ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 8.81

8.81.1

आ तू न॑ इन्द्र क्षु॒मन्तं॑ चि॒त्रं ग्रा॒भं सं गृ॑भाय ।
म॒हा॒ह॒स्ती दक्षि॑णेन ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ସମୃଦ୍ଧ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ ତୁମ ଡାହାଣ ହାତରେ ଭଲ ଭାବରେ ଧର, ହେ ମହାହସ୍ତ।

वि॒द्मा हि त्वा॑ तुविकू॒र्मिं तु॒विदे॑ष्णं तु॒वीम॑घम् ।
तु॒वि॒मा॒त्रमवो॑भिः ॥

ଆମେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମକୁ ଜାଣୁ, ହେ ମହାକର୍ମା, ମହାତେଜସ୍ୱୀ, ବିଶାଳ, ତୁମ ସହାୟତାରେ।

न॒हि त्वा॑ शूर दे॒वा न मर्ता॑सो॒ दित्स॑न्तम् ।
भी॒मं न गां वा॒रय॑न्ते ॥

ହେ ବୀର, ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ତୁମକୁ ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟ ଅଟକାଇ ପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଭୟଙ୍କର ଗାଇକୁ ଅଟକାଇବା ପରି।

एतो॒ न्विन्द्रं॒ स्तवा॑म॒ ईशा॑नं॒ वस्वः॑ स्व॒राज॑म् ।
न राध॑सा मर्धिषन्नः ॥

ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା, ସେ ଧନର ଅଧିପତି ଓ ସ୍ୱରାଟ; ଧନ ଦ୍ୱାରା ସେ ଆମକୁ ବାଧା ନ ଦେଉ।

प्र स्तो॑ष॒दुप॑ गासिष॒च्श्रव॒त्साम॑ गी॒यमा॑नम् ।
अ॒भि राध॑सा जुगुरत् ॥

ଯିଏ ସ୍ତୁତି କରେ ସେ ଆଗକୁ ଯାଉ, ନିକଟକୁ ଆସୁ, ଗାଉଥିବା ସାମ ଶୁଣୁ; ଧନ ଦ୍ୱାରା ସେ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଉ।

आ नो॑ भर॒ दक्षि॑णेना॒भि स॒व्येन॒ प्र मृ॑श ।
इन्द्र॒ मा नो॒ वसो॒र्निर्भा॑क् ॥

ଆମ ପାଇଁ ଡାହାଣ ହାତରେ ଆଣ, ବାମ ହାତରେ ଆମକୁ ଛୁଇଁ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନରୁ ଆମକୁ ବଞ୍ଚିତ କର ନାହିଁ।

उप॑ क्रम॒स्वा भ॑र धृष॒ता धृ॑ष्णो॒ जना॑नाम् ।
अदा॑शूष्टरस्य॒ वेदः॑ ॥

ହେ ସାହସୀ, ସାହସରେ ଆଗକୁ ଆସ; ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟକୁ ଆସି ଅଦାଶୂଷ୍ଟରଙ୍କ ଧନ ଆଣ।

इन्द्र॒ य उ॒ नु ते॒ अस्ति॒ वाजो॒ विप्रे॑भिः॒ सनि॑त्वः ।
अ॒स्माभिः॒ सु तं स॑नुहि ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଖରେ ଥିବା ସେ ବଳ ଦାନଶୀଳ; ବିପ୍ରମାନଙ୍କ ଓ ଆମ ଦ୍ୱାରା ତାକୁ ଭଲଭାବେ ନିଙ୍ଗାଡ଼ି ଅର୍ପଣ କର।

स॒द्यो॒जुव॑स्ते॒ वाजा॑ अ॒स्मभ्यं॑ वि॒श्वश्च॑न्द्राः ।
वशै॑श्च म॒क्षू ज॑रन्ते ॥

ଏକ ଦିନରେ ଫଳ ଆଣୁଥିବା ତୁମ ବଳସବୁ ଆମ ପାଇଁ ସର୍ବତେଜସ୍ୱୀ; ଘୋଡ଼ା ସହ ଶୀଘ୍ର ଧାଉଁଛନ୍ତି।