Ṛgveda · Sūkta 6.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.17.1
पिबा॒ सोम॑म॒भि यमु॑ग्र॒ तर्द॑ ऊ॒र्वं गव्यं॒ महि॑ गृणा॒न इ॑न्द्र ।
वि यो धृ॑ष्णो॒ वधि॑षो वज्रहस्त॒ विश्वा॑ वृ॒त्रम॑मि॒त्रिया॒ शवो॑भिः ॥
O wilder Indra, trink den Soma, den du begehrst, und brich den Rinderpferch auf! O kühner Donnerkeilträger, hochgepriesener Indra, mit deiner Kraft erschlage Vṛtra und alle Feinde.
6.17.2
स ईं॑ पाहि॒ य ऋ॑जी॒षी तरु॑त्रो॒ यः शिप्र॑वान्वृष॒भो यो म॑ती॒नाम् ।
यो गो॑त्र॒भिद्व॑ज्र॒भृद्यो ह॑रि॒ष्ठाः स इ॑न्द्र चि॒त्राँ अ॒भि तृ॑न्धि॒ वाजा॑न् ॥
Beschütze du uns, der du dem Rechtschaffenen hilfst, mächtiger Stier, Herr der Gebete, der du die Hürden spaltest und den Donnerkeil trägst. O Indra, führe uns zu vielfachen Schätzen!
6.17.3
ए॒वा पा॑हि प्र॒त्नथा॒ मन्द॑तु त्वा श्रु॒धि ब्रह्म॑ वावृ॒धस्वो॒त गी॒र्भिः ।
आ॒विः सूर्यं॑ कृणु॒हि पी॑पि॒हीषो॑ ज॒हि शत्रूँ॑र॒भि गा इ॑न्द्र तृन्धि ॥
So beschütze uns; möge dich erfreuen, was dich einst erfreute. Erhöre unser Gebet und erstarke durch Lieder und Preisungen. Enthülle die Sonne, erfülle uns mit Nahrung, erschlage die Feinde und schenke uns, O Indra, die Rinder.
6.17.4
ते त्वा॒ मदा॑ बृ॒हदि॑न्द्र स्वधाव इ॒मे पी॒ता उ॑क्षयन्त द्यु॒मन्त॑म् ।
म॒हामनू॑नं त॒वसं॒ विभू॑तिं मत्स॒रासो॑ जर्हृषन्त प्र॒साह॑म् ॥
O Indra, du Herr deiner eigenen Kraft, diese berauschenden Tränke erfüllen dich gewaltig; getrunken wecken sie den Leuchtenden. Mögen diese jubelnden Säfte dich zu deiner grenzenlosen, unvergleichlichen, mächtigen, feindbezwingenden Herrlichkeit erregen.
6.17.5
येभिः॒ सूर्य॑मु॒षसं॑ मन्दसा॒नो अवा॑स॒योऽप॑ दृ॒ळ्हानि॒ दर्द्र॑त् ।
म॒हामद्रिं॒ परि॒ गा इ॑न्द्र॒ सन्तं॑ नु॒त्था अच्यु॑तं॒ सद॑स॒स्परि॒ स्वात् ॥
Durch jenen Soma ließest du Sonne und Morgenröte leuchten; berauscht brachst du die festen Burgen. O Indra, stoße den großen Felsberg, der die Rinder umschließt, den Unerschütterlichen, aus seinem Sitz.
6.17.6
तव॒ क्रत्वा॒ तव॒ तद्दं॒सना॑भिरा॒मासु॑ प॒क्वं शच्या॒ नि दी॑धः ।
और्णो॒र्दुर॑ उ॒स्रिया॑भ्यो॒ वि दृ॒ळ्होदू॒र्वाद्गा अ॑सृजो॒ अङ्गि॑रस्वान् ॥
Durch dein Werk, durch deine Gaben setztest du das Reife unter das Unreife, durch deine Kraft. Du öffnetest die Tore und lösest die Festen; mit den Aṅgiras befreitest du die Rinder aus dem Fels.
6.17.7
प॒प्राथ॒ क्षां महि॒ दंसो॒ व्यु॑र्वीमुप॒ द्यामृ॒ष्वो बृ॒हदि॑न्द्र स्तभायः ।
अधा॑रयो॒ रोद॑सी दे॒वपु॑त्रे प्र॒त्ने मा॒तरा॑ य॒ह्वी ऋ॒तस्य॑ ॥
Indra, du hast die weite Erde ausgebreitet und den Himmel oben gestützt. Mächtiger, du hieltest die beiden Welten, die götterentsprossenen, alten, großen Mütter, gemäß dem ṛta.
6.17.8
अध॑ त्वा॒ विश्वे॑ पु॒र इ॑न्द्र दे॒वा एकं॑ त॒वसं॑ दधिरे॒ भरा॑य ।
अदे॑वो॒ यद॒भ्यौहि॑ष्ट दे॒वान्त्स्व॑र्षाता वृणत॒ इन्द्र॒मत्र॑ ॥
Darum, Indra, setzten dich alle Götter früher, den einen Mächtigen, zum Kampf ein. Als der Nicht-Gott die Götter angriff, wählten die Götter im Himmelsreich hier Indra.
6.17.9
अध॒ द्यौश्चि॑त्ते॒ अप॒ सा नु वज्रा॑द्द्वि॒तान॑मद्भि॒यसा॒ स्वस्य॑ म॒न्योः ।
अहिं॒ यदिन्द्रो॑ अ॒भ्योह॑सानं॒ नि चि॑द्वि॒श्वायुः॑ श॒यथे॑ ज॒घान॑ ॥
Da spaltete sich selbst dein Himmel vor Furcht vor dem Donnerkeil, aus eigenem Zorn in zwei. Als Indra die angreifende Schlange erschlug, schlug sie der Allbelebte in ihrer Höhle nieder.
6.17.10
अध॒ त्वष्टा॑ ते म॒ह उ॑ग्र॒ वज्रं॑ स॒हस्र॑भृष्टिं ववृतच्छ॒ताश्रि॑म् ।
निका॑मम॒रम॑णसं॒ येन॒ नव॑न्त॒महिं॒ सं पि॑णगृजीषिन् ॥
Da schwang dein großer Tvaṣṭṛ, o Wilder, den Donnerkeil mit tausend Speichen und hundert Schneiden. Damit zermalmtest du die widerwillige, freudlose Schlange, o Ṛjīṣin.
6.17.11
वर्धा॒न्यं विश्वे॑ म॒रुतः॑ स॒जोषाः॒ पच॑च्छ॒तं म॑हि॒षाँ इ॑न्द्र॒ तुभ्य॑म् ।
पू॒षा विष्णु॒स्त्रीणि॒ सरां॑सि धावन्वृत्र॒हणं॑ मदि॒रम॒ंशुम॑स्मै ॥
Den alle geselligen Marut, erstarkt, für dich hundert Büffel kochen, o Indra. Pūṣan und Viṣṇu laufen zu den drei Teichen; für den Vṛtra-Töter ist der berauschende Somatropfen da.
6.17.12
आ क्षोदो॒ महि॑ वृ॒तं न॒दीनां॒ परि॑ष्ठितमसृज ऊ॒र्मिम॒पाम् ।
तासा॒मनु॑ प्र॒वत॑ इन्द्र॒ पन्थां॒ प्रार्द॑यो॒ नीची॑र॒पसः॑ समु॒द्रम् ॥
Du hast die große Umfriedung der Flüsse, ringsum gebunden, gelöst und die Welle der Gewässer losgelassen. Entlang ihres Laufes, Indra, hast du den Weg vorangetrieben und die abwärts strömenden Wasser zum Meer gesandt.
6.17.13
ए॒वा ता विश्वा॑ चकृ॒वांस॒मिन्द्रं॑ म॒हामु॒ग्रम॑जु॒र्यं स॑हो॒दाम् ।
सु॒वीरं॑ त्वा स्वायु॒धं सु॒वज्र॒मा ब्रह्म॒ नव्य॒मव॑से ववृत्यात् ॥
So möge ein neues Gebet sich dir zuwenden, Indra, der du all dies vollbracht hast, groß, wild, unvergänglich, Kraft tragend, reich an guten Helden, mit guten Waffen und gutem Donnerkeil, zum Schutz.
6.17.14
स नो॒ वाजा॑य॒ श्रव॑स इ॒षे च॑ रा॒ये धे॑हि द्यु॒मत॑ इन्द्र॒ विप्रा॑न् ।
भ॒रद्वा॑जे नृ॒वत॑ इन्द्र सू॒रीन्दि॒वि च॑ स्मैधि॒ पार्ये॑ न इन्द्र ॥
Möge er uns leuchtendes Licht für Kraft, Ruhm, Nahrung und Reichtum gewähren; gewähre es den begeisterten Sehern, o Indra. Mit den Heldenmännern des Bharadvāja gewähre es den weisen Führern, o Indra; sei bei uns im Himmel, o Indra, und am fernen Ufer.
6.17.15
अ॒या वाजं॑ दे॒वहि॑तं सनेम ।
मदे॑म श॒तहि॑माः सु॒वीराः॑ ॥
Dadurch mögen wir die von den Göttern gegebene Kraft gewinnen; hundert Jahre lebend, reich an guten Helden, mögen wir uns freuen.