ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 8.84

8.84.1

प्रेष्ठं॑ वो॒ अति॑थिं स्तु॒षे मि॒त्रमि॑व प्रि॒यम् ।
अ॒ग्निं रथं॒ न वेद्य॑म् ॥

ଆପଣଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଅତିଥିଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ; ମିତ୍ର ପରି ପ୍ରିୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ରଥ ପରି ଆହ୍ୱାନଯୋଗ୍ୟ ଯିଏ।

क॒विमि॑व॒ प्रचे॑तसं॒ यं दे॒वासो॒ अध॑ द्वि॒ता ।
नि मर्त्ये॑ष्वाद॒धुः ॥

ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇଥର, ଜ୍ଞାନୀ କବି ପରି ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ କରି ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ।

त्वं य॑विष्ठ दा॒शुषो॒ नॄँः पा॑हि शृणु॒धी गिरः॑ ।
रक्षा॑ तो॒कमु॒त त्मना॑ ॥

ହେ ଯୁବତମ, ଦାନକାରୀ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର; ମୋ ସ୍ତୁତି ଶୁଣ; ନିଜ ବଳରେ ସନ୍ତାନକୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କର।

कया॑ ते अग्ने अङ्गिर॒ ऊर्जो॑ नपा॒दुप॑स्तुतिम् ।
वरा॑य देव म॒न्यवे॑ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ଅଙ୍ଗିରସ, ବଳପୁତ୍ର! କିଉଁ ଉପାୟରେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିବି, ବର ଓ କ୍ରୋଧ ପାଇଁ, ହେ ଦେବ?

दाशे॑म॒ कस्य॒ मन॑सा य॒ज्ञस्य॑ सहसो यहो ।
कदु॑ वोच इ॒दं नमः॑ ॥

କାହାର ମନରେ ଆମେ ଯଜ୍ଞ ସହିତ ତୁମକୁ ସେବା କରିବା? ହେ ବଳବାନ, କେବେ ମୁଁ ଏହି ନମସ୍କାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବି?

अधा॒ त्वं हि न॒स्करो॒ विश्वा॑ अ॒स्मभ्यं॑ सुक्षि॒तीः ।
वाज॑द्रविणसो॒ गिरः॑ ॥

ତେବେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଆମ ପାଇଁ ସବୁ ଉତ୍ତମ ବାସସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି କର; ଅନ୍ନ-ଧନବାନ, ଆମ ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତି ସଫଳ କର।

कस्य॑ नू॒नं परी॑णसो॒ धियो॑ जिन्वसि दम्पते ।
गोषा॑ता॒ यस्य॑ ते॒ गिरः॑ ॥

ହେ ଗୃହପତି, ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମେ କାହା ପାଇଁ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଚିନ୍ତାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ? ଯାହାର ସ୍ତୁତି ଗୋଶାଳାରେ ତୁମ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚେ, ସେ କିଏ?

तं म॑र्जयन्त सु॒क्रतुं॑ पुरो॒यावा॑नमा॒जिषु॑ ।
स्वेषु॒ क्षये॑षु वा॒जिन॑म् ॥

ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି; ସେ ଶୁଭ ସଂକଳ୍ପବାନ, ଯୁଦ୍ଧ ଓ ଦୌଡ଼ରେ ଆଗରେ ଚାଲିବା, ନିଜ ଗୃହରେ ବଳବାନ।

क्षेति॒ क्षेमे॑भिः सा॒धुभि॒र्नकि॒र्यं घ्नन्ति॒ हन्ति॒ यः ।
अग्ने॑ सु॒वीर॑ एधते ॥

ଯାହାକୁ ଆଘାତକାରୀମାନେ ଆଘାତ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ସୁଖ-ସୁବିଧା ଓ ଉତ୍ତମ ସାଧନ ସହିତ ବାସ କରେ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଉତ୍ତମ ବୀରପୁତ୍ର ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସମୃଦ୍ଧ ହୁଏ।