ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 2.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.13.1
ऋ॒तुर्जनि॑त्री॒ तस्या॑ अ॒पस्परि॑ म॒क्षू जा॒त आवि॑श॒द्यासु॒ वर्ध॑ते ।
तदा॑ह॒ना अ॑भवत्पि॒प्युषी॒ पयो॑ अं॒शोः पी॒यूषं॑ प्रथ॒मं तदु॒क्थ्य॑म् ॥
ଋତର ମାତା ସେହି ଜଳରାଶିର ଚାରିପାଶେ ଶୀଘ୍ର ଜନ୍ମିଲେ; ସେଥିରେ ସେ ବଢ଼ନ୍ତି। ସେ ହିଁ ପ୍ରହାରକାରୀ ହେଲେ, ପୁଷ୍ଟିଦାୟୀ ଦୁଗ୍ଧ ହେଲେ, ସୋମରସର ପ୍ରଥମ ରସ; ତାହା ହିଁ ପ୍ରଶଂସନୀୟ।
2.13.2
स॒ध्रीमा य॑न्ति॒ परि॒ बिभ्र॑तीः॒ पयो॑ वि॒श्वप्स्न्या॑य॒ प्र भ॑रन्त॒ भोज॑नम् ।
स॒मा॒नो अध्वा॑ प्र॒वता॑मनु॒ष्यदे॒ यस्ताकृ॑णोः प्रथ॒मं सास्यु॒क्थ्यः॑ ॥
ସେମାନେ ଏକତ୍ର ଆସନ୍ତି, ଚାରିପାଶେ ଦୁଗ୍ଧ ବହନ କରି; ସର୍ବବ୍ୟାପୀଙ୍କ ପାଇଁ ସେମାନେ ଭୋଜନ ଆଣନ୍ତି। ପ୍ରବାହିତମାନଙ୍କର ପଥ ଏକ; ଯିଏ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟି କଲା, ତୁମେ ହିଁ ପ୍ରଶଂସନୀୟ।
2.13.3
अन्वेको॑ वदति॒ यद्ददा॑ति॒ तद्रू॒पा मि॒नन्तद॑पा॒ एक॑ ईयते ।
विश्वा॒ एक॑स्य वि॒नुद॑स्तितिक्षते॒ यस्ताकृ॑णोः प्रथ॒मं सास्यु॒क्थ्यः॑ ॥
ଗୋଟିଏ ପଛରେ ସେ କହେ, ଯାହା ଦିଏ ତାହା; ରୂପ ଗଢ଼ନ୍ତା, କର୍ମ ଯାହାର ଜଳ, ସେ ଏକାକୀ ଚାଲେ। ଗୋଟିଏର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁକୁ ସେ ସହେ; ଯିଏ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟି କଲା, ତୁମେ ହିଁ ପ୍ରଶଂସନୀୟ।
2.13.4
प्र॒जाभ्यः॑ पु॒ष्टिं वि॒भज॑न्त आसते र॒यिमि॑व पृ॒ष्ठं प्र॒भव॑न्तमाय॒ते ।
असि॑न्व॒न्दंष्ट्रैः॑ पि॒तुर॑त्ति॒ भोज॑नं॒ यस्ताकृ॑णोः प्रथ॒मं सास्यु॒क्थ्यः॑ ॥
ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ପୁଷ୍ଟି ବଣ୍ଟନ କରି ସେମାନେ ବସନ୍ତି, ଆସୁଥିବା ପାଇଁ ସମ୍ପଦର ଆଧାର ପରି। ନ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଦାନ୍ତରେ ସେ ପିତାଙ୍କ ଭୋଜନ ଖାଏ; ଯିଏ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ସୃଷ୍ଟି କଲା, ତୁମେ ହିଁ ପ୍ରଶଂସନୀୟ।
2.13.5
अधा॑कृणोः पृथि॒वीं सं॒दृशे॑ दि॒वे यो धौ॑ती॒नाम॑हिह॒न्नारि॑णक्प॒थः ।
तं त्वा॒ स्तोमे॑भिरु॒दभि॒र्न वा॒जिनं॑ दे॒वं दे॒वा अ॑जन॒न्त्सास्यु॒क्थ्यः॑ ॥
ତେବେ ତୁମେ ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ, ଦ୍ୟୁଲୋକ ପାଇଁ ରଚିଲ; ହେ ପ୍ରହାରକ, ଯିଏ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନଙ୍କର ପଥ ଖୋଲିଲ। ସେହି ତୁମକୁ, ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ଜଳ ଦ୍ୱାରା, ବଳବାନ ଅଶ୍ୱ ପରି, ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ତୁମେ ହିଁ ପ୍ରଶଂସନୀୟ।
2.13.6
यो भोज॑नं च॒ दय॑से च॒ वर्ध॑नमा॒र्द्रादा शुष्कं॒ मधु॑मद्दु॒दोहि॑थ ।
स शे॑व॒धिं नि द॑धिषे वि॒वस्व॑ति॒ विश्व॒स्यैक॑ ईशिषे॒ सास्यु॒क्थ्यः॑ ॥
ଯିଏ ଭୋଜନ ଓ ବୃଦ୍ଧି ଦିଏ, ସେ ଆର୍ଦ୍ରରୁ ଶୁଷ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର ରସ ଦୋହନ କଲା; ସେହି ନିଧି ବିବସ୍ୱାନରେ ରଖିଲ। ସମସ୍ତଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱାମୀ ହୋଇ ତୁମେ ଶାସନ କର; ତୁମେ ହିଁ ପ୍ରଶଂସନୀୟ।
2.13.7
यः पु॒ष्पिणी॑श्च प्र॒स्व॑श्च॒ धर्म॒णाधि॒ दाने॒ व्य॑वनी॒रधा॑रयः ।
यश्चास॑मा॒ अज॑नो दि॒द्युतो॑ दि॒व उ॒रुरू॒र्वाँ अ॒भितः॒ सास्यु॒क्थ्यः॑ ॥
ଯିଏ ଫୁଲିଆ ଓ ପ୍ରବାହୀ ଜଳକୁ ନିଜ ବଳରେ ଧାରଣ କଲେ, ଆକାଶରୁ ଅନୁପମ ବିଜୁଳି ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷକୁ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିଲେ, ତୁମେ ହିଁ ସ୍ତୁତ୍ୟ।
2.13.8
यो ना॑र्म॒रं स॒हव॑सुं॒ निह॑न्तवे पृ॒क्षाय॑ च दा॒सवे॑शाय॒ चाव॑हः ।
ऊ॒र्जय॑न्त्या॒ अप॑रिविष्टमा॒स्य॑मु॒तैवाद्य पु॑रुकृ॒त्सास्यु॒क्थ्यः॑ ॥
ନାରମରକୁ ସହବସୁକୁ ମାରିବା ପାଇଁ, ପୃକ୍ଷ ପାଇଁ ଓ ଦାସବେଶ ପାଇଁ ଯିଏ ନାଶ କଲେ, ଏବଂ ଊର୍ଜୟନ୍ତୀର ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁଖ ମଧ୍ୟ; ଆଜି ମଧ୍ୟ, ହେ ବହୁକର୍ମା, ତୁମେ ହିଁ ସ୍ତୁତ୍ୟ।
2.13.9
श॒तं वा॒ यस्य॒ दश॑ सा॒कमाद्य॒ एक॑स्य श्रु॒ष्टौ यद्ध॑ चो॒दमावि॑थ ।
अ॒र॒ज्जौ दस्यू॒न्त्समु॑नब्द॒भीत॑ये सुप्रा॒व्यो॑ अभवः॒ सास्यु॒क्थ्यः॑ ॥
ଯାହାକୁ ଶହେ କିମ୍ବା ଦଶ ଏକାଠି ଦିଆଗଲା, ଯେତେବେଳେ ଏକ ପାଇଁ ସଂଗ୍ରାମରେ ତୁମେ ପ୍ରାଚୀର ରକ୍ଷା କଲ; ଜାଲରେ ଦସ୍ୟୁମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି ବାନ୍ଧିଲ; ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସହଜରେ ରକ୍ଷଣୀୟ ହେଲ; ତୁମେ ହିଁ ସ୍ତୁତ୍ୟ।
2.13.10
विश्वेदनु॑ रोध॒ना अ॑स्य॒ पौंस्यं॑ द॒दुर॑स्मै दधि॒रे कृ॒त्नवे॒ धन॑म् ।
षळ॑स्तभ्ना वि॒ष्टिरः॒ पञ्च॑ सं॒दृशः॒ परि॑ प॒रो अ॑भवः॒ सास्यु॒क्थ्यः॑ ॥
ସମସ୍ତେ ପ୍ରକୃତରେ ତାଙ୍କ ପୌରୁଷକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ, କର୍ମକର୍ତ୍ତା ପାଇଁ ଧନ ରଖିଲେ; ଛଅ ସ୍ତମ୍ଭ ତୁମେ ଠିଆ କଲ, ପାଞ୍ଚ ଦିଗର ମିଳିତ ସ୍ତମ୍ଭ; ତୁମେ ପାରିକି (ସବୁଠାରୁ ଆଗରେ) ହେଲ; ତୁମେ ହିଁ ସ୍ତୁତ୍ୟ।
2.13.11
सु॒प्र॒वा॒च॒नं तव॑ वीर वी॒र्यं॑ यदेके॑न॒ क्रतु॑ना वि॒न्दसे॒ वसु॑ ।
जा॒तूष्ठि॑रस्य॒ प्र वयः॒ सह॑स्वतो॒ या च॒कर्थ॒ सेन्द्र॒ विश्वा॑स्यु॒क्थ्यः॑ ॥
ହେ ବୀର, ତୁମ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ତମ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ଏକ ସଂକଳ୍ପରେ ତୁମେ ଧନ ପାଅ; ଜାତୂଷ୍ଠିରଙ୍କ ବଳ ତୁମେ ଆଗକୁ ନେଲ, ବଳବାନଙ୍କ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ତୁମେ କଲ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ହିଁ ସ୍ତୁତ୍ୟ।
2.13.12
अर॑मयः॒ सर॑पस॒स्तरा॑य॒ कं तु॒र्वीत॑ये च व॒य्या॑य च स्रु॒तिम् ।
नी॒चा सन्त॒मुद॑नयः परा॒वृजं॒ प्रान्धं श्रो॒णं श्र॒वय॒न्त्सास्यु॒क्थ्यः॑ ॥
ସତ୍କର୍ମୀମାନଙ୍କୁ ତାର ପାଇଁ ଓ ତୁର୍ବୀତି ଏବଂ ବୟ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଆନନ୍ଦିତ କଲ, ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ବାଣୀ ମଧ୍ୟ ଦେଲ; ତଳମୁଖୀ ପ୍ରାଣୀକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇଲ, ଅନ୍ଧକୁ ଆଗକୁ ନେଲ, ଖଞ୍ଜକୁ ଶୁଣାଇଲ; ତୁମେ ହିଁ ସ୍ତୁତ୍ୟ।
2.13.13
अ॒स्मभ्यं॒ तद्व॑सो दा॒नाय॒ राधः॒ सम॑र्थयस्व ब॒हु ते॑ वस॒व्य॑म् ।
इन्द्र॒ यच्चि॒त्रं श्र॑व॒स्या अनु॒ द्यून्बृ॒हद्व॑देम वि॒दथे॑ सु॒वीराः॑ ॥
ହେ ବସୁ, ଆମକୁ ଦାନ ପାଇଁ ସେ ଧନ ଭଲ ଭାବେ ଖୋଜି ଦିଅ; ତୁମ ପାଖରେ ତାହା ବହୁତ ଅଛି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦିନ ଦିନ ଯଶସ୍ୱୀ ହେଉଥିବା ତୁମର ସେ ମହାନ ସ୍ତୁତି ସଭାରେ ଉତ୍ତମ ବୀର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମେ କହିବା।