Ṛgveda · Sūkta 3.31
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.31.1
शास॒द्वह्नि॑र्दुहि॒तुर्न॒प्त्यं॑ गाद्वि॒द्वाँ ऋ॒तस्य॒ दीधि॑तिं सप॒र्यन् ।
पि॒ता यत्र॑ दुहि॒तुः सेक॑मृ॒ञ्जन्त्सं श॒ग्म्ये॑न॒ मन॑सा दध॒न्वे ॥
Agni, der Priester, der den Glanz der kosmischen Ordnung kennt und ehrt, kam und unterwies die Nachkommen der Tochter; dort vereinigte sich der Vater, die Samen der Tochter benetzend, mit frohem Sinn.
3.31.2
न जा॒मये॒ तान्वो॑ रि॒क्थमा॑रैक्च॒कार॒ गर्भं॑ सनि॒तुर्नि॒धान॑म् ।
यदी॑ मा॒तरो॑ ज॒नय॑न्त॒ वह्नि॑म॒न्यः क॒र्ता सु॒कृतो॑र॒न्य ऋ॒न्धन् ॥
Er nahm kein Erbe von seiner eigenen Verwandten; er bereitete den Embryo, die Ruhestätte des Erzeugers. Als die Mütter den Priester Agni gebaren, war der eine der Schaffende und der andere der Förderer des Guten.
3.31.3
अ॒ग्निर्ज॑ज्ञे जु॒ह्वा॑ रेज॑मानो म॒हस्पु॒त्राँ अ॑रु॒षस्य॑ प्र॒यक्षे॑ ।
म॒हान्गर्भो॒ मह्या जा॒तमे॑षां म॒ही प्र॒वृद्धर्य॑श्वस्य य॒ज्ञैः ॥
Agni wurde zitternd mit dem Löffel geboren, im vorderen Opfer der großen Söhne der rötlichen Morgenröte. Unter ihnen ist der große Embryo, und der große Regen, geboren mit den Opfern des Haryaśva.
3.31.4
अ॒भि जैत्री॑रसचन्त स्पृधा॒नं महि॒ ज्योति॒स्तम॑सो॒ निर॑जानन् ।
तं जा॑न॒तीः प्रत्युदा॑यन्नु॒षासः॒ पति॒र्गवा॑मभव॒देक॒ इन्द्रः॑ ॥
Die Sieger hielten am Kampf fest; sie erkannten das große Licht aus der Finsternis. Es erkennend, erhoben sich die Morgenröten und kamen hervor, und der eine Indra wurde Herr der Kühe.
3.31.5
वी॒ळौ स॒तीर॒भि धीरा॑ अतृन्दन्प्रा॒चाहि॑न्व॒न्मन॑सा स॒प्त विप्राः॑ ।
विश्वा॑मविन्दन्प॒थ्या॑मृ॒तस्य॑ प्रजा॒नन्नित्ता नम॒सा वि॑वेश ॥
Auf die Kühe in der Höhle stürmten die Standhaften; die sieben begeisterten Seher trieben mit dem Geist voran. Sie fanden alle Pfade der kosmischen Ordnung, und sie kannten sie, und mit Ehrfurcht traten sie in sie ein.
3.31.6
वि॒दद्यदी॑ स॒रमा॑ रु॒ग्णमद्रे॒र्महि॒ पाथः॑ पू॒र्व्यं स॒ध्र्य॑क्कः ।
अग्रं॑ नयत्सु॒पद्यक्ष॑राणा॒मच्छा॒ रवं॑ प्रथ॒मा जा॑न॒ती गा॑त् ॥
Als Saramā die zerbrochene Höhle des Felsens fand, machte sie den alten großen Pfad zu ihrer Gefährtin; als erste wissend, ging sie auf den wohlgeschrittenen Klang der Silben zu.
3.31.7
अग॑च्छदु॒ विप्र॑तमः सखी॒यन्नसू॑दयत्सु॒कृते॒ गर्भ॒मद्रिः॑ ।
स॒सान॒ मर्यो॒ युव॑भिर्मख॒स्यन्नथा॑भव॒दङ्गि॑राः स॒द्यो अर्च॑न् ॥
Indra, der Weiseste, kam als Freund; für den, der recht handelt, trieb der Stein (Donnerkeil) den Keim hervor. Der Mann suchte ihn mit den Jungen, und Aṅgiras, das Opfer begehrend, wurde sogleich ein Lobsänger.
3.31.8
स॒तःस॑तः प्रति॒मानं॑ पुरो॒भूर्विश्वा॑ वेद॒ जनि॑मा॒ हन्ति॒ शुष्ण॑म् ।
प्र णो॑ दि॒वः प॑द॒वीर्ग॒व्युरर्च॒न्त्सखा॒ सखीँ॑रमुञ्च॒न्निर॑व॒द्यात् ॥
Er, das Maß des Seienden, der als Beschützer vorangeht, kennt alle Geburten und erschlägt Śuṣṇa. Uns, der Wegfinder des Himmels, der Kuhsucher, der Freund, der Lob singt, befreit seine Freunde aus der Not.
3.31.9
नि ग॑व्य॒ता मन॑सा सेदुर॒र्कैः कृ॑ण्वा॒नासो॑ अमृत॒त्वाय॑ गा॒तुम् ।
इ॒दं चि॒न्नु सद॑नं॒ भूर्ये॑षां॒ येन॒ मासाँ॒ असि॑षासन्नृ॒तेन॑ ॥
Die Kühe suchend, mit dem Sinn darauf gerichtet, setzten sie sich mit Lobgesängen nieder und bahnten den Weg zur Unsterblichkeit. Noch jetzt besteht ihr weiter Sitz, durch den sie die Monate durch die kosmische Ordnung gewinnen wollten.
3.31.10
स॒म्पश्य॑माना अमदन्न॒भि स्वं पयः॑ प्र॒त्नस्य॒ रेत॑सो॒ दुघा॑नाः ।
वि रोद॑सी अतप॒द्घोष॑ एषां जा॒ते नि॒ष्ठामद॑धु॒र्गोषु॑ वी॒रान् ॥
Ihre eigene Milch schauend, freuten sie sich und melkten den uralten Samen. Ihr Getöse erhitzte die beiden Welten; bei ihrer Geburt setzten sie Helden als Grundlage unter die Kühe.
3.31.11
स जा॒तेभि॑र्वृत्र॒हा सेदु॑ ह॒व्यैरुदु॒स्रिया॑ असृज॒दिन्द्रो॑ अ॒र्कैः ।
उ॒रू॒च्य॑स्मै घृ॒तव॒द्भर॑न्ती॒ मधु॒ स्वाद्म॑ दुदुहे॒ जेन्या॒ गौः ॥
Mit den Geborenen ist er wahrlich der Vṛtra-Erschlager; er befreite mit Opfergaben die Morgenröten, Indra mit Liedern. Die weitleuchtende Kuh, ihm Schmalz bringend, melkte den süßen Met, der mit der Geburt entstand.
3.31.12
पि॒त्रे चि॑च्चक्रुः॒ सद॑नं॒ सम॑स्मै॒ महि॒ त्विषी॑मत्सु॒कृतो॒ वि हि ख्यन् ।
वि॒ष्क॒भ्नन्त॒ स्कम्भ॑नेना॒ जनि॑त्री॒ आसी॑ना ऊ॒र्ध्वं र॑भ॒सं वि मि॑न्वन् ॥
Auch für den Vater machten sie einen Sitz, groß und strahlend für ihn. Die Rechtschaffenen sahen ihn auch abgesondert; mit der Stütze hielten sie die beiden Mütter, Himmel und Erde, auseinander; sitzend wurden sie rasch nach oben vermessen.
3.31.13
म॒ही यदि॑ धि॒षणा॑ शि॒श्नथे॒ धात्स॑द्यो॒वृधं॑ वि॒भ्वं॑ रोद॑स्योः ।
गिरो॒ यस्मि॑न्ननव॒द्याः स॑मी॒चीर्विश्वा॒ इन्द्रा॑य॒ तवि॑षी॒रनु॑त्ताः ॥
Als Himmel und Erde ihm einen festen Platz bereiteten, da entstanden für Indra, den immer Wachsenden und Allgegenwärtigen, in dem alle makellosen und harmonischen Lieder ruhen, alle unversiegbaren Kräfte.
3.31.14
मह्या ते॑ स॒ख्यं व॑श्मि श॒क्तीरा वृ॑त्र॒घ्ने नि॒युतो॑ यन्ति पू॒र्वीः ।
महि॑ स्तो॒त्रमव॒ आग॑न्म सू॒रेर॒स्माकं॒ सु म॑घवन्बोधि गो॒पाः ॥
Großer Indra, ich begehre deine Freundschaft; zum Erschlager des Vṛtra kommen viele Kräfte. Mögen wir dein großes Lob und deine Hilfe erreichen; o Freigebiger, sei uns ein guter Beschützer.
3.31.15
महि॒ क्षेत्रं॑ पु॒रु श्च॒न्द्रं वि॑वि॒द्वानादित्सखि॑भ्यश्च॒रथं॒ समै॑रत् ।
इन्द्रो॒ नृभि॑रजन॒द्दीद्या॑नः सा॒कं सूर्य॑मु॒षसं॑ गा॒तुम॒ग्निम् ॥
Nachdem er das große Feld und das reiche Licht erkannt hatte, lenkte er dann den Wagen gut für seine Gefährten. Indra brachte zusammen mit den Männern die leuchtende Sonne, die Morgenröte, den Pfad und Agni hervor.
3.31.16
अ॒पश्चि॑दे॒ष वि॒भ्वो॑ दमू॑नाः॒ प्र स॒ध्रीची॑रसृजद्वि॒श्वश्च॑न्द्राः ।
मध्वः॑ पुना॒नाः क॒विभिः॑ प॒वित्रै॒र्द्युभि॑र्हिन्वन्त्य॒क्तुभि॒र्धनु॑त्रीः ॥
Dieser allgegenwärtige Indra, der die Wasser bezwang, ließ sie gemeinsam hervorströmen, alle prächtig. Die Dichter reinigen den süßen Trank mit reinen Seihern, und mit Tagen und Nächten bringen sie ihn rasch zum Fließen.
3.31.17
अनु॑ कृ॒ष्णे वसु॑धिती जिहाते उ॒भे सूर्य॑स्य मं॒हना॒ यज॑त्रे ।
परि॒ यत्ते॑ महि॒मानं॑ वृ॒जध्यै॒ सखा॑य इन्द्र॒ काम्या॑ ऋजि॒प्याः ॥
Die beiden, dunkel und schatzbringend, sind durch die Größe der Sonne verehrungswürdig. Wenn deine Größe sich für die Kraft ringsum ausbreitet, o Indra, kommen geliebte, geradlinige Gefährten zu dir.
3.31.18
पति॑र्भव वृत्रहन्त्सू॒नृता॑नां गि॒रां वि॒श्वायु॑र्वृष॒भो व॑यो॒धाः ।
आ नो॑ गहि स॒ख्येभिः॑ शि॒वेभि॑र्म॒हान्म॒हीभि॑रू॒तिभिः॑ सर॒ण्यन् ॥
Erschlager des Vṛtra, werde Herr der wahren Lieder; sei der Geber des ganzen Lebens, der Starke, der Lebenskraft verleiht. Komm zu uns mit gütigen Freundschaften; großer Indra, komm mit großer Hilfe.
3.31.19
तम॑ङ्गिर॒स्वन्नम॑सा सप॒र्यन्नव्यं॑ कृणोमि॒ सन्य॑से पुरा॒जाम् ।
द्रुहो॒ वि या॑हि बहु॒ला अदे॑वीः॒ स्व॑श्च नो मघवन्त्सा॒तये॑ धाः ॥
Mit Verehrung dienend wie die Aṅgirasas, mache ich Indra, dem Alten, ein neues Lied. Entferne dich von den Bösen und den vielen Gottlosen, o Freigebiger, und gib uns den Himmel zu unserem Wohl.
3.31.20
मिहः॑ पाव॒काः प्रत॑ता अभूवन्त्स्व॒स्ति नः॑ पिपृहि पा॒रमा॑साम् ।
इन्द्र॒ त्वं र॑थि॒रः पा॑हि नो रि॒षो म॒क्षूम॑क्षू कृणुहि गो॒जितो॑ नः ॥
Die Bösen sind reinigend und ausgebreitet geworden; führe uns zum Wohl und zum fernen Ufer jener. Indra, du Wagenlenker, beschütze uns vor Schaden; mach uns schnell zu Siegern über Rinder.
3.31.21
अदे॑दिष्ट वृत्र॒हा गोप॑ति॒र्गा अ॒न्तः कृ॒ष्णाँ अ॑रु॒षैर्धाम॑भिर्गात् ।
प्र सू॒नृता॑ दि॒शमा॑न ऋ॒तेन॒ दुर॑श्च॒ विश्वा॑ अवृणो॒दप॒ स्वाः ॥
Indra, der Vṛtra-Töter, Herr der Rinder, wurde gepriesen; er ging unter die dunklen Kühe mit roten Wohnstätten. Die Wohlgeborenen nach der kosmischen Ordnung zeigend, öffnete er alle Tore und entfernte die Seinen.
3.31.22
शु॒नं हु॑वेम म॒घवा॑न॒मिन्द्र॑म॒स्मिन्भरे॒ नृत॑मं॒ वाज॑सातौ ।
शृ॒ण्वन्त॑मु॒ग्रमू॒तये॑ स॒मत्सु॒ घ्नन्तं॑ वृ॒त्राणि॑ सं॒जितं॒ धना॑नाम् ॥
In diesem Kampf um Beute rufen wir den freigebigen Indra an, den Gerechtesten, für das Glück; den Hörenden, Wilden, den Beschützer in Schlachten, der die Hindernisse schlägt und Reichtümer erobert.