ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.25

5.25.1

अच्छा॑ वो अ॒ग्निमव॑से दे॒वं गा॑सि॒ स नो॒ वसुः॑ ।
रास॑त्पु॒त्र ऋ॑षू॒णामृ॒तावा॑ पर्षति द्वि॒षः ॥

ଆପଣମାନଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ମୁଁ ଦେବ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ; ସେ ଧନଦାତା ଆମକୁ ଧନ ଦେଉନ୍ତୁ। ଋଷିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଋତାବାନ ଶତ୍ରୁଙ୍କଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।

स हि स॒त्यो यं पूर्वे॑ चिद्दे॒वास॑श्चि॒द्यमी॑धि॒रे ।
होता॑रं म॒न्द्रजि॑ह्व॒मित्सु॑दी॒तिभि॑र्वि॒भाव॑सुम् ॥

ସେ ହିଁ ସତ୍ୟ; ପୂର୍ବପୁରୁଷ ଓ ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କଲେ, ମଧୁରଜିହ୍ୱ ତେଜସ୍ୱୀ ହୋତାଙ୍କୁ ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖାରେ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତି।

स नो॑ धी॒ती वरि॑ष्ठया॒ श्रेष्ठ॑या च सुम॒त्या ।
अग्ने॑ रा॒यो दि॑दीहि नः सुवृ॒क्तिभि॑र्वरेण्य ॥

ସେ ଆମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧୀ ଓ ଉତ୍ତମ ସୁମତି ସହିତ ଆମ ପାଇଁ ରହନ୍ତୁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ବରେଣ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଆମ ଧନକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର।

अ॒ग्निर्दे॒वेषु॑ राजति अ॒ग्निर्मर्ते॑ष्वावि॒शन् ।
अ॒ग्निर्नो॑ हव्य॒वाह॑नो अ॒ग्निं धी॒भिः स॑पर्यत ॥

ଅଗ୍ନି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତି ପାଆନ୍ତି; ଅଗ୍ନି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ବାସ କରନ୍ତି। ଆମର ହବିବାହକ ଅଗ୍ନି; ଧୀ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସେବା କର।

अ॒ग्निस्तु॒विश्र॑वस्तमं तु॒विब्र॑ह्माणमुत्त॒मम् ।
अ॒तूर्तं॑ श्राव॒यत्प॑तिं पु॒त्रं द॑दाति दा॒शुषे॑ ॥

ଅଗ୍ନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯଶସ୍ୱୀ, ଅତି ଧୀମାନ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ଅକ୍ଳାନ୍ତ; ଆହ୍ୱାନର ଅଧିପତି ସେ ଦାତାଙ୍କୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଦିଅନ୍ତି।

अ॒ग्निर्द॑दाति॒ सत्प॑तिं सा॒साह॒ यो यु॒धा नृभिः॑ ।
अ॒ग्निरत्यं॑ रघु॒ष्यदं॒ जेता॑र॒मप॑राजितम् ॥

ଅଗ୍ନି ଉତ୍ତମ ପ୍ରଭୁ ଦିଅନ୍ତି; ଯୁଦ୍ଧରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଜିତିବା ଯିଏ, ସେ ମଧ୍ୟ ସେ। ଅଗ୍ନି ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଅଶ୍ୱ, ବିଜେତା ଓ ଅପରାଜିତଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତି।

यद्वाहि॑ष्ठं॒ तद॒ग्नये॑ बृ॒हद॑र्च विभावसो ।
महि॑षीव॒ त्वद्र॒यिस्त्वद्वाजा॒ उदी॑रते ॥

ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ ବିଭାବସୁ, ଯାହା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ମହାନ, ସେହି ସ୍ତୋତ୍ର ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଗାନ କର। ତୁମଠାରୁ ଧନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ରାଣୀଠାରୁ ଯେପରି; ତୁମଠାରୁ ବଳସମୂହ ଉଠେ।

तव॑ द्यु॒मन्तो॑ अ॒र्चयो॒ ग्रावे॑वोच्यते बृ॒हत् ।
उ॒तो ते॑ तन्य॒तुर्य॑था स्वा॒नो अ॑र्त॒ त्मना॑ दि॒वः ॥

ତୁମର ଦୀପ୍ତିମାନ ଶିଖାସବୁ ମହାନ ରୂପେ କୀର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ, ପଥର ପରି (ଚିପଡ଼ା ସୋମ ପରି)। ତୁମର ଗର୍ଜନ, ଶବ୍ଦ ପରି, ନିଜେ ନିଜେ ଦ୍ୟୁଲୋକରୁ ଉଠିଛି।

ए॒वाँ अ॒ग्निं व॑सू॒यवः॑ सहसा॒नं व॑वन्दिम ।
स नो॒ विश्वा॒ अति॒ द्विषः॒ पर्ष॑न्ना॒वेव॑ सु॒क्रतुः॑ ॥

ଏହିପରି ଧନ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଆମେ ସହସ୍ୱାନ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରୁ। ଶୁଭ ସଙ୍କଳ୍ପଯୁକ୍ତ ସେ ଡଙ୍ଗା ପରି ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପାରକୁ ନେଉ।