möge euch niemals etwas schaden.