ரிக் வேதம் · சூக்தம் 6.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.17.1
पिबा॒ सोम॑म॒भि यमु॑ग्र॒ तर्द॑ ऊ॒र्वं गव्यं॒ महि॑ गृणा॒न इ॑न्द्र ।
वि यो धृ॑ष्णो॒ वधि॑षो वज्रहस्त॒ विश्वा॑ वृ॒त्रम॑मि॒त्रिया॒ शवो॑भिः ॥
ugra Indrā, nī sōmaṉai aruntu; mātukaḷ aṭaikkapaṭṭa kōṭṭaiyai tiṟa. Dhṛṣṇu, vajra-kaiyaṉē, pukaḻappaṭum Indrā, un valimaiyāl Vṛtrāṉaiyum ellā etiriyaiyum aḻi.
6.17.2
स ईं॑ पाहि॒ य ऋ॑जी॒षी तरु॑त्रो॒ यः शिप्र॑वान्वृष॒भो यो म॑ती॒नाम् ।
यो गो॑त्र॒भिद्व॑ज्र॒भृद्यो ह॑रि॒ष्ठाः स इ॑न्द्र चि॒त्राँ अ॒भि तृ॑न्धि॒ वाजा॑न् ॥
Nī ceyalmikka, nēr vaḻi uyarntōrukku uthavum, kōṭṭaiyai uṭaippavanum, vajram ēntiyavanum, paṭṭa mātukkaḷ kokkaliyana, Indrā, nī avaṉē; pala vaḷamkaḷai nōkki eṅkaḷai eṭuttuccelluṅkaḷ.
6.17.3
ए॒वा पा॑हि प्र॒त्नथा॒ मन्द॑तु त्वा श्रु॒धि ब्रह्म॑ वावृ॒धस्वो॒त गी॒र्भिः ।
आ॒विः सूर्यं॑ कृणु॒हि पी॑पि॒हीषो॑ ज॒हि शत्रूँ॑र॒भि गा इ॑न्द्र तृन्धि ॥
Ippaṭi kāttaruḷuvāyāka; pūrvakālattilē pōl unnai mahiḻvikka. Eṅkaḷ jepattai kēṭṭu, pukaḻccikaḷāl vaḷarvāyāka. Sūriyaṉai veḷippaṭuttu, uṇavālē niraippāyāka; etiriyai aḻittu, pacukkaḷai aṭaiyaṉmāṟu eṅkaḷukku vaḷaṅkaḷ tā, Indrā.
6.17.4
ते त्वा॒ मदा॑ बृ॒हदि॑न्द्र स्वधाव इ॒मे पी॒ता उ॑क्षयन्त द्यु॒मन्त॑म् ।
म॒हामनू॑नं त॒वसं॒ विभू॑तिं मत्स॒रासो॑ जर्हृषन्त प्र॒साह॑म् ॥
Svadhāvaṉē Indrā, intā matangaḷ unnai mikavum makiḻvikkaṭṭum; kuṭikkappaṭṭa intac sōmaṉkaḷ oḷirum unnai eḻuppukiṉṟaṉa. Intat tuṇivuṭaiya matu uṉatu mikappeṟṟa, inaiyillā, valiya, etirkkaḷai vellum perumaiyai asaikkaṭṭum.
6.17.5
येभिः॒ सूर्य॑मु॒षसं॑ मन्दसा॒नो अवा॑स॒योऽप॑ दृ॒ळ्हानि॒ दर्द्र॑त् ।
म॒हामद्रिं॒ परि॒ गा इ॑न्द्र॒ सन्तं॑ नु॒त्था अच्यु॑तं॒ सद॑स॒स्परि॒ स्वात् ॥
Avaṟṟāl nī sūriyaṉaiyum uṣaiyaiyum veḷippaṭuttiṉāy, makiḻntu uṟuti vāyntavaiyai uṭaittāy. Indrā, peruṅ malaiyai, māṭukaḷai cūḻntu nilaippaṭṭuḷḷa asaiyā aṭiyiṉ iruppiṭattiliruntu neṭṭi taḷḷu.
6.17.6
तव॒ क्रत्वा॒ तव॒ तद्दं॒सना॑भिरा॒मासु॑ प॒क्वं शच्या॒ नि दी॑धः ।
और्णो॒र्दुर॑ उ॒स्रिया॑भ्यो॒ वि दृ॒ळ्होदू॒र्वाद्गा अ॑सृजो॒ अङ्गि॑रस्वान् ॥
Unatu seyalāl, unatu koṭaikaḷāl, pacaṟṟavaṟṟiṭai pakkuvamāṉatai nī vaittāy; vallamaiyāl. Katavukaḷai nī tiṟantu, uṟutiyāṉavaiyai viṭuvittāy; Aṅgirasarōṭu kal ilirunta māṭukaḷai viṭuvittāy.
6.17.7
प॒प्राथ॒ क्षां महि॒ दंसो॒ व्यु॑र्वीमुप॒ द्यामृ॒ष्वो बृ॒हदि॑न्द्र स्तभायः ।
अधा॑रयो॒ रोद॑सी दे॒वपु॑त्रे प्र॒त्ने मा॒तरा॑ य॒ह्वी ऋ॒तस्य॑ ॥
இந்திரா, நீ பரந்த பூமியை விரித்தாய்; வானை மேலே தாங்கினாய். வலிமையுள்ளவனே, தெய்வப் புதல்வர்களான, பழமையான, மகத்தான இரு தாய்களான விண்ணையும் மண்ணையும் ரதத்தின் ஒழுங்கின்படி நீ தாங்கினாய்.
6.17.8
अध॑ त्वा॒ विश्वे॑ पु॒र इ॑न्द्र दे॒वा एकं॑ त॒वसं॑ दधिरे॒ भरा॑य ।
अदे॑वो॒ यद॒भ्यौहि॑ष्ट दे॒वान्त्स्व॑र्षाता वृणत॒ इन्द्र॒मत्र॑ ॥
ஆகவே இந்திரா, முன்பு எல்லா தேவர்களும் போருக்காக ஒரே வலிமையுள்ள உன்னை நிறுத்தினர். அதேவனல்லாதவன் தேவர்களை எதிர்த்துத் தாக்கியபோது, விண்ணுலகில் தேவர்கள் இங்கே இந்திரனையே தேர்ந்தனர்.
6.17.9
अध॒ द्यौश्चि॑त्ते॒ अप॒ सा नु वज्रा॑द्द्वि॒तान॑मद्भि॒यसा॒ स्वस्य॑ म॒न्योः ।
अहिं॒ यदिन्द्रो॑ अ॒भ्योह॑सानं॒ नि चि॑द्वि॒श्वायुः॑ श॒यथे॑ ज॒घान॑ ॥
அப்போது உனது வானமும் வஜ்ரத்தின் அச்சத்தால், தன் சொந்தக் கோபத்தால், இரண்டாகப் பிளந்தது. இந்திரன் தாக்கும் பாம்பைக் கொன்றபோது, எல்லா உயிரையும் கொண்டவன் அதை அதன் பதுங்குமிடத்தில் கீழே அடித்தான்.
6.17.10
अध॒ त्वष्टा॑ ते म॒ह उ॑ग्र॒ वज्रं॑ स॒हस्र॑भृष्टिं ववृतच्छ॒ताश्रि॑म् ।
निका॑मम॒रम॑णसं॒ येन॒ नव॑न्त॒महिं॒ सं पि॑णगृजीषिन् ॥
அப்போது உனது மகத்தான த்வஷ்டா, உக்கிரனே, ஆயிரம் ஆரங்கள் கொண்ட, நூறு முனைகள் கொண்ட வஜ்ரத்தைச் சுழற்றினான். அதனால் நீ விருப்பமற்ற, மகிழ்ச்சியற்ற பாம்பை நசுக்கினாய், ருஜீஷினே.
6.17.11
वर्धा॒न्यं विश्वे॑ म॒रुतः॑ स॒जोषाः॒ पच॑च्छ॒तं म॑हि॒षाँ इ॑न्द्र॒ तुभ्य॑म् ।
पू॒षा विष्णु॒स्त्रीणि॒ सरां॑सि धावन्वृत्र॒हणं॑ मदि॒रम॒ंशुम॑स्मै ॥
எல்லா மருத்துக்களும் ஒருமித்து வளர்க்கும் இந்திரா, உனக்காக நூறு எருமைகளைச் சமைக்கின்றனர். பூஷனும் விஷ்ணுவும் மூன்று நீர்நிலைகளை நோக்கி ஓடுகின்றனர்; அவனுக்காக வறுத்திரனைக் கொல்பவனும் களிப்பூட்டும் சோமத்துளியும் உள்ளது.
6.17.12
आ क्षोदो॒ महि॑ वृ॒तं न॒दीनां॒ परि॑ष्ठितमसृज ऊ॒र्मिम॒पाम् ।
तासा॒मनु॑ प्र॒वत॑ इन्द्र॒ पन्थां॒ प्रार्द॑यो॒ नीची॑र॒पसः॑ समु॒द्रम् ॥
நதிகளின் பெரிய வேலியை, சுற்றிக் கட்டப்பட்டிருந்ததை, நீ மேலே விடுவித்தாய்; நீரின் அலையை விடுவித்தாய். அவற்றின் ஓட்டத்தின் வழியே, இந்திரா, நீ பாதையை முன்னோக்கி ஓட்டினாய்; கீழ்நோக்கி ஓடும் நீர்களைக் கடலை நோக்கி நடத்தினாய்.
6.17.13
ए॒वा ता विश्वा॑ चकृ॒वांस॒मिन्द्रं॑ म॒हामु॒ग्रम॑जु॒र्यं स॑हो॒दाम् ।
सु॒वीरं॑ त्वा स्वायु॒धं सु॒वज्र॒मा ब्रह्म॒ नव्य॒मव॑से ववृत्यात् ॥
இவ்வாறு அனைத்தையும் செய்த, மகத்தான, உக்கிரமான, வெல்ல முடியாத, வலிமை தாங்கும் இந்திரனை நோக்கி, நல்ல வீரர்களையும் நல்ல ஆயுதங்களையும் நல்ல வஜ்ரத்தையும் உடைய உன்னிடம் புதிய பிரார்த்தனை பாதுகாப்புக்காகத் திரும்பட்டும்.
6.17.14
स नो॒ वाजा॑य॒ श्रव॑स इ॒षे च॑ रा॒ये धे॑हि द्यु॒मत॑ इन्द्र॒ विप्रा॑न् ।
भ॒रद्वा॑जे नृ॒वत॑ इन्द्र सू॒रीन्दि॒वि च॑ स्मैधि॒ पार्ये॑ न इन्द्र ॥
அவன் எங்களுக்கு வலிமைக்கும் புகழுக்கும் உணவுக்கும் செல்வத்துக்கும் ஒளிரும் அருளைத் தருவாயாக; இந்திரா, ஞானிகளுக்கு அருள்வாயாக. பரத்வாஜரின் வீரர்களுடன் இந்திரா, தலைவர்களுக்கு அருள்வாயாக; வானில் இருந்தும், இந்திரா, அக்கரையிலும் எங்களுக்கு இருப்பாயாக.
6.17.15
अ॒या वाजं॑ दे॒वहि॑तं सनेम ।
मदे॑म श॒तहि॑माः सु॒वीराः॑ ॥
இதனால் தேவர்களால் அளிக்கப்பட்ட வலிமையை நாம் பெறுவோமாக; நூறு ஆண்டுகள் வாழும், நல்ல வீரர்களை உடைய நாம் மகிழ்வோமாக.