ऋग्वेद · सूक्त 5.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.32.1
अद॑र्द॒रुत्स॒मसृ॑जो॒ वि खानि॒ त्वम॑र्ण॒वान्ब॑द्बधा॒नाँ अ॑रम्णाः ।
म॒हान्त॑मिन्द्र॒ पर्व॑तं॒ वि यद्वः सृ॒जो वि धारा॒ अव॑ दान॒वं ह॑न् ॥
तू झरा फोडलास आणि जलप्रवाह मोकळे केलेस; अडवलेल्या समुद्रांना तू मुक्त केलेस. हे इंद्रा, तू महान पर्वत फोडून धारा सोडल्या तेव्हा दानवाला मारलेस.
5.32.2
त्वमुत्साँ॑ ऋ॒तुभि॑र्बद्बधा॒नाँ अरं॑ह॒ ऊधः॒ पर्व॑तस्य वज्रिन् ।
अहिं॑ चिदुग्र॒ प्रयु॑तं॒ शया॑नं जघ॒न्वाँ इ॑न्द्र॒ तवि॑षीमधत्थाः ॥
तू ऋतूंनुसार अडवलेले झरे उघडलेस, पर्वताचे स्तनही उघडलेस. हे वज्रधारी, हे उग्र, पसरून पडलेल्या सापाला मारून हे इंद्रा, तू आपले बल स्थापित केलेस.
5.32.3
त्यस्य॑ चिन्मह॒तो निर्मृ॒गस्य॒ वध॑र्जघान॒ तवि॑षीभि॒रिन्द्रः॑ ।
य एक॒ इद॑प्र॒तिर्मन्य॑मान॒ आद॑स्माद॒न्यो अ॑जनिष्ट॒ तव्या॑न् ॥
त्या महान पशूच्या दंडालाही इंद्राने आपल्या शक्तींनी पाडले. तोच एकटा, अप्रतिम, स्वतःला मानणारा; तेव्हा यापेक्षाही बलवान दुसरा जन्मला.
5.32.4
त्यं चि॑देषां स्व॒धया॒ मद॑न्तं मि॒हो नपा॑तं सु॒वृधं॑ तमो॒गाम् ।
वृष॑प्रभर्मा दान॒वस्य॒ भामं॒ वज्रे॑ण व॒ज्री नि ज॑घान॒ शुष्ण॑म् ॥
त्या आनंदित असलेल्यालाही, जो यांचाच स्वभावाने होता, मेघाच्या नातवालाही, सुवर्धित, अंधारात राहणाऱ्यालाही; वर्षाव करणाऱ्या त्या बलवानाने दानवाचे बल, वज्राने वज्रधारी इंद्राने शुष्णाला खाली पाडले.
5.32.5
त्यं चि॑दस्य॒ क्रतु॑भि॒र्निष॑त्तमम॒र्मणो॑ वि॒ददिद॑स्य॒ मर्म॑ ।
यदी॑ं सुक्षत्र॒ प्रभृ॑ता॒ मद॑स्य॒ युयु॑त्सन्तं॒ तम॑सि ह॒र्म्ये धाः ॥
त्यालाही, याच्या कर्मांनी स्थापित झालेल्याला; अमर्माचे मर्म त्याने शोधले. हे सुक्षत्रा, मदात युद्ध इच्छिणाऱ्याला अंधाऱ्या घरात तू ठेवलेस तेव्हा.
5.32.6
त्यं चि॑दि॒त्था क॑त्प॒यं शया॑नमसू॒र्ये तम॑सि वावृधा॒नम् ।
तं चि॑न्मन्दा॒नो वृ॑ष॒भः सु॒तस्यो॒च्चैरिन्द्रो॑ अप॒गूर्या॑ जघान ॥
त्यालाही असा पडलेल्या त्या लहानाला, सूर्यहीन अंधारात वाढलेल्याला; आनंदित वृषभाने सोमरसानंतर मोठ्याने, इंद्राने लपून मारले.
5.32.7
उद्यदिन्द्रो॑ मह॒ते दा॑न॒वाय॒ वध॒र्यमि॑ष्ट॒ सहो॒ अप्र॑तीतम् ।
यदी॒ं वज्र॑स्य॒ प्रभृ॑तौ द॒दाभ॒ विश्व॑स्य ज॒न्तोर॑ध॒मं च॑कार ॥
इंद्राने महान दानवाविरुद्ध आपले अजेय सामर्थ्य उगारले, वज्र उचलून प्रहार केला, तेव्हा सर्व प्राण्यांतील अधमाला त्याने खाली पाडले.
5.32.8
त्यं चि॒दर्णं॑ मधु॒पं शया॑नमसि॒न्वं व॒व्रं मह्याद॑दु॒ग्रः ।
अ॒पाद॑म॒त्रं म॑ह॒ता व॒धेन॒ नि दु॑र्यो॒ण आ॑वृणङ्मृ॒ध्रवा॑चम् ॥
ते पाणी—मध प्राशन करत पडलेल्या, निर्बल, वेटोळे घातलेल्या वृत्राला—उग्र इंद्राने महान प्रहाराने मोकळे केले; पायांविना, कर्कश स्वराच्या सर्पाला त्याने वाईट खड्ड्यात अडवून ठेवले.
5.32.9
को अ॑स्य॒ शुष्मं॒ तवि॑षीं वरात॒ एको॒ धना॑ भरते॒ अप्र॑तीतः ।
इ॒मे चि॑दस्य॒ ज्रय॑सो॒ नु दे॒वी इन्द्र॒स्यौज॑सो भि॒यसा॑ जिहाते ॥
त्याचे प्रचंड सामर्थ्य कोण धारण करू शकेल? एकटा, अपराजित तोच धन वाहतो. या दोन्ही देवीही त्या बलवान इंद्राच्या सामर्थ्याच्या भीतीनेच मागे हटतात.
5.32.10
न्य॑स्मै दे॒वी स्वधि॑तिर्जिहीत॒ इन्द्रा॑य गा॒तुरु॑श॒तीव॑ येमे ।
सं यदोजो॑ यु॒वते॒ विश्व॑माभि॒रनु॑ स्व॒धाव्ने॑ क्षि॒तयो॑ नमन्त ॥
देवी स्वधिती त्याच्यासमोर नम्र होते; इंद्रासाठी मार्ग मोकळा करत, जणू तेजस्विनी. तो आपले बल एकत्र करतो, तेव्हा यामुळे सर्व लोक स्वधायुक्त इंद्रासमोर नमतात.
5.32.11
एकं॒ नु त्वा॒ सत्प॑तिं॒ पाञ्च॑जन्यं जा॒तं शृ॑णोमि य॒शसं॒ जने॑षु ।
तं मे॑ जगृभ्र आ॒शसो॒ नवि॑ष्ठं दो॒षा वस्तो॒र्हव॑मानास॒ इन्द्र॑म् ॥
तूच एकटा सत्पती, पाच लोकांचा प्रिय, जन्मतः यशस्वी आहेस—असे मी लोकांमध्ये ऐकतो. त्या अतिशय तरुणालाच माझ्या इच्छा माझ्यासाठी धरतात, सायंकाळी व पहाटे इंद्राचे आवाहन करीत.
5.32.12
ए॒वा हि त्वामृ॑तु॒था या॒तय॑न्तं म॒घा विप्रे॑भ्यो॒ दद॑तं शृ॒णोमि॑ ।
किं ते॑ ब्र॒ह्माणो॑ गृहते॒ सखा॑यो॒ ये त्वा॒या नि॑द॒धुः काम॑मिन्द्र ॥
असेच खात्रीने मी तुला ऐकतो—ऋतूनुसार रथ चालवणारा, विप्रांना धन देणारा. इंद्रा, तुझ्यासाठी ब्राह्मण व मित्र का स्तुती गातात? ज्यांनी तुझ्यावर आपली इच्छा ठेवली आहे, ते कोण?