ऋग्वेद · सूक्त 6.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.17.1
पिबा॒ सोम॑म॒भि यमु॑ग्र॒ तर्द॑ ऊ॒र्वं गव्यं॒ महि॑ गृणा॒न इ॑न्द्र ।
वि यो धृ॑ष्णो॒ वधि॑षो वज्रहस्त॒ विश्वा॑ वृ॒त्रम॑मि॒त्रिया॒ शवो॑भिः ॥
hē ugra Indra, hā soma pi; gāyānchā koṭhā ughaḍ. Hē dhṛṣṇu, vajrahasta, stuta Indra, tuzyā śaktīne Vṛtrāla āṇi sarva śatrūnnā nāś kar.
6.17.2
स ईं॑ पाहि॒ य ऋ॑जी॒षी तरु॑त्रो॒ यः शिप्र॑वान्वृष॒भो यो म॑ती॒नाम् ।
यो गो॑त्र॒भिद्व॑ज्र॒भृद्यो ह॑रि॒ष्ठाः स इ॑न्द्र चि॒त्राँ अ॒भि तृ॑न्धि॒ वाजा॑न् ॥
Tū rakṣaṇ kar — tū saraḷ mānasāṃcā sahāyak, gōṭhyā phōḍṇārā, vajradhārī, sarvōttam āhēs. Hē Indra, anēka dhanāṃkaḍē āmhālā ne.
6.17.3
ए॒वा पा॑हि प्र॒त्नथा॒ मन्द॑तु त्वा श्रु॒धि ब्रह्म॑ वावृ॒धस्वो॒त गी॒र्भिः ।
आ॒विः सूर्यं॑ कृणु॒हि पी॑पि॒हीषो॑ ज॒हि शत्रूँ॑र॒भि गा इ॑न्द्र तृन्धि ॥
Asā rakṣaṇ kar; prācīn kāḷāpramāṇe tū ānandīt hō. Āmchī prārthanā ǎik, stutīnē vāḍh. Sūryālā prakaṭ kar, poṣaṇānē bharāṭ; śatrūnnā mār, gāyī miḷavaṇyāsāṭhī Indra, āmhālā dhan dē.
6.17.4
ते त्वा॒ मदा॑ बृ॒हदि॑न्द्र स्वधाव इ॒मे पी॒ता उ॑क्षयन्त द्यु॒मन्त॑म् ।
म॒हामनू॑नं त॒वसं॒ विभू॑तिं मत्स॒रासो॑ जर्हृषन्त प्र॒साह॑म् ॥
Hē svadhāvān Indra, hē mad (soma) tulā mōṭhyā ānandāne bhar; piyālēle hē soma tējasvīlā jāgavatāt. Ulhasit soma tulā apār, anupam, balashālī va śatrūnvar vijayī mahimyāne halavo.
6.17.5
येभिः॒ सूर्य॑मु॒षसं॑ मन्दसा॒नो अवा॑स॒योऽप॑ दृ॒ळ्हानि॒ दर्द्र॑त् ।
म॒हामद्रिं॒ परि॒ गा इ॑न्द्र॒ सन्तं॑ नु॒त्था अच्यु॑तं॒ सद॑स॒स्परि॒ स्वात् ॥
Jyā somānē tū sūryālā va uṣēlā prakāśit kēlēs; ānandīt hōūn bhakkam kōṭyā phōḍlyās. Hē Indra, mōṭhā parvat, gāyānnā vēṭhlēlā, sthir asalā tyālā tuzyā āsanāvarūn hala.
6.17.6
तव॒ क्रत्वा॒ तव॒ तद्दं॒सना॑भिरा॒मासु॑ प॒क्वं शच्या॒ नि दी॑धः ।
और्णो॒र्दुर॑ उ॒स्रिया॑भ्यो॒ वि दृ॒ळ्होदू॒र्वाद्गा अ॑सृजो॒ अङ्गि॑रस्वान् ॥
Tuzyā karmāne, tuzyā dānānī, kaccyāmadhye pikkā tū ṭhēvlās; śaktīne. Tū daravāzē ughaḍlē āṇi dṛḍhāṁnā ughaḍlēs; Aṅgirasānsōbat dagaḍātūn gāyānnā mukta kēlēs.
6.17.7
प॒प्राथ॒ क्षां महि॒ दंसो॒ व्यु॑र्वीमुप॒ द्यामृ॒ष्वो बृ॒हदि॑न्द्र स्तभायः ।
अधा॑रयो॒ रोद॑सी दे॒वपु॑त्रे प्र॒त्ने मा॒तरा॑ य॒ह्वी ऋ॒तस्य॑ ॥
हे इंद्रा, तू विशाल पृथ्वी पसरवलीस आणि आकाश वर धरलेस. हे पराक्रमी, देवपुत्र, प्राचीन आणि महान अशा दोन मातांना—द्यावापृथिवींना—ऋताप्रमाणे तू धारण केलेस.
6.17.8
अध॑ त्वा॒ विश्वे॑ पु॒र इ॑न्द्र दे॒वा एकं॑ त॒वसं॑ दधिरे॒ भरा॑य ।
अदे॑वो॒ यद॒भ्यौहि॑ष्ट दे॒वान्त्स्व॑र्षाता वृणत॒ इन्द्र॒मत्र॑ ॥
तेव्हा हे इंद्रा, पूर्वी सर्व देवांनी युद्धासाठी एका पराक्रमी अशा तुला नेमले. जेव्हा अदेवाने देवांवर हल्ला केला, तेव्हा स्वर्गात देवांनी येथे इंद्रालाच निवडले.
6.17.9
अध॒ द्यौश्चि॑त्ते॒ अप॒ सा नु वज्रा॑द्द्वि॒तान॑मद्भि॒यसा॒ स्वस्य॑ म॒न्योः ।
अहिं॒ यदिन्द्रो॑ अ॒भ्योह॑सानं॒ नि चि॑द्वि॒श्वायुः॑ श॒यथे॑ ज॒घान॑ ॥
तेव्हा तुझे आकाशही वज्राच्या भीतीने, स्वतःच्या क्रोधाने दोन भागांत फुटले. इंद्राने आक्रमक सर्पाला ठार मारले, तेव्हा सर्वजीवीने त्याला त्याच्या गुहेत खाली आदळले.
6.17.10
अध॒ त्वष्टा॑ ते म॒ह उ॑ग्र॒ वज्रं॑ स॒हस्र॑भृष्टिं ववृतच्छ॒ताश्रि॑म् ।
निका॑मम॒रम॑णसं॒ येन॒ नव॑न्त॒महिं॒ सं पि॑णगृजीषिन् ॥
तेव्हा तुझ्या महान त्वष्ट्याने, हे उग्रा, हजार आरे आणि शंभर धार असलेले वज्र फिरवले. ज्यामुळे तू अनिच्छुक, आनंदहीन सर्पाला चिरडून टाकलेस, हे ऋजीषिन्.
6.17.11
वर्धा॒न्यं विश्वे॑ म॒रुतः॑ स॒जोषाः॒ पच॑च्छ॒तं म॑हि॒षाँ इ॑न्द्र॒ तुभ्य॑म् ।
पू॒षा विष्णु॒स्त्रीणि॒ सरां॑सि धावन्वृत्र॒हणं॑ मदि॒रम॒ंशुम॑स्मै ॥
सर्व मरुतांनी एकत्र वाढवलेल्या इंद्रा, तुझ्यासाठी ते शंभर म्हशी शिजवतात. पूषन् आणि विष्णू तीन तळ्यांकडे धावतात; वृत्रहंत्याला, उल्हासक सोमबिंदू त्याच्यासाठी आहे.
6.17.12
आ क्षोदो॒ महि॑ वृ॒तं न॒दीनां॒ परि॑ष्ठितमसृज ऊ॒र्मिम॒पाम् ।
तासा॒मनु॑ प्र॒वत॑ इन्द्र॒ पन्थां॒ प्रार्द॑यो॒ नीची॑र॒पसः॑ समु॒द्रम् ॥
नद्यांच्या मोठ्या कुंपणाला, चोहोबाजूंनी बांधलेल्याला, तू वर मोकळे केलेस; पाण्याची लाट निर्माण केलीस. त्यांच्या प्रवाहाबरोबर, हे इंद्रा, तू वाट पुढे चालवलीस; खाली वाहणारी पाणी समुद्राकडे नेलीस.
6.17.13
ए॒वा ता विश्वा॑ चकृ॒वांस॒मिन्द्रं॑ म॒हामु॒ग्रम॑जु॒र्यं स॑हो॒दाम् ।
सु॒वीरं॑ त्वा स्वायु॒धं सु॒वज्र॒मा ब्रह्म॒ नव्य॒मव॑से ववृत्यात् ॥
अशा प्रकारे सर्व काही करणाऱ्या, महान, उग्र, अजेय आणि बल धारण करणाऱ्या इंद्राकडे, उत्तम वीर, उत्तम आयुधे आणि उत्तम वज्र असलेल्या तुझ्याकडे नवी प्रार्थना संरक्षणासाठी वळो.
6.17.14
स नो॒ वाजा॑य॒ श्रव॑स इ॒षे च॑ रा॒ये धे॑हि द्यु॒मत॑ इन्द्र॒ विप्रा॑न् ।
भ॒रद्वा॑जे नृ॒वत॑ इन्द्र सू॒रीन्दि॒वि च॑ स्मैधि॒ पार्ये॑ न इन्द्र ॥
त्याने आम्हाला बल, कीर्ती, अन्न आणि धनासाठी तेजस्वी प्रकाश द्यावा; हे इंद्रा, विप्रांना दे. भरद्वाजाच्या नरवीरांसह हे इंद्रा, सूरींना दे; स्वर्गातही, हे इंद्रा, आणि पलीकडील तीरावरही आमच्यासाठी राहा.
6.17.15
अ॒या वाजं॑ दे॒वहि॑तं सनेम ।
मदे॑म श॒तहि॑माः सु॒वीराः॑ ॥
याद्वारे देवांनी दिलेले बल आम्ही मिळवू; शंभर वर्षे जगणारे, उत्तम वीरांनी युक्त आम्ही आनंदी होऊ.