ऋग्वेद · सूक्त 8.77

8.77.1

ज॒ज्ञा॒नो नु श॒तक्र॑तु॒र्वि पृ॑च्छ॒दिति॑ मा॒तर॑म् ।
क उ॒ग्राः के ह॑ शृण्विरे ॥

जन्मताच शतक्रतूने मातेला विचारले, "उग्र कोण आहेत, आणि प्रसिद्ध कोण आहेत?"

आदी॑ं शव॒स्य॑ब्रवीदौर्णवा॒भम॑ही॒शुव॑म् ।
ते पु॑त्र सन्तु नि॒ष्टुरः॑ ॥

तेव्हा बलवान (इंद्र) और्णवाभ व अहीशूबद्दल म्हणाला, "हे पुत्रा, तेच विजयी होवोत."

समित्तान्वृ॑त्र॒हाखि॑द॒त्खे अ॒राँ इ॑व॒ खेद॑या ।
प्रवृ॑द्धो दस्यु॒हाभ॑वत् ॥

वृत्रहन्त्याने त्या सर्वांना एकदम चिरडले, खड्ड्यात चाकांना दाबावे तसे; दस्युहन्ता होऊन तो अत्यंत वाढला.

एक॑या प्रति॒धापि॑बत्सा॒कं सरां॑सि त्रिं॒शत॑म् ।
इन्द्रः॒ सोम॑स्य काणु॒का ॥

एका पात्राने व प्रतिधा पात्राने इंद्राने तीस सरोवरे एकत्र प्याली, सोमाच्या गाळणीसह.

अ॒भि ग॑न्ध॒र्वम॑तृणदबु॒ध्नेषु॒ रज॒स्स्वा ।
इन्द्रो॑ ब्र॒ह्मभ्य॒ इद्वृ॒धे ॥

इंद्राने गंधर्वावर हल्ला करून त्याला तळ नसलेल्या लोकांत पाडले; इंद्र ब्राह्मणांच्या वृद्धीसाठीच कार्य करतो.

निरा॑विध्यद्गि॒रिभ्य॒~आ धा॒रय॑त्प॒क्वमो॑द॒नम् ।
इन्द्रो॑ बु॒न्दं स्वा॑ततम् ॥

इंद्राने पर्वतांना फोडून शिजलेला ओदन बाहेर आणला; इंद्राने चांगले पसरलेले बुंद (पात्र) धरले.

श॒तब्र॑ध्न॒ इषु॒स्तव॑ स॒हस्र॑पर्ण॒ एक॒ इत् ।
यमि॑न्द्र चकृ॒षे युज॑म् ॥

हे इंद्रा, तुझा बाण शंभर टोकांचा आणि हजार पिसांचा आहे; ज्याला तू सहकारी केलेस तो एकच आहे.

तेन॑ स्तो॒तृभ्य॒ आ भ॑र॒ नृभ्यो॒ नारि॑भ्यो॒ अत्त॑वे ।
स॒द्यो जा॒त ऋ॑भुष्ठिर ॥

त्याने स्तोत्रकर्त्यांसाठी आणा, पुरुषांसाठी व स्त्रियांसाठी खाण्यासाठी; हे ऋभूंमधील श्रेष्ठा, जन्मताच.

ए॒ता च्यौ॒त्नानि॑ ते कृ॒ता वर्षि॑ष्ठानि॒ परी॑णसा ।
हृ॒दा वी॒ड्व॑धारयः ॥

तुझी केलेली ही महान कृत्ये बलाने व हृदयाने; बलवानांना तू धरून ठेवलेस.

विश्वेत्ता विष्णु॒राभ॑रदुरुक्र॒मस्त्वेषि॑तः ।
श॒तं म॑हि॒षान्क्षी॑रपा॒कमो॑द॒नं व॑रा॒हमिन्द्र॑ एमु॒षम् ॥

विष्णूने, दूर पावले टाकणाऱ्याने, तेजस्वीने, ते सर्व आणले; शंभर म्हशी, दुधात शिजवलेली खीर, शिजवलेला भात, डुक्कर; हे इंद्रा, गिळलेस.

तु॒वि॒क्षं ते॒ सुकृ॑तं सू॒मयं॒ धनुः॑ सा॒धुर्बु॒न्दो हि॑र॒ण्ययः॑ ।
उ॒भा ते॑ बा॒हू रण्या॒ सुसं॑स्कृत ऋदू॒पे चि॑दृदू॒वृधा॑ ॥

तुझे विस्तृत, सुबद्ध, सुंदर धनुष्य; उत्तम, सोन्याचे, बद्ध; तुझे दोन्ही बाहू मनोहर व सुशोभित आहेत, प्रहारासाठीही व बलवानांना बळ देणारे.