ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.73

5.73.1

यद॒द्य स्थः प॑रा॒वति॒ यद॑र्वा॒वत्य॑श्विना ।
यद्वा॑ पु॒रू पु॑रुभुजा॒ यद॒न्तरि॑क्ष॒ आ ग॑तम् ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଆଜି ଆପଣମାନେ ଦୂରରେ ଥିଲେ, ନିକଟରେ ଥିଲେ, ବା ହେ ବହୁଦାତା, ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ଥିଲେ, ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ।

इ॒ह त्या पु॑रु॒भूत॑मा पु॒रू दंसां॑सि॒ बिभ्र॑ता ।
व॒र॒स्या या॒म्यध्रि॑गू हु॒वे तु॒विष्ट॑मा भु॒जे ॥

ଏଠାରେ ସେହି ଦୁଇଜଣ, ଯେଉଁମାନେ ବାରମ୍ବାର ଆହୂତ, ଅନେକ କର୍ମ ଧାରଣକାରୀ; ରଥ ସହିତ ମୁଁ ଯାଏ; ଦ୍ରୁତଗାମୀ, ସର୍ବାଧିକ ବଳଶାଳୀଙ୍କୁ ଭୋଗ ପାଇଁ ମୁଁ ଡାକେ।

ई॒र्मान्यद्वपु॑षे॒ वपु॑श्च॒क्रं रथ॑स्य येमथुः ।
पर्य॒न्या नाहु॑षा यु॒गा म॒ह्ना रजां॑सि दीयथः ॥

ହେ ଅଗ୍ନିରୂପୀମାନେ, ଜଣେ ରୂପ ପାଇଁ ରୂପ ଓ ରଥଚକ୍ର ଧରିଲେ; ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଦ୍ୱାରା ନହୁଷଙ୍କ ଯୁଆଳି, ଆପଣଙ୍କ ମହିମାରେ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି।

तदू॒ षु वा॑मे॒ना कृ॒तं विश्वा॒ यद्वा॒मनु॒ ष्टवे॑ ।
नाना॑ जा॒ताव॑रे॒पसा॒ सम॒स्मे बन्धु॒मेय॑थुः ॥

ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆପଣମାନେ ଦୁଇଜଣ ଯାହା କରିଛନ୍ତି ସବୁ, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା କରେ; ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଜାତ, ନିଷ୍ପାପ ଦୁଇଜଣ, ଆପଣମାନେ ଆମ ସହିତ ବନ୍ଧନକୁ ଆସିଲେ।

आ यद्वां॑ सू॒र्या रथं॒ तिष्ठ॑द्रघु॒ष्यदं॒ सदा॑ ।
परि॑ वामरु॒षा वयो॑ घृ॒णा व॑रन्त आ॒तपः॑ ॥

ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କନ୍ୟା (ସୂର୍ଯ୍ୟା)ଙ୍କ ରଥ ସର୍ବଦା ଚଳନ୍ତ ଆସନରେ ଠିଆ ହେଲେ, ଆପଣଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ରକ୍ତିମ କିରଣମାନେ ତାପରୁ ଘୂରନ୍ତି।

यु॒वोरत्रि॑श्चिकेतति॒ नरा॑ सु॒म्नेन॒ चेत॑सा ।
घ॒र्मं यद्वा॑मरे॒पसं॒ नास॑त्या॒स्ना भु॑र॒ण्यति॑ ॥

ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଅତ୍ରି ଜାଣନ୍ତି, ହେ ନରଗଣ, ସ୍ନେହମୟ ମନରେ; ଉଷ୍ଣ ପାନୀୟ, ଆପଣ ଦୁଇଜଣଙ୍କର, ଅକ୍ଷୟ, ହେ ନାସତ୍ୟଗଣ, ମୁଖରେ ଝଲସେ।

उ॒ग्रो वां॑ ककु॒हो य॒यिः शृ॒ण्वे यामे॑षु संत॒निः ।
यद्वां॒ दंसो॑भिरश्वि॒नात्रि॑र्नराव॒वर्त॑ति ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ୱର ଯାତ୍ରାରେ ଶୁଣାଯାଏ, ତାହା ନିରନ୍ତର ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ। ଆପଣଙ୍କ କର୍ମରେ ଅତ୍ରି ଫେରି ଆସେ, ହେ ବୀରଗଣ।

मध्व॑ ऊ॒ षु म॑धूयुवा॒ रुद्रा॒ सिष॑क्ति पि॒प्युषी॑ ।
यत्स॑मु॒द्राति॒ पर्ष॑थः प॒क्वाः पृक्षो॑ भरन्त वाम् ॥

ମଧୁପ୍ରିୟ ହେ ରୁଦ୍ରଗଣ, ପାନ କରି ସେ ଆପଣମାନଙ୍କ ଉପରେ ମଧୁ ସିଞ୍ଚନ କରେ। ଆପଣମାନେ ସମୁଦ୍ର ପାର ହେବା ସମୟରେ ପାଚିଲା ଫଳ ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଣାଯାଏ।

स॒त्यमिद्वा उ॑ अश्विना यु॒वामा॑हुर्मयो॒भुवा॑ ।
ता याम॑न्याम॒हूत॑मा॒ याम॒न्ना मृ॑ळ॒यत्त॑मा ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ପ୍ରକୃତରେ ଲୋକେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ସୁଖଦାତା କହନ୍ତି। ସେ ଦୁଇ ଯାତ୍ରାରେ ସର୍ବାଧିକ ଆହ୍ୱାନିତ ଏବଂ ଯାତ୍ରାରେ ସର୍ବାଧିକ କୃପାଳୁ।

इ॒मा ब्रह्मा॑णि॒ वर्ध॑ना॒श्विभ्यां॑ सन्तु॒ शंत॑मा ।
या तक्षा॑म॒ रथाँ॑ इ॒वावो॑चाम बृ॒हन्नमः॑ ॥

ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧିଦାୟକ ଓ ଅତି ମଙ୍ଗଳକର ହେଉ। ଯାହା ଆମେ ରଥ ପରି ଗଢ଼ିଲୁ ଏବଂ ମହାନ ନମସ୍କାର ସହ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲୁ।