ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.32.1
अद॑र्द॒रुत्स॒मसृ॑जो॒ वि खानि॒ त्वम॑र्ण॒वान्ब॑द्बधा॒नाँ अ॑रम्णाः ।
म॒हान्त॑मिन्द्र॒ पर्व॑तं॒ वि यद्वः सृ॒जो वि धारा॒ अव॑ दान॒वं ह॑न् ॥
ତୁମେ ଉତ୍ସ ଫଟାଇଲ, ଜଳଧାରା ମୁକ୍ତ କଲ; ରୋକାଯାଇଥିବା ସମୁଦ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ ମୁକ୍ତ କଲ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମହାନ ପର୍ବତ ଚିରି ଧାରା ଛାଡ଼ିଲ ସମୟରେ ଦାନବକୁ ମାରିଲ।
5.32.2
त्वमुत्साँ॑ ऋ॒तुभि॑र्बद्बधा॒नाँ अरं॑ह॒ ऊधः॒ पर्व॑तस्य वज्रिन् ।
अहिं॑ चिदुग्र॒ प्रयु॑तं॒ शया॑नं जघ॒न्वाँ इ॑न्द्र॒ तवि॑षीमधत्थाः ॥
ତୁମେ ଋତୁ ସହିତ ଅବରୋଧିତ ଉତ୍ସ ଖୋଲିଲ, ପର୍ବତର ସ୍ତନମାନ ମଧ୍ୟ ଖୋଲିଲ। ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ହେ ଉଗ୍ର, ଶୋଇଥିବା ସାପକୁ ମାରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନିଜ ବଳ ସ୍ଥାପନ କଲ।
5.32.3
त्यस्य॑ चिन्मह॒तो निर्मृ॒गस्य॒ वध॑र्जघान॒ तवि॑षीभि॒रिन्द्रः॑ ।
य एक॒ इद॑प्र॒तिर्मन्य॑मान॒ आद॑स्माद॒न्यो अ॑जनिष्ट॒ तव्या॑न् ॥
ସେହି ମହାନ ପଶୁର ଗଦାକୁ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପକାଇଲେ। ସେ ଏକା, ଅପ୍ରତିମ, ନିଜକୁ ଭାବୁଥିବା; ତେବେ ଏଥିରୁ ଅଧିକ ବଳବାନ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜନ୍ମିଲେ।
5.32.4
त्यं चि॑देषां स्व॒धया॒ मद॑न्तं मि॒हो नपा॑तं सु॒वृधं॑ तमो॒गाम् ।
वृष॑प्रभर्मा दान॒वस्य॒ भामं॒ वज्रे॑ण व॒ज्री नि ज॑घान॒ शुष्ण॑म् ॥
ସେହି ଆନନ୍ଦିତ ଜଣକୁ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ଏମାନଙ୍କ ସ୍ୱଭାବରେ ଥିଲା, ମେଘର ନାତିକୁ, ଭଲ ବଢ଼ିଥିବାକୁ, ଅନ୍ଧକାରରେ ରହୁଥିବାକୁ; ବର୍ଷା ବର୍ଷାଉଥିବା ସେ ବଳବାନ ଦାନବର ବଳ, ବଜ୍ରରେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୁଷ୍ଣକୁ ପକାଇ ମାରିଲେ।
5.32.5
त्यं चि॑दस्य॒ क्रतु॑भि॒र्निष॑त्तमम॒र्मणो॑ वि॒ददिद॑स्य॒ मर्म॑ ।
यदी॑ं सुक्षत्र॒ प्रभृ॑ता॒ मद॑स्य॒ युयु॑त्सन्तं॒ तम॑सि ह॒र्म्ये धाः ॥
ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ, ଏମାନଙ୍କ କର୍ମରେ ସ୍ଥାପିତ ଜଣକୁ; ଅକ୍ଷତର ମର୍ମକୁ ସେ ଜାଣିଲା। ହେ ସୁକ୍ଷତ୍ର, ମଦରେ ଯୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛୁଥିବାକୁ ଅନ୍ଧକାର ଘରେ ତୁମେ ରଖିଲ ସମୟରେ।
5.32.6
त्यं चि॑दि॒त्था क॑त्प॒यं शया॑नमसू॒र्ये तम॑सि वावृधा॒नम् ।
तं चि॑न्मन्दा॒नो वृ॑ष॒भः सु॒तस्यो॒च्चैरिन्द्रो॑ अप॒गूर्या॑ जघान ॥
ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଶୋଇଥିବା ସାନକୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟହୀନ ଅନ୍ଧକାରରେ ବଢ଼ିଥିବାକୁ; ଆନନ୍ଦିତ ବୃଷଭ ସୋମରସ ପରେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଲୁଚି ମାରିଲେ।
5.32.7
उद्यदिन्द्रो॑ मह॒ते दा॑न॒वाय॒ वध॒र्यमि॑ष्ट॒ सहो॒ अप्र॑तीतम् ।
यदी॒ं वज्र॑स्य॒ प्रभृ॑तौ द॒दाभ॒ विश्व॑स्य ज॒न्तोर॑ध॒मं च॑कार ॥
ଇନ୍ଦ୍ର ମହାନ ଦାନବ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନିଜର ଅଜେୟ ବଳ ଉଠାଇଲେ, ବଜ୍ର ଧରି ପ୍ରହାର କଲେ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ଅଧମକୁ ସେ ତଳେ ପକାଇଲେ।
5.32.8
त्यं चि॒दर्णं॑ मधु॒पं शया॑नमसि॒न्वं व॒व्रं मह्याद॑दु॒ग्रः ।
अ॒पाद॑म॒त्रं म॑ह॒ता व॒धेन॒ नि दु॑र्यो॒ण आ॑वृणङ्मृ॒ध्रवा॑चम् ॥
ସେ ଜଳକୁ—ମଧୁ ପାନ କରି ଶୋଇଥିବା, ନିସ୍ତେଜ, କୁଣ୍ଡଳୀ ବାନ୍ଧିଥିବା ବୃତ୍ରକୁ—ଉଗ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ମହା ପ୍ରହାରରେ ମୁକ୍ତ କଲେ; ପାଦହୀନ, କର୍କଶ ସ୍ୱରର ସାପକୁ ସେ ଖରାପ ଗର୍ତ୍ତରେ ରୋକିଦେଲେ।
5.32.9
को अ॑स्य॒ शुष्मं॒ तवि॑षीं वरात॒ एको॒ धना॑ भरते॒ अप्र॑तीतः ।
इ॒मे चि॑दस्य॒ ज्रय॑सो॒ नु दे॒वी इन्द्र॒स्यौज॑सो भि॒यसा॑ जिहाते ॥
ତାଙ୍କ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବଳକୁ କିଏ ଧାରଣ କରିପାରିବ? ଏକାକୀ, ଅଜେୟ ସେ ହିଁ ଧନ ବହନ କରନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ସେହି ବଳବାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଳର ଭୟରେ ହିଁ ପଛକୁ ହଟି ଯାଆନ୍ତି।
5.32.10
न्य॑स्मै दे॒वी स्वधि॑तिर्जिहीत॒ इन्द्रा॑य गा॒तुरु॑श॒तीव॑ येमे ।
सं यदोजो॑ यु॒वते॒ विश्व॑माभि॒रनु॑ स्व॒धाव्ने॑ क्षि॒तयो॑ नमन्त ॥
ଦେବୀ ସ୍ୱଧିତି ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନତ ହୁଅନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲି, ଯେମିତି ଦୀପ୍ତିମତୀ। ସେ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ବଳ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଏଥିଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକ ସ୍ୱଧାଯୁକ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନତ ହୁଅନ୍ତି।
5.32.11
एकं॒ नु त्वा॒ सत्प॑तिं॒ पाञ्च॑जन्यं जा॒तं शृ॑णोमि य॒शसं॒ जने॑षु ।
तं मे॑ जगृभ्र आ॒शसो॒ नवि॑ष्ठं दो॒षा वस्तो॒र्हव॑मानास॒ इन्द्र॑म् ॥
ତୁମେ ହିଁ ଏକା ସତ୍ପତି, ପାଞ୍ଚ ଜାତିର ପ୍ରିୟ, ଜନ୍ମରୁ ଯଶସ୍ୱୀ—ଏହା ମୁଁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଣେ। ସେହି ଅତି ଯୁବାକୁ ହିଁ ମୋ ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକ ମୋ ପାଇଁ ଧରନ୍ତି, ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି।
5.32.12
ए॒वा हि त्वामृ॑तु॒था या॒तय॑न्तं म॒घा विप्रे॑भ्यो॒ दद॑तं शृ॒णोमि॑ ।
किं ते॑ ब्र॒ह्माणो॑ गृहते॒ सखा॑यो॒ ये त्वा॒या नि॑द॒धुः काम॑मिन्द्र ॥
ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶୁଣେ—ଋତୁ ଅନୁସାରେ ରଥ ଚଳାଉଥିବା, ବିପ୍ରମାନଙ୍କୁ ଧନ ଦେଉଥିବା। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ସଖାମାନେ କାହିଁକି ସ୍ତୁତି ଗାନ୍ତି? ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଉପରେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କିଏ?