ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 8.100
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
8.100.1
अ॒यं त॑ एमि त॒न्वा॑ पु॒रस्ता॒द्विश्वे॑ दे॒वा अ॒भि मा॑ यन्ति प॒श्चात् ।
य॒दा मह्यं॒ दीध॑रो भा॒गमि॒न्द्रादिन्मया॑ कृणवो वी॒र्या॑णि ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ତୁମ ଶରୀର ସହିତ ଆଗକୁ ଯାଏ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆଗରୁ ଓ ପଛରୁ ମୋ ଆଡ଼କୁ ଆସନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋତେ ତୁମ ଭାଗ ଦିଅ, ସେତେବେଳେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବୀରକର୍ମ କର।
8.100.2
दधा॑मि ते॒ मधु॑नो भ॒क्षमग्रे॑ हि॒तस्ते॑ भा॒गः सु॒तो अ॑स्तु॒ सोमः॑ ।
अस॑श्च॒ त्वं द॑क्षिण॒तः सखा॒ मेऽधा॑ वृ॒त्राणि॑ जङ्घनाव॒ भूरि॑ ॥
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ମହୁର ଗ୍ରାସ ଆଗରେ ରଖେ; ତୁମ ଭାଗ ନିଚୁଡ଼ା ସୋମ ହେଉ। ତୁମେ ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ମୋ ସଖା; ଆମେ ଦୁହେଁ ବହୁ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିବା।
8.100.3
प्र सु स्तोमं॑ भरत वाज॒यन्त॒ इन्द्रा॑य स॒त्यं यदि॑ स॒त्यमस्ति॑ ।
नेन्द्रो॑ अ॒स्तीति॒ नेम॑ उ त्व आह॒ क ईं॑ ददर्श॒ कम॒भि ष्ट॑वाम ॥
ପୁରସ୍କାର ଇଚ୍ଛୁକ ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମର ସ୍ତୋତ୍ର ଭଲ ଭାବରେ ଆଣ, ଯଦି ତାହା ସତ୍ୟ। ଅନ୍ୟଜଣେ କହେ ଇନ୍ଦ୍ର ନାହାନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ କିଏ ଦେଖିଛି, କାହାକୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରିବା?
8.100.4
अ॒यम॑स्मि जरितः॒ पश्य॑ मे॒ह विश्वा॑ जा॒तान्य॒भ्य॑स्मि म॒ह्ना ।
ऋ॒तस्य॑ मा प्र॒दिशो॑ वर्धयन्ति आदर्दि॒रो भुव॑ना दर्दरीमि ॥
ହେ ସ୍ତୋତା, ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି, ମୋତେ ଦେଖ। ମୋ ମହିମାରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଅଛି। ଋତର ଦିଗସମୂହ ମୋତେ ବଢ଼ାଏ; ମୁଁ ସମସ୍ତ ଭୁବନକୁ କମ୍ପାଏ, ମୁଁ ସର୍ବଭଞ୍ଜକ।
8.100.5
आ यन्मा॑ वे॒ना अरु॑हन्नृ॒तस्यँ॒ एक॒मासी॑नं हर्य॒तस्य॑ पृ॒ष्ठे ।
मन॑श्चिन्मे हृ॒द आ प्रत्य॑वोच॒दचि॑क्रद॒ञ्च्छिशु॑मन्तः॒ सखा॑यः ॥
ପ୍ରେରିତ କବିମାନେ ମୋତେ ଉଠାଇଲେ, ପିଙ୍ଗଳ ଘୋଡ଼ାର ପିଠିରେ ଋତର ଏକ ଆସନରେ ମୁଁ ବସିଲି ସେତେବେଳେ, ମୋ ମନ ଓ ମୋ ହୃଦୟ ମୋ ସହିତ କଥା କହିଲା; ଶିଶୁ ସହିତ ମୋ ସଖାମାନେ ମୋତେ ଡାକି ଚିତ୍କାର କଲେ।
8.100.6
विश्वेत्ता ते॒ सव॑नेषु प्र॒वाच्या॒ या च॒कर्थ॑ मघवन्निन्द्र सुन्व॒ते ।
पारा॑वतं॒ यत्पु॑रुसम्भृ॒तं वसु॑ अ॒पावृ॑णोः शर॒भाय॒ ऋषि॑बन्धवे ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନଶୀଳ, ସୋମ ନିଚୁଡ଼ାଉଥିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଯାହା ଯାହା କରିଛ, ସେସବୁ ସବନରେ କୁହାଯିବାର ଯୋଗ୍ୟ। ମନୁଷ୍ୟରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶାଳ ଧନ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଖୋଲିଲ, ଶରଭ ପାଇଁ ଓ ଋଷିବନ୍ଧୁ ପାଇଁ ତୁମେ ତାହା ପ୍ରକାଶ କଲ।
8.100.7
प्र नू॒नं धा॑वता॒ पृथ॒क्नेह यो वो॒ अवा॑वरीत् ।
नि षीं॑ वृ॒त्रस्य॒ मर्म॑णि॒ वज्र॒मिन्द्रो॑ अपीपतत् ॥
ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅଲଗା ଅଲଗା ହୋଇ ଦୌଡ଼ ; ଯିଏ ତୁମକୁ ପଛକୁ ଫେରାଇଲା ସେ ଏଠାରେ ଅଛି। ଇନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ରଙ୍କ ମର୍ମସ୍ଥଳେ ବଜ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
8.100.8
मनो॑जवा॒ अय॑मान आय॒सीम॑तर॒त्पुर॑म् ।
दिवं॑ सुप॒र्णो ग॒त्वाय॒ सोमं॑ व॒ज्रिण॒ आभ॑रत् ॥
ମନ ପରି ବେଗରେ ଉଡ଼ି ସେ ଲୌହ ଦୁର୍ଗ ପାର କଲା। ଗରୁଡ଼ ପରି ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଆଣିଲା।
8.100.9
स॒मु॒द्रे अ॒न्तः श॑यत उ॒द्ना वज्रो॑ अ॒भीवृ॑तः ।
भर॑न्त्यस्मै सं॒यतः॑ पु॒रःप्र॑स्रवणा ब॒लिम् ॥
ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ବଜ୍ର ଜଳ ସହିତ ଶୋଇଛି; ତାହା ଘେରା ହୋଇଛି। ଏକତ୍ର ହୋଇ ଆଗକୁ ବହୁଥିବା ଜଳ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପହାର ଆଣେ।
8.100.10
यद्वाग्वद॑न्त्यविचेत॒नानि॒ राष्ट्री॑ दे॒वानां॑ निष॒साद॑ म॒न्द्रा ।
चत॑स्र॒ ऊर्जं॑ दुदुहे॒ पयां॑सि॒ क्व॑ स्विदस्याः पर॒मं ज॑गाम ॥
ଦେବତାଙ୍କ ରାଣୀ, ଆନନ୍ଦଦାୟିନୀ ବାକ୍ ଅଜ୍ଞାତ କଥା କହି ବସିଲା ବେଳେ ଚାରି ଦିଗ ବଳ ଓ କ୍ଷୀର ଦୁହିଁଲେ। ତାପରେ ସେ ନିଜର ପରମ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲା।
8.100.11
दे॒वीं वाच॑मजनयन्त दे॒वास्तां वि॒श्वरू॑पाः प॒शवो॑ वदन्ति ।
सा नो॑ म॒न्द्रेष॒मूर्जं॒ दुहा॑ना धे॒नुर्वाग॒स्मानुप॒ सुष्टु॒तैतु॑ ॥
ଦେବତାମାନେ ଦେବୀ ବାକ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ବହୁରୂପୀ ପଶୁମାନେ ତାକୁ ହିଁ କହନ୍ତି। ସେହି ଆନନ୍ଦଦାୟିନୀ ବାକ୍, ଧେନୁ ପରି ବଳ ଓ ଅନ୍ନ ଦୁହିଁ, ଭଲ ଭାବରେ ସ୍ତୁତ ହୋଇ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ।
8.100.12
सखे॑ विष्णो वित॒रं वि क्र॑मस्व॒ द्यौर्दे॒हि लो॒कं वज्रा॑य वि॒ष्कभे॑ ।
हना॑व वृ॒त्रं रि॒णचा॑व॒ सिन्धू॒निन्द्र॑स्य यन्तु प्रस॒वे विसृ॑ष्टाः ॥
ହେ ସଖା ବିଷ୍ଣୁ, ପ୍ରଶସ୍ତ ଭାବରେ ପାଦ ବଢ଼ାଅ; ହେ ଆକାଶ, ବଜ୍ର ରହିବା ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ଦିଅ। ଆମେ ଦୁହେଁ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିବା, ନଦୀଗୁଡ଼ିକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସେମାନେ ବହୁ।