ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 10.94
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.94.1
प्रैते व॑दन्तु॒ प्र व॒यं व॑दाम॒ ग्राव॑भ्यो॒ वाचं॑ वदता॒ वद॑द्भ्यः ।
यद॑द्रयः पर्वताः सा॒कमा॒शवः॒ श्लोकं॒ घोषं॒ भर॒थेन्द्रा॑य सो॒मिनः॑ ॥
ସେମାନେ କହନ୍ତୁ; ଆମେ ମଧ୍ୟ ପଥରମାନଙ୍କ ପାଇଁ କହିବା। ହେ ପଥରମାନେ, ହେ ପର୍ବତମାନେ, ତୁମେ ଏକାଠି ଶୀଘ୍ର ଆସିଲେ, ହେ ସୋମ ନିଷ୍କାଶକମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ଳୋକ ଓ ଗର୍ଜନ ଆଣୁଛ।
10.94.2
ए॒ते व॑दन्ति श॒तव॑त्स॒हस्र॑वद॒भि क्र॑न्दन्ति॒ हरि॑तेभिरा॒सभिः॑ ।
वि॒ष्ट्वी ग्रावा॑णः सु॒कृतः॑ सुकृ॒त्यया॒ होतु॑श्चि॒त्पूर्वे॑ हवि॒रद्य॑माशत ॥
ସେମାନେ ଶହେ ଗୁଣ ଓ ହଜାର ଗୁଣ କହନ୍ତି; ସବୁଜ-ହଳଦିଆ ଉଖଳ ସହିତ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି। ହେ ସୁନିର୍ମିତ ପଥରମାନେ, ନିପୁଣ କର୍ମରେ, ହୋତାଙ୍କ କର୍ମରେ ହିଁ ପୂର୍ବଜମାନେ ହବିଷ୍ୟ ଅନ୍ନରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
10.94.3
ए॒ते व॑द॒न्त्यवि॑दन्न॒ना मधु॒ न्यू॑ङ्खयन्ते॒ अधि॑ प॒क्व आमि॑षि ।
वृ॒क्षस्य॒ शाखा॑मरु॒णस्य॒ बप्स॑त॒स्ते सूभ॑र्वा वृष॒भाः प्रेम॑राविषुः ॥
ସେମାନେ କହନ୍ତି; ଏଠାରେ ମଧୁ ନ ପାଇ ପାଚିଲା ସୋମକୁ ପାତ୍ରରେ ତଳକୁ ହଲାନ୍ତି। ଗଛର ଡାଳ ଓ ଲାଲ ରସ ଧରି ସେହି ଭଲ ବହନକାରୀ ବୃଷଭମାନେ ଶୀଘ୍ର ଦୌଡ଼ିଲେ।
10.94.4
बृ॒हद्व॑दन्ति मदि॒रेण॑ म॒न्दिनेन्द्रं॒ क्रोश॑न्तोऽविदन्न॒ना मधु॑ ।
सं॒रभ्या॒ धीराः॒ स्वसृ॑भिरनर्तिषुराघो॒षय॑न्तः पृथि॒वीमु॑प॒ब्दिभिः॑ ॥
ସେମାନେ ମହତ୍ କହନ୍ତି; ମଦକାରୀ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟୀ ସୋମରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଚିତ୍କାର କରି, ଏଠାରେ ମଧୁ ପାଇଲେ। ଦୃଢ଼ ଧୀରମାନେ ଭଉଣୀମାନଙ୍କ ସହିତ ନାଚିଲେ, ପଥରମାନଙ୍କ ସହିତ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ କରି।
10.94.5
सु॒प॒र्णा वाच॑मक्र॒तोप॒ द्यवि॑ आख॒रे कृष्णा॑ इषि॒रा अ॑नर्तिषुः ।
न्य॑ङ्नि य॒न्त्युप॑रस्य निष्कृ॒तं पु॒रू रेतो॑ दधिरे सूर्य॒श्वितः॑ ॥
ପକ୍ଷବିଶିଷ୍ଟମାନେ ବାକ୍ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ଆକାଶରେ, ଉଖଳରେ, କଳା ଶୀଘ୍ର ଲୋକମାନେ ନାଚିଲେ। ତଳକୁ ତଳକୁ ସିଧା ଛିଡ଼ା ଶୁଦ୍ଧି-ସ୍ଥାନକୁ ଓହ୍ଲାନ୍ତି; ବହୁତ ବୀଜ ରଖନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଖୋଜୁଥିବା।
10.94.6
उ॒ग्रा इ॑व प्र॒वह॑न्तः स॒माय॑मुः सा॒कं यु॒क्ता वृष॑णो॒ बिभ्र॑तो॒ धुरः॑ ।
यच्छ्व॒सन्तो॑ जग्रसा॒ना अरा॑विषुः शृ॒ण्व ए॑षां प्रो॒थथो॒ अर्व॑तामिव ॥
ଉଗ୍ରମାନଙ୍କ ପରି, ଶୀଘ୍ର ଆଗକୁ ଧାଇଁଥିବାମାନଙ୍କ ପରି ସେମାନେ ଏକାଠି ଧରିଲେ; ଯୁଆଲରେ ବନ୍ଧା ବୃଷଭମାନେ ଧୂରା ବହନ କଲେ। ଶ୍ୱାସ ନେଇ ଗିଳି ଗିଳି ସେମାନେ ଦୌଡ଼ିଲେ, ତେବେ ଏମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ—ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଧୂରାବାହକ ପରି।
10.94.7
दशा॑वनिभ्यो॒ दश॑कक्ष्येभ्यो॒ दश॑योक्त्रेभ्यो॒ दश॑योजनेभ्यः ।
दशा॑भीशुभ्यो अर्चता॒जरे॑भ्यो॒ दश॒ धुरो॒ दश॑ यु॒क्ता वह॑द्भ्यः ॥
ଦଶ ଅବନି ଥିବାମାନଙ୍କୁ, ଦଶ କକ୍ଷ୍ୟ ଥିବାମାନଙ୍କୁ, ଦଶ ଯୋକ୍ତ୍ର ଥିବାମାନଙ୍କୁ, ଦଶ ଯୋଜନ ଥିବାମାନଙ୍କୁ, ଦଶ ଅଭୀଶୁ ଥିବାମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ଜରାହୀନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦଶ ଅକ୍ଷ ଓ ବହନକାରୀ ଦଶ ଯୁକ୍ତ ଅଶ୍ୱ ଦିଅ।
10.94.8
ते अद्र॑यो॒ दश॑यन्त्रास आ॒शव॒स्तेषा॑मा॒धानं॒ पर्ये॑ति हर्य॒तम् ।
त ऊ॑ सु॒तस्य॑ सो॒म्यस्यान्ध॑सो अं॒शोः पी॒यूषं॑ प्रथ॒मस्य॑ भेजिरे ॥
ସେହି ପଥରଗୁଡ଼ିକ ଦଶ ଲଗାମ ଥିବା, ଦ୍ରୁତ; ସେମାନଙ୍କ ସ୍ଥାପନର ଚାରିପାଶେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ (ରସ) ଘୂରେ। ସେମାନେ ନିଷ୍ପୀଡ଼ିତ ସୋମର, ମଧୁର ଅନ୍ଧସର ବିନ୍ଦୁର ପ୍ରଥମ ପାନ ପାଆନ୍ତି।
10.94.9
ते सो॒मादो॒ हरी॒ इन्द्र॑स्य निंसते अं॒शुं दु॒हन्तो॒ अध्या॑सते॒ गवि॑ ।
तेभि॑र्दु॒ग्धं प॑पि॒वान्त्सो॒म्यं मधु॒ इन्द्रो॑ वर्धते॒ प्रथ॑ते वृषा॒यते॑ ॥
ସୋମରେ ମତ୍ତ ସେହି ଦୁଇ ପିଙ୍ଗଳ (ଅଶ୍ୱ) ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର (ରଥ) ଟାଣନ୍ତି; ରସ ଦୁହାଇ ସେମାନେ ଗାଈ ଉପରେ ବସନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁହାଯାଇଥିବା ମଧୁର ସୋମ-ମଧୁ ପାନ କରି ଇନ୍ଦ୍ର ବଢ଼େ, ବିସ୍ତାର ପାଏ, ବୃଷଭ ପରି ଉଛୁଳେ।
10.94.10
वृषा॑ वो अं॒शुर्न किला॑ रिषाथ॒नेळा॑वन्तः॒ सद॒मित्स्थ॒नाशि॑ताः ।
रै॒व॒त्येव॒ मह॑सा॒ चार॑व स्थन॒ यस्य॑ ग्रावाणो॒ अजु॑षध्वमध्व॒रम् ॥
ତୁମର ବୃଷଭ-ରସ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ ନାହିଁ; ଇଳାବାନ୍ ସଦା ସ୍ଥାପିତ ତୁମେମାନେ (ପଥରମାନେ) ଠିକ୍ ଅଛ। ରୈବତ ପରି ନିଜ ମହିମାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଠିଆ ହୋଇଛ। ହେ ପଥରମାନେ, ଯେଉଁ ଅଧ୍ୱରକୁ ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରିଛ ତାହା ଧନ୍ୟ।
10.94.11
तृ॒दि॒ला अतृ॑दिलासो॒ अद्र॑यो अश्रम॒णा अशृ॑थिता॒ अमृ॑त्यवः ।
अ॒ना॒तु॒रा अ॒जरा॒ स्थाम॑विष्णवः सुपी॒वसो॒ अतृ॑षिता॒ अतृ॑ष्णजः ॥
ଶ୍ରାନ୍ତ ନ ହୋଇଥିବା, ଶ୍ରାନ୍ତ ନ ହୋଇଥିବା, ପଥରମାନେ; ଅଖଣ୍ଡ, ଅବାଧ, ଅମର। ଜରାହୀନ, ଅଚଳ, ଅବାଧ, ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟହୀନ; ଭଲ ପୋଷିତ, ତୃଷ୍ଣାହୀନ, ତୃଷ୍ଣାରହିତ।
10.94.12
ध्रु॒वा ए॒व वः॑ पि॒तरो॑ यु॒गेयु॑गे॒ क्षेम॑कामासः॒ सद॑सो॒ न यु॑ञ्जते ।
अ॒जु॒र्यासो॑ हरि॒षाचो॑ ह॒रिद्र॑व॒ आ द्यां रवे॑ण पृथि॒वीम॑शुश्रवुः ॥
ସ୍ଥିରମାନେ, ତୁମ ପିତୃମାନେ ଯୁଗେ ଯୁଗେ କଲ୍ୟାଣ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି; ସେମାନେ ନିଜ ଆସନ ସହ ଯୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଜରାହୀନ, ହରି-ବାହକ, ହରି-ଗତି, ଗର୍ଜନରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଉଭୟକୁ ଶୁଣାଇଲେ।
10.94.13
तदिद्व॑द॒न्त्यद्र॑यो वि॒मोच॑ने॒ याम॑न्नञ्ज॒स्पा इ॑व॒ घेदु॑प॒ब्दिभिः॑ ।
वप॑न्तो॒ बीज॑मिव धान्या॒कृतः॑ पृ॒ञ्चन्ति॒ सोमं॒ न मि॑नन्ति॒ बप्स॑तः ॥
ପେଷୁଥିବା ପଥରମାନେ ଏପରି କହନ୍ତି; ମୁକ୍ତ ହେଲାବେଳେ ସେମାନେ ଜଳପଥରେ ନିର୍ମଳ ହାତବିଶିଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ପରି ଥାଆନ୍ତି। ତଳ ପଥରରେ ବୀଜ ବୁଣୁଥିବା ଶସ୍ୟ-କୃଷକଙ୍କ ପରି ସେମାନେ ସୋମକୁ ମିଶାନ୍ତି, ତାହାକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
10.94.14
सु॒ते अ॑ध्व॒रे अधि॒ वाच॑मक्र॒ता क्री॒ळयो॒ न मा॒तरं॑ तु॒दन्तः॑ ।
वि षू मु॑ञ्चा सुषु॒वुषो॑ मनी॒षां वि व॑र्तन्ता॒मद्र॑य॒श्चाय॑मानाः ॥
ସୋମ ପେଷାଯାଉଥିବା ଯଜ୍ଞରେ ସେମାନେ ବାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି, ଖେଳୁଥିବା ପିଲାମାନେ ମାଆକୁ ଠେଲିବା ପରି। (ଯଜମାନ), ପେଷକର ମନୀଷା ମୁକ୍ତ କର; ଚଞ୍ଚଳ ପଥରମାନେ ଘୂରି ଚାଲନ୍ତୁ।